Projectomschrijving

Versteld staan we er niet van, want we hadden het gewoon verwacht, maar het debuut van Barely Autumn is één van de fijnste plaatjes van het jaar geworden. Ideaal voer voor mensen die verkikkerd zijn op Sophia en Sparklehorse. En jawel, het gaat alsmaar beter met de band, tijd om even te resumeren met bezieler Nico Kennes.

Dag Nico, eindelijk ligt het debuut van Barely Autumn er. Onnodig te vragen of je er trots op bent zeker?
Uiteraard ben ik trots op ons eerste plaatje. Ik heb veel onzekerheden moeten overwinnen om van de prille slaapkamerdemo’s die ik in de loop der jaren bij elkaar gesprokkeld had tot één verzameld geheel te komen. En ik ben heel tevreden van het resultaat.

Hoe zijn de reacties tot nu toe?
Bijna uitsluitend positief eigenlijk! Zowel na concerten als in de media (De Standaard, 3voor12 en De Morgen, maar ook de gespecialiseerde muziekblogs) snappen de meeste mensen wel waar we naartoe willen, zo blijkt. Het is ook fijn dat de bal stilaan aan het rollen gaat: STUK uitverkocht, binnenkort AB Club, gecureerde Spotify en Deezer-playlists, enzovoort. Allemaal heel fijn. Misschien houden de criticasters zich voorlopig nog gedeisd, of kennen ze ons niet. Maar dat vind ik prima zo.

Op de plaat horen we allerlei gevoelens die de kop opsteken, maar als er een constante in zit dan moet het wel zijn dat het niet de prettigste gevoelens zijn. Nooit aan gedacht dat mensen jou wel eens als een treurwilg zouden kunnen bestempelen?
Ik herinner me een interview met Elliott Smith, waarin hij zich moet verantwoorden geen “sad sack” te zijn. Dat is wel herkenbaar. Ik maak er soms live ook mopjes over dat onze teksten zo somber zijn. Maar zo is het nu eenmaal. Die nummers zijn geschreven in een moeilijke fase in mijn leven. Het is niet alsof ik elke dag depressief rondloop. Maar ik ben er wel van overtuigd dat ook mensen die altijd goedgeluimd en extravert door het leven gaan hun donker kantje hebben. Dat gezegd zijnde, misschien richt ik binnen twee jaar wel een band op die ‘Sunny Summer’ heet en schrijf ik liedjes over ijsjes eten en aan het zwembad liggen. Maar ik gok van niet. En in tussentijd probeer ik me zo weinig mogelijk aan te trekken van wat mensen denken.

De plaat begint eigenlijk als een statement, al jouw helden zijn dood. Hoe belangrijk zijn die helden voor jou, en wie waren ze, ook al kunnen we het horen.
Die song gaat eigenlijk niet over letterlijke helden als in “muzikale voorbeelden” of zo. Behalve dan misschien dat ik beseft heb dat ik niet meer echt naar mensen opkijk, in tegenstelling tot vroeger. De tekst gaat eerder over hoe belangrijke mensen (de helden van elke dag, zeg maar) in je leven soms plots kunnen verdwijnen. Het gaat over de leegte die zoiets achterlaat en het besef dat iedereen uiteindelijk alleen in het leven staat.

Opmerkelijk is ook Songs, het klinkt bijna alsof je aan je moeder zegt dat ze zich geen zorgen moet maken dat de songs waarnaar jij luistert zo triest zijn?
Integendeel. Het gaat juist over de helende kracht van muziek. Ik vind muziek één van de weinige dingen die toch nog soelaas kunnen bieden als al de rest even niet meer mee wil. De ultieme troost zit ‘m hierin dat je plots een nummer – waarvan je dacht dat je het al heel lang kende – helemaal begrijpt. Doordat je in een bepaalde situatie zit luister je bijvoorbeeld heel anders naar een bepaalde tekst. En ineens heb je een aha-erlebnis: “dààr gaat dat nummer over”. Dat gevoel van verbondenheid is één van de weinige remedies tegen eenzaamheid, vind ik.

In feite, betekent muziek alles voor je?
Niet alles. Voor vrienden, familie, goed eten en drinken, kunst en vrouwen is er ook ruimte, haha. Maar muziek neemt toch een heel belangrijke plaats in mijn leven in. Ik ben er mee bezig vanaf mijn eerste koffie ’s morgens totdat ik ’s avonds stop met piekeren en de slaap kan vatten.

