Projectomschrijving

AMPHIFESTIVAL (22/07/2017)

Het was weer de tijd van het jaar. Op 22 en 23 juli was er het Amphifestival. Dit tweedaagse festival vindt plaats in de Tanzbrunnen te Keulen.

DAG 1:

Aangekomen op het terrein valt me direct op dat in vergelijking met de vorige jaren er reeds veel muziekliefhebbers aanwezig zijn voor de eerste groepen.

Spijtig genoeg ben ik te laat voor Empathy Test, maar dus wel op tijd voor Eisfabrik. Deze Duitse band brengt donkere elektro en  futurepop. Hun ‘coole’ shows zijn altijd de moeite. Yeti’s, sneeuw,… het passeert allemaal. Ze brachten vooral nummers uit hun recentste plaat Achtzehnhundertunderfroren zoals Hell Is Made Of Ice waarmee ze openden.  Natuurlijk ontbraken Maschinen (Eisplanet 2015) en Polar Night en A Million Ligths (When Winter Comes 2015) niet. Het was zoals steeds een entertainend optreden.

Nog voor het einde van Eisfabrik ben ik snel  naar de Theater Stage voor het optreden van Holygram gerend, die ik zeker niet wou missen. Deze dark-wave-post-punk band uit Keulen en kwam er hun debuutplaat Holygram voorstellen. Borders en She’s Like The Sun zijn dan weer onuitgegeven nummers die zeker op hun volgende album mogen verschijnen. Dit optreden was voor mij een positieve ontdekking. Met o.a. een sound die in de stijl ligt van de oude The Cure hebben ze me bekoord. Dat de zanger een look-a-like is van Noel Gallagher moeten we erbij nemen.

Na een eet- en incheckpauze  zagen we op het hoofdpodium Lord Of The Lost. Deze groep wordt steeds populairder in het genre, dark rock en metal. Met hun wit geschminkte gezichten en de drummer in zijn kleurrijkste pak (meer kleur hebben we op het podium niet gezien) vlogen ze er direct in. Ze speelde vooral nummers van hun laatste album Empyrean. Ze startten met Drag Me To hell, Miss Machine en Interstellar Wars gevolgd door klassiekers zoals Die Tomorrow, Six Feet Underground,… Zanger Chris Harms kreeg het publiek vlot mee met zijn stem die hij de ene keer laat schreeuwen en de andere keer melodieus  gebruikt.

Na een half uurtje een  poging gedaan om Frozen Plasma te zien in The Theater Stage gaan. De ingang was afgesloten en de rij immens lang. Nee dus. Dan maar terug naar Lord Of The Lost, die nog steeds goed bezig waren en afsloten met Raining Stars.

The Orbit Stage bevond zich dit jaar verder van de Amphi-site doordat het water in de Rijn te laag stond. De boot kon niet dicht genoeg aanmeren. Dit werd opgelost door een goed draaiende shuttledienst. Doch het was steeds keuzes maken om groepen wel of niet te zien door het tijdverlies bij de heen- en terugreis.

Ik heb het optreden van Henric de la Cour dan maar laten schieten voor Diary Of Dreams, de grondleggers van de donkere scène. Deze elektronische darkwaveband bekoorde vanaf de eerste seconde het publiek. The WeddingEndless Nights, Grau Im Light …  Adrian Hates en de anderen waren terug in vorm.  Ze genoten zichtbaar van hun optreden en fans. De zanger van Diorama, Torben Wendt, kwam zelfs meezingen op Butterfly Dance en The Curse. Die twee stemmen samen… magnifiek.

Nog tijdens het optreden weg naar de Theater Stage in de hoop binnen te geraken voor de Zweedse band Kite.  Gelukt! Het optreden voldeed aan al mijn verwachtingen. De karakteristieke stem van Nicklas Stenemo , de duistere sfeer, de monothone synth,… kortom alles zat goed. Nicklas laat zijn eerste klanken horen en direct voel je zijn emoties, gaat je haar rechtstaan. Gewoon prachtig! Ik hoorde o.a. Count The Days , Up For Live  en eindigen deden ze met Dance Again. Ik ben al benieuwd naar hun optreden op 18 oktober in Oberhausen.

Erna beslist om toch eens de shuttle uit te proberen naar de Orbit Stage voor het optreden van Diorama. Door technische problemen begonnen ze 15 minuten later waardoor ik nog niets gemist had. Het optreden werd hierdoor wel ingekort. In het begin van het optreden merkte je de geluidsproblemen nog op, maar die verdwenen naargelang het optreden duurde.  Ze brachten het prachtige Her Liquid Arms, HLA en Polaroids. Ook het in mijn ogen wat rappy Off werd met veel overgave gebracht, maar zo kennen we Thorben ook. Hij droeg het lied Over op aan Chester Bellington, de twee dagen eerder overleden zanger van Linkin Park.

