Projectomschrijving

ESMARK – Mara I/ Mara II  (Bureau B)

Bureau B heeft de voorbije jaren vooral indruk om mij gemaakt door de vele vinyl re-releases van allerlei Krautrockgoden, maar het label heeft ook oog (en oor ) voor de zaken die vandaag de dag gemaakt worden.  Binnen hun werkveld van experimentele en elektronische muziek zijn er talloze artiesten werkzaam en sommige van hen zijn (voor mij althans ) redelijk tot totaal onbekend.

Neem nu bijv. Esmark: een collaboratie tussen de klank architect  Nikolai von Sallwitz (Taprikk Sweezee, Karachi Files) en de experimentele artiest Alsen Rau (Scheich in China, On+Brr).   Van het Duitse On+Brr heb ik al eens gehoord, maar alle andere referenties zijn voor mij totaal onbekend. Maar daarom heb je natuurlijk Bureau B die ervoor zorgt dat iedereen die de juiste kwaliteit aflevert ten gepaste tijde naar voor geschoven wordt.

De samenwerking tussen beide heren die ervoor zorgde dat ze het voorbije jaar tal van nummers uitwerkten, resulteert nu in de release van 2 lp’s/cd’s genaamd Mara I en Mara II. Ergens in de Scandinavische eenzaamheid, gekenmerkt door lange winter nachten hebben Salwitz en Rau de donkere dagen gevuld met het maken van allerlei soundscapes die een mooie auditieve voorstelling geven van hoe het er kan aan toe gaan in het besneeuwde en donkere landschap.  Dat dit een mooi alternatief is voor lange nachten vol overdadig alcohol gebruik is uiteraard een feit, maar de muziek die je hoort op Mara I en II zijn vooral ook donkere tunes die een perfecte voeding zijn voor de vele en oude mythen en sagen die daar rondhangen.

De muziek is filmisch, donker en soms beangstigend met af en toe een tune die erboven uitsteekt omwille van het iets kleurrijker zijn dan de rest.  De instrumenten die ze gebruiken zijn grotendeels analoog en het gebruik van tapes en bandopnemers zijn hen zeker niet vreemd.  Alles gaat gewoon door een paar filters, krijgt hier een daar wat extra voeding door een analoog effect en door dat de heren continu hun opstelling wijzigen of de volgorde van hun effecten aanpassen heb je constant de indruk dat ze over een geweldig grote studio moeten beschikken.

Ook kenmerkend voor Mara zijn de songtitels die ze gebruiken.  Deze verwijzen eigenlijk meer naar de locatie of de omstandigheden waarin  de stukken opgenomen zijn dan dat ze effectief echt iets te zeggen hebben over de tune. Zo verwijzen ze naar cartografische locaties, gebruiken ze gedeeltelijke geografische benamingen of noemen ze een tune gewoon naar een object dat ergens in de song gebruikt is.

Het fin de sciecle-gevoel komt misschien 17 jaar te laat maar het is tekenend voor deze tijden dat muzikanten het donkere gaan opzoeken. Mara I en II zouden dus uitstekende plaatjes zijn om het einde van de wereld in te luiden. Omdat het uiteraard nog niet zo ver is zullen we ze dan maar gewoon bestempelen als de ideale soundtracks voor een donkere sciencefictionfilm.

Mr. Blue Boogie