Projectomschrijving

BRUTUS + THE GURU GURU + HYPOCHRISTMUTREEFUZZ Leuven, Het Depot (27/04/2017)

 ’t Is hier donker. Er hangt een ietwat lugubere sfeer. Op de achtergrond weergalmt het scheve deuntje dat uiteindelijk de intro van Finger zal vormen. We beslissen om ons eventjes in de zetels te zetten. Het Depot denkt aan zijn bezoekers. Even later horen we een voorbijganger nonchalant ‘Ik ga hier wel niet zitten, he’ uitkramen. Minuten gaan voorbij. Het deuntje wordt harder en harder. Wanneer er beweging te merken valt op het podium, beslissen we dat het tijd is ons naar voor te begeven.

Louche synthesizergeluidjes nemen Het Depot over. Frontman Ramses Van den Eede bestudeert, in het licht van zijn LED-lamp, nauwkeurig wat voor vlees hij in de kuip heeft vandaag. Het moment is aan het naderen. De eerste knal waarop we de laatste tiental minuten aan het wachten waren, is geschied. Hypochristmutreefuzz is klaar om Leuven toe te laten tot hun cult.

Lang duurt het niet voordat Ramses als een gek zijn ledlamp als een propellor in het rond begint te draaien. Gitarist Jesse Maes moet zich even bukken om heelhuids het nummer te doorstaan. Na een vernietigend Hypochondria en een groovy Elephantiasis, onderbreekt Ramses even met ‘Er spelen twee mensen gitaar. Best dat die niet vals staan’ om over te gaan in het bezwerende One Trick Pony. Na ‘Kan ik een pintje krijgen? Of delen?’ volgt een grappende ‘Ge moogt beginnen, ze’ die de aanleiding geeft tot het beklijvende Clammy Hands.

Na een laatste maal het publiek te bedanken voor hun opkomst, besluit Ramses dat het tijd is hogere sferen op te zoeken. Figuurlijk, maar ook letterlijk. De eerste gitaarlijnen van Spitter woelen zich door de speaker, terwijl Ramses de stelling langs het podium beklimt. Om er daarna gewoon eventjes af te springen alsof het niets is en zich te goeder trouw in het publiek te mengen.

Er wordt ons een halfuurtje rust gegund. Laten we dan maar even een frisse neus halen. Plots horen we geluid komen uit de grote zaal. The Guru Guru gaat aan zijn set beginnen. Ons naar binnen haasten, is de boodschap!

Met een enthousiaste ‘Hebben jullie er zin in?’ wordt de aanleg gegeven voor het hyperkinetische Up the Wall. ‘Het volgende nummer heeft helaas niet de plaat gehaald.’ Hier weten we genoeg mee. Defacts gaat opvolgen. We treuren trouwens nog altijd dat het de plaat niet heeft gehaald. Zonde. Frontman Tom Adriaenssens die als een gek met zijn sambabal staat te schudden, maakt gelukkig veel goed.

‘Merci om zo voltallig aanwezig te zijn. Da’s echt zalig!’ wordt opgevolgd door het energetische Sleepy. Halverwege het nummer wordt de zaal echter muisstil. Adriaenssens neemt even iedereen in de ban met zijn fluisterende stem om ons daarna weer horendol te maken (op een goede manier, welteverstaan).

Voor diegenen die het nog niet wisten: Adriaenssens verdwijnt nogal eens graag richting het einde van hun optredens. Er zijn twee opties. Ofwel doet hij dat overduidelijk, ofwel net heel sneaky. Vandaag is het optie twee. Lissabon begint op zijn einde te lopen en plots zien we Adriaenssens verdwijnen achter de coulissen. Stiekemerd!

Na een kort intermezzo is hoofdact van vanavond aan de beurt: Brutus. Vandaag speelt het Leuvense powertrio een thuismatch en dat gaat niet ongemerkt voorbij. De zaal was weliswaar al goed gevuld tijdens The Guru Guru, maar nu moet je niet proberen om een kwartier op voorhand nog vooraan te geraken. Mission impossible maal zevenduizend.

Het Depot gaat gehuld in complete duisternis. Een deuntje dat verdoemenis ademt, galmt doorheen de grote zaal. Een immens applaus vindt plaats. Wanneer dit uitdooft, neemt Brutus onmiddellijk over met hun vernietigende March. Uit het publiek horen we iemand ‘Chique, joh’ roepen, waarop frontvrouw Stefanie Mannaerts antwoordt voorziet met dezelfde woorden, gevolgd door het destructieve Justice De Julia II. Dit is de perfecte moment om te tonen dat ook zij het in haar mars heeft iedereen over te nemen met haar bezwerende stem. Mannaerts grapt even met ‘Dat zijn we niet gewoon. Zo een volle zaal. Vijfentwintig minuten. Normaal is ’t optreden al gedaan’ om op te volgen met klassieker Bye Julia.

‘We hebben nog drie nummers. Een lang, een kort en een semi-lang. Net zoals wij.’ Hierna neemt Mannaerts ons wederom in de ban met haar bezwerende stem om daarna over te gaan in hels geknal van achter haar drums. Als afsluiter krijgen nog even een snerende gitaarsolo van Stijn Vanhoegaerden voorgeschoteld, waarna wordt afgesloten met ‘Mega zot dat jullie hier waren. Wij zijn Brutus. Dankuwel!’

Terwijl al het volk begint af te druipen, besluiten wij ons nog eventjes te zetten. Zoals gewoonlijk wordt een set van Brutus opgevolgd door opa Leo Caerts met zijn hit Eviva España. Toegegeven. We zijn niet vies van wat (foute) feestklassiekers.

MATHIAS BEX