Projectomschrijving

NEW ORDER – Brotherhood (Factory Records)

New Order of Joy Division? Het is een vraag waar je in sommige middens net niet voor op je bakkes krijgt, en dat heeft veel te maken met het feit dat New Order een zeer ondergewaardeerde band is.

Neen, ze verkochten wel honderdduizend platen (en meer), daar gaat het hem niet om. Wel stond New Order altijd in de schaduw van Joy Division. En uiteindelijk is er niemand die weet wat er uiteindelijk van Joy Division zou geworden zijn, mocht Ian Curtis niet uit het leven zijn gestapt. Een mysterie dus, maar zelf durf ik te beweren dat we nooit New Order zouden gehad hebben en dat Joy Division wellicht na twee platen zou doodgebloed zijn. Het is een theorie als een ander, daarom niet de juiste, wel een mogelijkheid.

Wie tussen de lijnen kan lezen, heeft al lang door dat ik meer pro New Order dan contra ben. Natuurlijk is Joy Division een instituut, die band met twee platen die de muziekscène door elkaar heeft geschud en die nog eens grondig heeft veranderd, maar New Order wekt nu eenmaal bepaalde emoties bij me op die ik nooit heb gevoeld bij Unknown Pleasures of Closer.

Of je nu akkoord met me gaat of niet is van geen belang, het is maar een gedacht. Veel belangrijker is het feit dat New Order heel wat platen heeft gemaakt die nooit de verdiende erkenning hebben gekregen die ze verdienen. Natuurlijk kan Bernard Sumner niet zingen, zelfs op plaat zit hij er geregeld naast, maar dat euvel wordt verholpen door de overheersende bas van Peter Hook. Trouwens, er is niets ergers dan een perfecte zanger…

Brotherhood uit 1985, en het vierde New Order-album is zo’n plaat die het hier nauwelijks deed. Er staan geen echte hits op, Bizarre Love Triangle werd wel eens in de betere clubs gedraaid, maar heeft nooit het grote publiek bereikt en dus werd het album in België een vrij grote flop, en eigenlijk ook in andere landen.

Ook de pers was niet al te mals voor deze plaat, en dat komt vooral omdat Brotherhood een plaat is die twijfelt tussen de postpunk van Joy Division (Way Of Life klinkt meer Joy Division dan New Order) en de disco die al eens werd uitgetest op de voorganger Low-Life. Zelfs drummer Stephen Morris vertelde in een interview dat Brotherhood een schizofrene plaat was. Waarschijnlijk is dat ook zo, maar evengoed een klassieker. Al was het maar voor dat perfecte liefdesliedje (Bizarre Love Triangle dus) met die onvergetelijke tekst “Every time I see you falling I get down on my knees and pray. I’m waiting for that final moment you say the words that I can’t say”. Ja, en nu jij! Een nummer dat duidelijk een voorloper was van wat de beste New Order-plaat ging worden (Technique dus).

Maar er is meer… Als we het over onderwaardering en New Order hebben, waarom dan niet over het liedje Angel Dust? You make me feel like a masked delusion, a man whose life’s became illusion. Een song die door merg en been gaat, niet alleen vanwege de confronterende tekst, maar ook omdat New Order als geen ander discobeats (weliswaar steeds ontspoord door Hookeys gitaarspel) in melancholie weet om te zetten.

Of wat dacht je van Every Little Counts. Of hoe een band zich niet al te serieus neemt (Sumner schiet in een lachbui als hij de woorden “Every second counts when I am with you. I think you are a pig, you should be in a zoo” prevelt (we schrijven doelbewust niet zingen!). Bij iedere andere band zou dit een niemendalletje zijn geworden, bij New Order is het een chef d’oeuvre…zelfs de panfluitsynths op het einde!

En waarom we die video van State Of The Nation erbij hebben gegooid? Gewoon, omdat deze single die alleen op een 12” is verschenen, ook op de Amerikaanse persing staat, en gewoon omdat we het een fantastisch nummer vinden!

DIDIER BECU