Projectomschrijving

ATLAS Gent, In De Ruimte (16/12/2016)

Telkens we de naam In De Ruimte uitspreken, lijkt het wel alsof we het over één of ander Kuifje-album hebben, maar het is wel degelijk een concertzaal (net buiten het Gentse stadscentrum) dat plaats biedt aan undergroundbands. Vandaag op de affiche: Atlas. Een speciale dag voor de vier, want Jeroen Vranken, Maxime Thompson, Jan Berckmans en Jens Van Kerckhoven presenteerden met trots hun debuut: Blush die is uitgebracht op Black Basset Records, het label waar ook La Jungle op zit die aan de andere kant van Gent zijn tweede plaat voorstelde. Maar goed, een mens moet kiezen, en onze neus bracht ons in de richting van de Franse Vaart.

Het werd niet zo maar een feestje, het viertal had drie bands opgetrommeld om deze speciale gebeurtenis op te vrolijken. Met glans geslaagd, zo bleek rond middernacht.

Op de Vi.be-site aangekondigd als de favoriete boysband van je liefje, en dan hebben we het over opener Mountains To Move. De band had wat last van het vroege aanvangsuur (mensen komen nu eenmaal niet graag vroeg een concertzaal binnen, vraag ons maar niet waarom), maar hun Amerikaanse indie-collegerock zat zeer goed in elkaar. Pas Quinten kan wel aardig zingen, maar omdat drummers niet vaak in de bloemetjes worden gezet, onderstrepen we het maar eens in het geval van Adriaensen Mathijs: wat kan die jongen meppen zeg! De band moet beslist nog wat groeien, dat weten de jongens zelf ook wel, maar zowel de potentie, de uitstraling als de songs zijn er om van Mountains To Move als één van de in de gaten te houden Belgische indiebands te maken.

De ontdekking van de dag? Mont-Doré. Een optreden van dit Brusselse vijftal (ook al had ik nog nooit eerder van ze gehoord) is een gewaarwording die door heel je lichaam gaat. Net zoals hun briljante nieuwe cd (Fractures, ook op Black Basset Records) begon ook dit intense optreden met het ontroerende Before We Go. Nadien volgden donkere post-rockinvloeden vermengd met luidruchtige hardcore-elementen. Een vreemde combinatie, maar muziek die je zowel een flinke dosis kloekheid als vertedering bezorgt. De smart die het dagelijkse leven is, geaccentueerd door de pakkende zang van Paul Marique die als een bezetene zijn longen uitschreeuwt, en voor wie een microfoon niet meer dan een gimmick is. Weinig momenten van rust, en als die er al zijn wordt je door de gitaren van Pierre en Antoine omver geblazen. Schrijf het ergens op in je agenda, of op je keukenbord, wees er de volgende keer als Mont-Doré speelt.

Ze zeggen het allemaal: “onze muziek is niet te omschrijven, we zijn wie we zijn”. Ook al geloven we ze zelf niet meer, geldt dit des te meer voor Every Stranger Looks Like You (ESLLY voor de luiaards). Voor de drie is het podium niet meer dan een of ander verhoogd verhikel om de drums van Willem er op te plaatsen, voor Tim en Jan is een plek tussen het publiek hun plaats. Als je Tims gitaar ziet, denk je meteen aan Judas Priest of zo. Niets daarvan! Hoewel er een flinke portie metal in hun hardcorenoisegrunge-ik weet niet wat verwerkt zit, zuigt dit trio je mee in een niet te stoppen wervelwind van vreemde (fantastische) effecten met noise waarin melodie niet wordt vergeten. Op de vraag waar Jan zijn energie vandaan haalt zullen we nooit een antwoord krijgen. Wat die andere kwestie betreft, of Every Stranger Looks Like You nu tot de toekomst van België behoort of niet? Ze zeggen het allemaal, maar in hun geval, weer ja dus!

Tijd voor de afsluiter, en ondertussen een zaal die achteraan tot de bar was gevuld: Atlas. Jeroen Vranken, Maxime Thompson, Jan Berckmans en Jens Van Kerckhoven hadden alle redenen om te feesten, want hun debuut Blush is officieel uit. Een langspeler (zowel op cd als lp) waarop het viertal terecht trots op is, en voor deze keer werd de champagne letterlijk de zaal ingespoten. Niet echt bevorderlijk voor de dansende voeten (dat boeltje plakt nu eenmaal), als vreugdeskreet kon het weliswaar tellen. De energie die je op plaat hoort, zie je ook op het podium. Van zanger Jeroen zou je misschien eerder denken dat hij in Bauhaus zit dan bij één van de beste Belgische hardcore-noiseacts (what’s in a name?) van dit moment, wel straalt de kerel een ongelooflijk charisma uit waarnaar je de hele set blijft kijken. Atlas sleurt je mee naar duistere oorden (lees de realiteit van de maatschappij), en brouwt als muzikaal antwoord op de dagelijkse ellende een heerlijk mengsel van Amerikaanse noise, hardcore en andere lawaaimakers. Ideaal oorsmeer!

Foto’s : Wouter De Sutter

Mountains To Move Facebook

Mountains To Move Vi.be

Mont-Doré Facebook

Mont Doré Bandcamp

Every Stranger Looks Like You Facebook

Atlas Facebook

Atlas Bandcamp

 

 




unnamed (1)

unnamed

unnamed (6)

unnamed (5)

unnamed (4)

unnamed (3)

unnamed (2)

Eslly1