Projectomschrijving

DAVID BOWIE – Low (A New Career In A New Town) (RCA/Parlophone)

Blue blue, electric blue. Always crashing in the same car. Een elfjarige knul heeft er geen flauw benul van wat die woorden betekenen, maar voor mij was het wel de start van iets magisch. Het kon ook als twaalfjarige geweest zijn, ik was of ben nu eenmaal niet goed in rekenen, gelukkig slim genoeg om in de armen van de allergrootste te vallen.

Het werd liefde in vele opzichten. Het verlangen om Bowie te zijn, bij Bowie te zijn, Bowie willen worden…. Het zat er allemaal in. Adoratie, en meer dan dat. Voor de man, maar ook voor die muziek die wel populair was (toen Christiane F., Wir Kinder Vom Bahnhof Zoo uitkwam moet hij zo wat de grootste alternatieve popster geweest zijn).. De meest uit de band springende platen zijn zonder meer die uit de Berlijn-trilogie met voorop Low. Naar mijn bescheiden mening de mooiste, strafste, geniaalste, meest baanbrekende, meest ontroerende en meest perfecte plaat.

Bijna twee jaar na zijn dood blijft men de uiers van Bowie tot de laatste druppel (die nog helemaal niet in zicht is) uitmelken. Alle singles worden heruitgebracht op (peperdure) picture discs en natuurlijk zijn er ook die boxen. De derde die vooral over de Berlijn-periode gaat, A New Career In A New Town, is nu verkrijgbaar en dat voor de belachelijke prijs van 160 euro.

Prachtige uitgave met daarin allerlei prullen die een fan botergeil maken, maar waarvan je ook weet dat het uiteindelijk allemaal om geld draait, want ook op deze derde staat er nauwelijks iets wat een Bowie-verslaafde niet in huis heeft.

Always crashing in the same car en dus werd meteen Low uit de nieuwe snoepdoos gepikt. God (Bowie dus) weet hoeveel exemplaren ik van deze plaat reeds heb en deze voegt, er op de verpakking na, eigenlijk niets aan toe. Zonde, want de heruitgaven op Rykodisc jaren geleden bevatte wel extra tracks. Wel eraan herinnerd worden hoe ongewoon deze plaat  eigenlijk wel was.

Commercial suicide bijna. Hoewel Low nu als ultiem meesterwerk werd geprezen, en vaak als beste plaat aller tijden wordt gezien, was het onthaal ervan door de pers lauw en dat van het publiek nog lauwer. De NME stelde openlijk de vraag: who needs this?

De opvolger van Station To Station was de eerste samenwerking met Brian Eno (hoewel producer Tony Visconti de meeste pluimen verdient) en was op zijn zachtst uitgedrukt een experimenteel boeltje. Een plaat die een bizarre mix was van wat popsongs met een Kraftwerk-feel, aangevuld met songs die Bowie voor The Man Who Fell To Earth componeerde. De iconische hoes komt trouwens uit die film, maar regisseur Nicholas Roeg vond de muziek ongepast. Graag hadden we dan ook de gezichten van de RCA-platenbonzen gezien toen die de B-kant van de plaat hoorden. Vier instrumentale ambientsongs! Van hits was geen sprake. Sound And Vision dook wel kort de hitparade in, maar geen kat die Be My Wife (nochtans de mooiste smeekbede die je aan de geliefde van je leven kan schenken) kocht.

Het begon al met die instrumentale opener Speed Of Life. Een mompelende Bowie met iets wat op krautrock/spacemetal lijkt. Dit was een andere Bowie. Niet alleen muzikaal, ook als mens. Eerst verhuisde hij van de glamstad par excellence Los Angeles naar het kille Zwitserland om daar samen met Iggy Pop aan diens The Idiot mee te werken. Een van de donkerste platen uit die geschiedenis, en ook Bowie ging door een hel. Het ging niet al te best met zijn toenmalige echtgenote Angie, en in Berlijn leerde hij naast de sigaretten ook nog het genot van de cocaïne kennen. Een verslaving die hem bijna fataal werd.

Op één of andere manier is Low een soort van drugplaat. Zelfs wie nog nooit een naald in zijn arm had gezet, wist door Low hoe het voelt wanneer heroïne of iets dergelijks meester van je hersenpan wordt. Een plaat met ook een zeer macabere sfeer die honderdduizenden muziekliefhebbers deed beseffen dat een plaat ook iets met je lichaam kan doen, en niet alleen met je oren. Vraag het in de hemel later maar eens aan Ian Curtis (met wat geluk komt ook Bowie er bijzitten) wat Low met hem deed. De eerste groepsnaam van Joy Division was immers Warsaw, afgeleid van Warszawa.  Mmmm-mm-mm-Ommm, Helibo seyoman, Cheli venco raero. Nooit geweten wat die vreemde woorden willen zeggen, maar toch een song die heel mijn leven lang een vreemde (bijna martelende) indruk op mij (en ontelbare anderen) heeft gemaakt. Het hele album overigens…

DIDIER BECU