Projectomschrijving

Ze stonden deze zomer op Roadkill, en dat is een uitzondering, want de Belgische Blackup zie je eigenlijk meer in het buitenland dan in ons eigen land. Gasten die weten wat rock ’n roll is, en terwijl ze (alweer) op tour zijn en bezig zijn met een nieuwe plaat, hadden wij een babbel met Xavier en Steven…

Omdat Blackup nog niet de bekendste band is in dit Belgenlandje, zou ik zeggen: stel jullie eerst maar eventjes voor.
Steven: ‘Nog’ niet de bekendste nee, dat komt nog wel. Blackup bestaat eigenlijk al een jaar of 10, maar we zijn niet constant actief geweest. Ikzelf speel al een jaar of 20 bij Fifty Foot Combo. Bij de tour voor de plaat Ghent-BXL in 2006 tourden we samen met The Feather, de band van Xavier  en Piet (samen met volk van Goose). Ik denk dat daar zo wat de wortels van Blackup gegroeid zijn. Iedere avond probeerden Fifty Foot Combo en The Feather elkaar van het podium te spelen. Een paar jaar later zijn Xavier, Piet en ik samen in een repetitiekot gekropen en Blackup was het resultaat. Wat ons bindt zijn nummers met een behoorlijke vaart er in, downstroke gitaren, de melancholie van mineur akkoorden, …bands uit de jaren 70 als The Wipers, The Saints en de Buzzcocks zorgden voor inspiratie, maar even goed een recentere lichting punk bands : Jay Reatard, The Marked Men, Hex Dispencers en The Hot Snakes. Feit dat we in Belgie nog niet zo gekend zijn is omdat we in de voorbije jaren ook meer in het buitenland gespeeld hebben dan in het eigen land.

Onlangs brachten jullie de knappe ep Clubbing Into Submission uit. Hoe zijn de reacties daarop?
Steven: de plaat komt uit bij Delboy (het label van Xavier ) en het Duitse Screaming Mimi. Het heeft zo zijn voordelen om bij een Duits label te zitten met een goeie promo en distributie. Duitsland heeft sowieso een grotere markt !
Xavier:  En tot nu toe niks dan goeie reacties. Needless to say, we are stoked !

Waarom moest die Rasputin per se op de cover?
Xavier: Rasputin was  de Jerry Lee Lewis van zijn tijd. En het paleis van de Tsaar is de Sun Records van Rusland. Nuff said !

De muziek van Blackup is natuurlijk rock ’n roll, maar toch klinkt het meer dan dat. Juist?
Steven: Ik denk dat Blackup een beetje een samenvatting is van punk sinds de jaren 50 tot nu, van Link Wray over The Sonics en The Stooges, naar The Stranglers en The Saints, over The Wipers en Sonny Vincent,  The Hot Snakes en The Hives. We zijn vertrokken vanuit de energie die al die punkplaten uitstralen, de drive die er in zit, de adrenaline en kick die je krijgt als je die bands hoort spelen en dan ergens onderweg zijn er een pak mineurakkoorden in onze nummers geslopen. En op een of andere rare manier werkt die combinatie.  Rechtdoor rammen, en hier en daar een twist aan de nummers geven door er een portie tristesse in te steken. The Wipers en The Saints waren ook niet vies van die formule. Ik ben geen uitgesproken fan, maar ik heb met de jaren ontdekt dat er ook veel van dat soort akkoorden ook in kleinkunst zitten, luister naar Amsterdam van Wim de Craene, speel het 4 keer zo snel  en je hebt een Blackup-nummer.
Xavier: Ja! (lacht)

Toen ik jullie geluid hoorde, kon ik er niet omheen dat dat daar ook een postpunktwist in zat, zelf dacht ik spontaan aan The Sound. Klopt dit of kan ik beter langs gaan bij de oorarts langs gaan?
Xavier: Ha ha. Onze ex-gitarist Piet is helemaal gek van The Sound. De plaat is nog geschreven en opgenomen met Piet, en je hoort ook de meer wave-approach.
Steven : Dat post-punkgevoel zat er op de eerste plaat, Ease and Delight ook al in, maar ik denk dat we er op Clubbing Into Submission nog meer onze eigen weg in gevonden hebben. Ik ben zelf ook niet vies van popnummers en melodieën die blijven hangen. Het zal aan de crisis van de jaren 80 gelegen hebben, maar toen maakten bands als The Sound nummers die tegelijkertijd hoop en wanhoop uitstraalden. Dat geeft een heel twisted gevoel, een gevoel is bij ons is blijven hangen.

Blijkbaar is het belangrijk voor Blackup om een rauwe sound te hebben. Ik veronderstel dat Pieter Van Buyten zijn job gedaan heeft. Kreeg die carte blanche of hebben jullie hem op een bepaald geluid aangestuurd?
Xavier: Rauwe sound, maar geen shitty sound. Pieter was ooit bassist bij The Kids, dat is natuurlijk ook belangrijk voor ons. Pieter was er ook bij met de opnames van onze eerste plaat, samen met Jon Spencer (Blues Explosion) en Ivan Julian (Richard Hell and the Voidoids), die in New York hun ding hebben gedaan. Nu, iedereen in de band heeft een sterke visie hoe alles moet klinken natuurlijk, dus een rauwe sound was reeds het plan nog voor we de studio ingingen.
Steven : Rauw en in your face. Eigenlijk is het een zegen om geen al te groot opname budget te hebben. De nummers van de laatste plaat lenen er zich eigenlijk wel toe om ze op te kuisen en te overproducen, dus meer studiotijd zou er misschien toe leiden dat alles te proper wordt. Pieter kent ons en weet perfect waar we naartoe willen met de nummers.