Wat kies ik nu? Die Krupps kan ik in Sint-Niklaas zien, Clan Of Xymox al te veel gezien en zin om me te smijten dus… op naar VNV Nation op het hoofdpodium. Daar aangekomen is er al volop sfeer. VNV is in form. Hits als Epicentre, Nemesis, Illusion, Control, Nova en Resolution galmden door de boxen. Ronan zijn gekende stijl van handen klappen, het publiek opzwepen… feest alom dus. Tussendoor kondigden ze ook hun nieuwe Duitse tournee aan en de komst van een nieuw album en ondertussen weten we ook dat Ronan van unicorns houdt.

Hun optreden stopte stipt om 22u waarna de feestgangers nog konden nafeesten in de Theaterstage met dj’s als Gillian en Sven Friedrich (Solar Fake) of in de Orbit Stage met achter de dj-tafel o.a. Dr. Mark Benecke en Oliver Klein.

 

DAG 2

Mijn dag begon met het optreden van M.I.N.E. die reeds voorafgegaan waren door Massive Ego. De band afkomstig van Berlijn brengt  een mengeling van elektro, goth, pop en punk. Zanger Marcus Meyr bracht een mengeling van nieuwe nummers o.a. The Things We’ve Done en covers van zijn andere band Camouflage zoals That Smiling Face, Shine en The Great Commandment.

Na hen kwamen de mannen van Stahlmann aan de beurt. Deze Duitse  industrial metal band brengt ruwe industriële geluiden, metalen ritmes en cathy, gotische melodieën samen. Met nummers als Adrenaline, Stahlmann, Plasma en Tanzmaschine en een zanger die steeds heen en weer loopt op het podium brengen ze hun overdaad aan energie en passie over op het publiek.

En dan was het de beurt aan Das Ich. Mij kan deze Duitse gothicband niet meer bekoren op een podium. Ik zie en hoor telkens weer hetzelfde.  Kain und Abel, Gottes Tod, Destillat,… nee, niet nog eens.

Dan maar wachten op de Mexicaanse EBM band Hocico. Voor hun teksten gebruiken ze afwisselend Spaans en Engels. Ook deze zanger bruist van de energie. Hij staat geen 5 seconden stil op dat podium. Ze brengen vooral nummers uit de 2 laatste platen Ofensor en Die Holle Uber Berlin. Ze komen op met een korte intro en vliegen er dan in met Relentless en Sex Sick. Eindigen doen ze met Forgotten Tears. Het optreden is dan ook voorbij gevlogen.

En dan de groep waar ik vandaag het meest naar uitgekeken heb nl. de heren van Combichrist. Deze EBM-band uit Noorwegen zorgt er steeds voor dat hun fans opgeladen of volledig leeg zijn tegen het einde van hun optreden. Hun muziek is agressief, energiek en dansbaar. De donkerdere versie van The Prodigy.  De intro was een orchestrale versie van What The Fuck Is Wrong With You? waarna de originele versie iedereen direct meezoog. Andy La Plegua en zijn band brachten een echte best of-show. Throat Full Of Glass, No Redemption, My Life My Rules, Get Your Body Beat, Shut Up And Swallow, Sent To Destroy, … De ene hit na de andere volgde elkaar op. Na het optreden was ik volledig opgeladen. Wat was dat!

De volgende groep op het hoofdpodium was elektroband Apoptygma Berzerk. Telkens opnieuw brengen ze nostalgie bij mij teweeg. Ook deze keer.  Ze begonnen in mijn ogen zwak. Na In This Together, Starsign en Shadow dacht ik om af te zakken naar Letzte Instanz, maar gelukkig heb ik dat niet gedaan. Nummers als Deep Red, Eclipse, Non-Stop Violence, Kathy’s Song, Love Never Dies,… werden met meer enthousiasme gebracht door Stephan L. Groth. Ook het publiek reageerde meer positief. Wat ik wel nog steeds niet snap is dat de band steeds eindigt met een cover nl. Major Tom, ook al is het een goeie remix. Maar als ik het Duitse publiek rondom mij bezig zie, denk ik dat ik één van de enige ben die zo redeneert.

Het festival wordt afgesloten op het hoofdpodium met de Duitse industrial metalband Eisbrecher. Spijtig genoeg geraak ik niet naar de Orbit Stage voor Kirlian Camera dus geef ik hen een kans. Ze krijgen direct mijn sympathie. Ze poseren op verschillende manieren voor het publiek dat foto’s mag nemen met de smartphone. Erna vragen ze om de gsm tijdens het verloop van het optreden niet meer boven te halen om te filmen,… en te genieten van het optreden.  Super! De ex-leden van Megaherz, Alexx Wesselsky en Noel Pix, brengen een goed optreden met nummers als Willkommen Im Nichts, Augen Unter Null en Eiszeit. Afsluiten doen ze met Ohne Dich. De titel doet me denken aan het nummer van Rammstein maar het lied klinkt helemaal anders.

Om 22u stipt is het festival ten einde. Het was weer een toffe en goeie editie. De sfeer op Amphi is steeds optimaal. Het is altijd leuk om nieuwe groepen te leren kennen zoals Holygram. Het enige minpuntje voor mij was het tijdverlies met de shuttledienst, maar daar kan de organisatie niet veel aan doen. Beter oplossen kon niet.

Tot volgend jaar!

LIESBET