Projectomschrijving

BOB DYLAN – Christmas In The Heart (SONY Music)

Het kost wat moeite om tijdens deze periode muziek te vinden die onder de noemer kerstmuziek valt én tegelijkertijd te pruimen is. Er bestaat een gigantisch hoeveelheid bagger en meligheid als het op kerstliederen neerkomt. Gelukkig hebben we onze persoonlijke goddelijke bard: Bob Dylan.

Dylan laat zich niet eenvoudig in een hokje plaatsen. Hij heeft een eigen stijl, maar kan plots vriend en vijand verrassen met een zet die je van hem niet snel verwacht. Zo bekeerde hij zich in de jaren ’70 tot het Christendom en bracht hij in ’79 Slow Train Coming uit, een christelijk geïnspireerd album. Daarna volgden nog twee andere religieuze albums: Saved en Shot Of Love. Het was een door het internationale publiek lauw onthaalde zijstap, die gelukkig werd gevolgd door een resem aan afwisselend goede en flauwe platen.

In 2009 verraste Dylan opnieuw, deze keer met een plaat vol kerstsongs. Dylan die kerstsongs zingt: het was niet meteen iets waar de wereld op zat te wachten. De rauwe stem van de oude Dylan doet live zeer goed zijn werk: als Dylan zijn bekendste nummers een compleet nieuw elan geeft door hen bijna onherkenbaar aan te passen, pas een doorleefde ruwe stem daar erg goed bij. Bij kerstnummers zouden we verwachten dat dat minder werkt. De vraag was of de nummers op de kerstplaat zouden worden aangepast, zoals dat live ook gebeurde. Dat bleek niet het geval te zijn. Dylan liet de meeste nummers in hun originele staat, en diende zelf enkel als zanger en muzikant, niet als componist.

Dat zorgt ervoor dat het beluisteren van de plaat een erg ‘christmassy’ gevoel teweegbrengt. Het is het moment op kerstavond waarbij de familie lichtjes wantrouwend wacht tot de gebruikelijke nonkel zijn aangekondigde kerstconcert begint; nonkel Robert heeft wel al een glaasje op, maar hij is nog niet dronken genoeg om te irriteren met zijn dronken gebral.

Na enkele nummers ebt het wantrouwen zachtjes weg en kunnen we zelf ook nog een glaasje drinken en even meeneuriën met de norse Nobelprijswinnaar.

Van het eerste nummer is het al meteen duidelijk hoe de plaat zal klinken: Here Comes Santa Claus begint met rinkelende belletjes en al snel volgt de rasperige stem van Dylan. Niet met een bitse knauw, maar met een vrolijkheid die we van hem niet gewoon zijn.

Elk kerstnummer is in zijn oorspronkelijke, traditionele staat gebleven. Soms werkt dat erg goed, soms komt het een beetje absurd over. Probeer bijvoorbeeld eens om het niet opeens uit te proesten bij de ‘Pa Rum Pum Pum Pum’ van Little Drummer Boy.

Bij momenten geeft Dylan ook de indruk er vocaal het bijltje bij te moeten neerleggen, zoals bij Have Yourself A Merry Little Christmas of O’ Come All Ye Faithfull. Daar lijkt hij de melodie net niet aan te kunnen en balanceert hij op het randje van vals zingen. Maar laat het net dat zijn dat zo goed werkt.
De nummers breken geen potjes – dat zouden we ook niet kunnen verwachten van kerstmuziek – maar ze wekken de kerstsfeer op zonder daarbij afgelikt te klinken. Er vloeit een soort eerlijk plezier uit de manier van zingen van Dylan. Hij geeft de indruk zich echt te amuseren.

Op Must Be Santa kan Dylan het niet meer houden. Met accordeon, springerige piano en opgewekte stem springt de olijke kerstsfeer uit de boxen. Het plezier van het nummer is duidelijk te horen, en dat geeft een grappig effect. De barse bard wordt immers doorgaans niet geassocieerd met dit soort losbandig jolijt – en op de hele plaat is er geen enkel nummer zo vrolijk als Must Be Santa.

Bij dit nummer kwam een videoclip waarin Dylan en een grote groep vrienden samen feest vieren tot twee vrienden ruzie maken en het uit de hand loopt. Op het einde kijkt Dylan samen met de kerstman één van de vluchtende ruziemakers na. Een beetje een vreemde clip bij dit nummer, maar dat maakt het dan weer terug Dylan.

Dit is een plaat om één keer per jaar te beluisteren, en wel met de juiste feestdagen in zicht. Het liefst op vinyl, samen met vrienden voor een haardvuur, met een glaasje in de hand. De rest van het jaar mag u dit album gerust vergeten.

ZLANDER