De teksten klinken heel persoonlijk, zijn die autobiografisch?
100%. Maar niet altijd één-op-één. Er zitten symbolische verwijzingen in die niet iedereen snapt of moet snappen. Inside jokes voor mezelf. Ik heb al wel eens te horen gekregen dat sommige teksten te oppervlakkig zijn. Dan denk “ach, je moest eens weten”. Maar ik schrijf nu eenmaal in de eerste plaats voor mezelf – als een soort van verwerkingsproces – en pas in de tweede plaats voor mensen die mijn muziek misschien ooit te horen zullen krijgen. Ik vind dat ook niet erg, integendeel.

Heb je er een probleem mee als mensen denken dat je een troubadour bent?
Voorlopig heb ik nog altijd een vast adres. Maar ik zeg niet ‘nee’ tegen een nomadisch muzikantenbestaan. Daarbij, toen ik 12 was bestond er een toffe rockband in mijn dorp die Troubadour heette. Dus voor mij heeft die term niet per se een pejoratieve bijklank, haha.

Het lijkt wel of je geen probleem hebt om jezelf bloot te geven, maar vind je dat een artiest zichzelf helemaal mag bloot geven of moet er toch een grens zijn?
Iedereen moet vooral doen waar hij/zij zich goed bij voelt. Soms denk ik dat het geen kwaad kan om iets persoonlijks te delen, omdat andere mensen die er iets van zichzelf in herkennen er iets aan kunnen hebben: een gevoel dat ik ervaar bij bijvoorbeeld Sophia of Sparklehorse. Ik deel mijn privacy liever op een poëtische manier in mijn muziek dan op de sociale media, die de informatie doorverkopen aan adverteerders.

In feite is Barely Autumn een trio. Hoe zit dat met de verhoudingen qua input?
Ondertussen zelfs een quartet: Bram Vandermotte speelt drums, Gil Persoons basgitaar, Xavier Van Rillaer speelt tweede gitaar en synths, en ik zing en speel gitaar. De nummers op de eerste plaat zijn gegroeid uit demo’s die ik bij elkaar heb getokkeld en stilaan het uitgewerkt tot volwaardige nummers. Voor de volgende plaat wil ik mijn best doen om nog meer open te staan voor de input van de muzikanten. Want zij tillen Barely Autumn naar een hoger niveau. Ze snappen stuk voor stuk perfect waar ik naartoe wil. En we spelen allemaal (inclusief ikzelf) in functie van de muziek. Dat vind ik heel belangrijk. Maar Barely Autumn zal wel altijd mijn geesteskindje blijven.

Artiesten denken altijd in stappen, wat is de volgende?
In het voorjaar gaan we een aantal gezellige livingconcerten spelen (als de lezers zelf interesse hebben mogen ze trouwens mailen naarbarelyautumn@hotmail.com, we hebben nog een aantal dagen open staan). En daarna gaan we stilaan alweer richting pre-productie van een volgend album. We hebben nog niks vastgelegd. Maar ik zou de nieuwe nummers liefst niet te lang laten liggen. Dan roesten ze vast, en ga ik in de pre-productie-fase moeite hebben om er nog iets aan te veranderen.

Seks, drugs of rock ’n roll?
Bij voorkeur alle drie tegelijk.

Wat is je favoriete plaat aller tijden en waarom?
Songs For The Deaf van Queens of the Stone Age: zo’n totaalpakket van subtiele kracht en mooie melodieën. Sinds ik ze op mijn veertiende ontdekte heb ik de intro van A Song for the Dead trouwens jarenlang als drum-opwarming gespeeld (ja, oorspronkelijk ben ik drummer). Die plaat heeft alles voor mij. En de humoristische tussenstukjes tussen de nummers breien het geheel fantastisch aan elkaar.

Met wie zou je het niet erg vinden om acht uur in een lift te zitten en wat zou je dan doen?
Met PJ Harvey, Melanie De Biasio of bij uitbreiding iedere kunstenaar die een beetje gek en geniaal tegelijk is.

Het laatste woord is aan jou…
 Schol.

Copyright foto’s : Lara Gasparotto.

DIDIER BECU

Facebook

Website