Projectomschrijving

BSF 2017: ORBITAL, GOOSE + SOLD OUT (13/08/2017)

Meestal is de buurt rond de Wetstraat het decor van ministers die beslissingen nemen die we het liefst van al niet willen horen, maar voor één keer in het jaar wordt de plek afgezet voor een dol rock ’n rollcircus dat tien dagen duurt: Brussels Summer Festival. Het grootste podium bevindt zich rechtover het paleis van de koning, of hoe majestueuze bombast plots een beetje punk kan worden. De genodigden van deze druilerige zaterdagavond hadden allen iets gemeen : ze goochelen graag met elektronica.

In alle eerlijkheid is het voor ons een compleet raadsel waarom de muziek van Soldout in Vlaanderen steeds onder de radar bleef. Zelf zullen ze er waarschijnlijk ook geen verklaring voor hebben, maar Franstalige Belgen vallen er gelukkig wel massaal voor en zo was het paleizenplein meer dan aardig gevuld voor dit Brusselse duo, dat live een trio is.

Zangeres Charlotte Maison had een plastic regenjasje aangetrokken. De grijze wolken zagen er inderdaad angstaanjagend brutaal uit, gelukkig hadden de weergoden besloten om hun regen ergens anders uit te storten. Met aangename sexy moves wandelde Charlotte samen met keyboardspeler David Baboulis doorheen vijf Soldout-platen, maar uiteraard werd de meeste aandacht geschonken aan Forever, het laatste album waaraan o.a. Maya Postepski van Austra heeft meegewerkt. Soldout grossiert in zowel de elektronica van de jaren 80 en 90, en is zelfs triphop met een new wave-kantje. Vaak zijn dit soort acts op scène een iewat vervelende bedoening, maar Soldout kent de truken van de foor. Wat ons betreft meer dan geslaagd, en wie zin heeft om ze te zien kan op 19 oktober in La Madeleine langs. Doen!

Is het toeval of niet? Soldout bracht onlangs een single uit (Do It Again) onder de hoede van Goose. En tja, de volgende band die de woning van koning Filip mochten doen daveren waren deze Kortrijkzanen die de afgelopen jaren hebben bewezen dat ze één van de beste Belgische electrorockbands van dit moment zijn, om niet te zeggen de beste!

Al vijftien jaar bezig (zo rap gaat dat), maar een band die elke stap met de nodige zorg heeft gebracht, getuige hun vierde knappe plaat What You Need. Door het immense succes dat deze band al jaren heeft, is het quasi onmogelijk geworden om ze nog in een kleine zaal te zien, maar deze zomer wel te gast op diverse Belgische festivals waaronder binnenkort ook Crammerock.

Net als een dirigent dat doet, is zanger Mickael Karkousse heer en meester over de knappe electropopsongs die allen uitblinken door hun straffe melodie. De Goose-leuze No I can’t control my head – Yeah I can control my body moet je bij deze mannen dan ook zeer letterlijk nemen, want de songs van dit viertal zijn af en hebben één voor één een hypnotiserend effect en stilstaan is onmogelijk.

Na afloop besef je dan ook waarom het buitenland op zijn knieën zit voor deze West-Vlamingen. Hoogstaande klasse dus , alleen jammer dat ze niet wat later geprogrammeerd staan, want nachtlicht doet wonderen bij Goose. Wie op Cactus was, weet waarover we het hebben, maar we gaan ervan uit dat Mathilde ook haar nachtrust wil…

Tijd dan voor de broers Paul en Phil Hartnoll, bij muziekkenners ook bekend als Orbital. Het Britse duo heeft er sinds hun legendarische album Snivilisation voor gezorgd dat technoklanken ook in de huiskamer thuishoren. In Groot-Brittannië waren ze jarenlang met de Chemical Brothers en Leftfield (toevallig op die dag een paar kilometer verder op de Lokerse Feesten) één van de toonaangevende bands in het genre waren.

In hun thuisland toverden zij festivals als Glastonbury om in een discotheek vol trance, maar iets meer dan tien jaar geleden lieten ze verstaan dat ze genoeg hadden van het Orbital-verhaal en elk ging hun eigen weg wilden gaan om uiteindelijk in 2012 toch weer als duo terug te keren. Waarschijnlijk beseffende dat ze solo met veel minder moesten tevreden zijn. De comebackplaten bleven wat onopgemerkt, maar gewapend door melancholie zijn de twee in staat om nog altijd een massa volk op de been te brengen. In Brussel was dat niet anders.

De onafscheidelijke mijnwerkerlampjes sieren nog steeds zoals in de hoogdagen van In Sides hun hoofd en voor één uurtje leek het in de hoofdstad net alsof we terug werden getoverd naar een smaakvol ravefeestje in de jaren 90. Door de torenhoge projectiemuur waarachter de broers hun muziek stonden te maken, zag je nauwelijks iets van de Hartnolls.

Hoeft ook niet echt, dit is muziek om je ogen te sluiten (ook al zorgen de projecties voor een visueel spektakel zorgen) en vergeten hoe twee idiote kemphanen over vuur en furie denken. Om het met de woorden van Richard Ashcroft te zeggen, music is the power!

DIDIER BECU