Projectomschrijving

We kunnen het niet genoeg herhalen: op 10 februari hebben we ons derde Luminous Dash-festival. Hier zijn de tien vragen voor Koen De Gussem.

Welke rol speelt muziek in je leven?
Lifts me up, drags me down. Muziek is bijna altijd aanwezig. Zelfs zonder te luisteren gebeurt er wel iets. Een gevoel of boodschap is vaak onvatbaar of abstract. Muziek kan dat soms helpen vertalen. Een soort communicatie, naar anderen maar zeker ook naar jezelf. Het maken van muziek gaat iets ruimer: Het is een boost krijgen, een euforie en voldoening. Maar soms ook het volledig tegenovergestelde. Het is een soort goeie vriend waar je ook conflicten mee hebt. Muziek is niet enkel afleiding of amusement, het is een uitvergroting van alles.

Wat is de eerste plaat die je in je leven kocht. Niet liegen!
Ik twijfel tussen De Smurfen Hits of Signicant Other van Limp Bizkit. Ik hoop in omgekeerde volgorde.

Welke artiest of band heeft jou op het podium meest geïmponeerd?
Onlangs Mac Demarco in AB. Hij is het voorbeeld van iemand die muziek ademt zonder scrupules met een ongeziene naturel.  Het was alsof hij voor vrienden speelde in zijn repetitiekot, lekker gek. Ik heb een enorme afkeer van ego en allure, zeker in de muziekwereld. Daar gaat heel de essentie van muziek en creatie net verloren.  Mac is een voorbeeld van groot worden met tenen door u sneakers en die ook gewoon blijven dragen.

Noem drie bands of artiesten van dit moment die we in het oog moeten houden.
Homeshake: Minimalisme ten top. Geweldig hoe hij meer electronisch gaat op Fresh Air.
Conan Mockasin: Durft iets volledig in elkaar laten vallen en knutselt constant verder. Jonge gast die kan zingen als een heel cool omaatje. Heel uniek.
MGMT:Nieuwe plaat gaat geweldig zijn. Heerlijk om te zien hoe ze al meer als 10 jaar iets mooi infantiel behouden.

Welke platenhoes vind jij de meest iconische?
Eerste gevoel: Innerspeaker  van Tame Impala.  Het verwrongen natuurbeeld klopt volledig met de sound en gevoel van de plaat. Spot on.

Wat is volgens jou de meest ondergewaardeerde plaat ooit in jouw ogen?
Turn on The Bright Lights van Interpol. De band heeft zijn hoogdagen gehad voor het vertrek van Dengler, en de stijl lijkt verjaard, maar meer mensen zouden die plaat moeten hebben gehoord. De producing is erg uniek vind ik. De sound ademt rust en controle op een goeie manier. Zeer verhalend. Opvallend hoe de bas veel melodie op zich pakt tov meer monotone gitaren en stem. De stem van Paul Banks in zijn jonge jaren klinkt ongelofelijk sexy.

Wat is volgens jou de meest overgewaardeerde plaat in je ogen?
Uit respect en algemene vrede noem ik geen Belgische dingen. Toch wel: Ik ga voor Lost Frequencies. Dat is veel te groot voor een garagebandbeatje met een akoestische gitaarslag over gezwierd. Zeker charmant, maar het is een beetje buiten proportie vind ik.

Welke plaat doet jou wenen?
Ik moet vooral aan een bepaald nummer denken: Happy The End van The Innocence Mission, van de plaat Glow. Over het aflopen van iets en daaraan voldoening hebben, blij zijn dat het is geweest en dankbaar zijn. Een soort overlijden. Berouw/wrok wordt onderdrukt, wat moeilijk is.

Mocht jij voor 24 uur in de huid mogen kruipen van iemand anders, niet noodzakelijk een muzikant. Wie zou het zijn, en wat zou je dan doen?
Seth Rogen, voor zijn stem.  Praten over gelijk wat en het cool laten klinken.

Noem eens het meest gênante moment uit je artiestenleven!
We kregen ergens geen drank en geen soundcheck. Ik heb tot het publiek aangekondigd dat het slecht ging zijn en heb bewust slechter gespeeld. Onprofessioneel en not done. Ondankbaarheid beantwoorde ik graag met nog een schepje erbovenop. Oops.

DIDIER BECU