De teksten zijn ook niet bepaald rooskleurig, zelfs een tikkeltje depri, terwijl die rock ’n roll de adrenaline is om op niet op te geven. Hoe belangrijk zijn de teksten voor jullie?
Steven: Bij Blackup zijn teksten verwaarloosbaar. Vaak geschreven op basis van vrije associatie en klanken die ik er uit brabbel op de eerste repetitie-opnames. Het is een cliché, maar vaak klopt het dat teksten nog moeten geschreven worden vlak voor ze worden opgenomen voor de plaat. Dat neemt niet weg dat ik er soms zwaar op kan kicken op hoe goed sommige teksten van andere bands zijn he. Persoonlijk heb ik eigenlijk niets om over te klagen in het leven, maar ik besef wel dat sommige van onze teksten zwaar klinken.  Tja, al die werltschmertz, het moet ergen vandaan komen.Dat ligt misschien een deel aan mijn werk (straathoekwerk) waar we heel vaak geconfronteerd worden met de die shit en miserie.

Belgen zijn kampioenen in zagen, maar ze vergeten bijvoorbeeld hoe kleurrijk en geniaal het Belgische muzieklandschap is. Hoe ziet Blackup zich in dat landschap?
Steven: Ergens tussen Wim de Craene en  Scooter (die van het nummer You). Ik heb hier eigenlijk nog nooit over nagedacht, gewoon omdat we van bij het begin de kans gekregen hebben regelmatig in het buitenland te spelen samen met de bands waar we zelf naar opkijken. Maar in België voel ik wel zielsverwantschap met bands als The Glücks en Sunpower. Zij leven ook 100% voor rock’n’roll, gaan voluit op het podium. Niet te veel zeveren, smijten !
Xavier: Blackup in ’t Belgisch muzieklandschap. Niet op de autosnelweg, maar ergens een aardeweg zonder flitspalen, waar je aan 140  killometer kunt scheuren. Wat denk je daarvan, Didier ?! Wim de Craene, eat your heart out, ha ha !

Laten we er geen doekjes om winden, wie gehoord wil worden, moet er behoorlijk veel voor doen. Valt dit mee om die hard labeur te combineren met een dagjob?
Xavier: Alles draait om muziek in mijn leven. 24 uur, 7 dagen op 7 dagen. Mijn dagjob is tourmanagen voor Millionaire, Descendents, Flag, OFF!, Jon Spencer Blues Explosion, Jurassic 5, Earthless, Hot Snakes enz. Touren zit it in mijn bloed. Ik ben al 26 jaar ongeveer 8 maand per jaar on the road, overal ter wereld. Ik run ook mijn eigen label, Delboy Records, dat net terug is heropgestart. Blackup is een actief deel van hetgeen me bezighoudt. This is IT, baby.
Steven: We zijn ambitieus met Blackup, maar we maken ons ook geen illusies. Dit is geen muziek om de grote massa mee te bekoren. Ik ga zelf ook liefst naar bands kijken in zalen waar met moeite 100 man in kan en eigenlijk speel ik zelf ook heel graag in dit circuit. Ik heb mijn bands (Blackup, Fifty Foot Combo, Andrews Surfers, …) ook echt nodig om te combineren met die dagjob, om stoom af te laten.

Terwijl we erover bezig zijn, wat is de droom van Blackup?
Xavier: Dromen doen we niet meer, daarvoor zijn we te oud, Didier. Realiteit dan. Nieuwe plaat opnemen, want we hebben een hoop machtige nieuwe nummers. En veel live gaan spelen. Kick your heads in with the Blackup sound. The usual.

Wat zijn jullie volgende plannen?
Xavier: Een Europese tour met Brat Farrar uit Australië in Augustus en September. Nieuwe plaat aan het schrijven as we speak. Meer spelen in het najaar. Nieuwe full length volgende jaar. Een jaar ouder worden. Slechte knieën laten opereren. Klagen over alles. Keuken schilderen. That’s about it for me.
Steven : We zijn dit jaar gestart met een nieuwe gitarist, Jonas. We hebben op een paar repetities tijd een zeer strakke set in elkaar gebokst. Daar gaan we nu de baan mee op en ondertussen op het gemak nieuwe dingen maken. Mijn keukenplannen zijn iets ambitieuzer dan die van Xavier : nieuwe vloer er in, volledig nieuwe keuken…
Xavier: En alle werken op factuur. Niks in ’t zwart.

Je moet kiezen uit seks, drugs of rock ’n roll. Wat wordt het en waarom?
Xavier: Peppersteak!

Wat is je favoriete plaat aller tijden en waarom?
Xavier: Maar allez, Didier! Wesley Willis ‘Greatest Hits vol 1 natuurlijk! Rock’n’rollMcDonalds is zowat het equivalent van James Brown’s Sex Machine. Oh, en Tauhid van Pharoah Sanders. Oh, en ook Feel The Darkness van Poison Idea. Chairs Missing van Wire. En eigenlijk ook nog…
Steven : Violent Femmes van de Violent Femmes. Jeugdsentiment dat blijft hangen, all hits !

Met wie zou je het niet erg vinden om acht uur mee in een lift te zitten en wat zou je dan doen?
Xavier: 8 uur ? Zonder toilet ? Fuck !

Het laatste woord is aan jullie?
Xavier:
Steven: Listen to punkrock, don’t do sports!

Foto’s : Paul Lamont

DIDIER BECU

Facebook

Bandcamp