Projectomschrijving

LA JUNGLE – II (Black Basset Records)R-9218649-1476872306-9774.jpeg

Voor zij die het nog niet weten: er wordt keigoede muziek gemaakt in Wallonië. Maar het is een zoektocht omdat deze bands niet tot bij ons geraken, niet op de radio gespeeld worden en zelden een optreden kunnen versieren. La Jungle komt uit Mons en is geen gewone rockband. De band bestaat uit twee wierdo’s: Mat en Rémy. Het thema op de cover gaat over de strijd tegen de watermeloenen, die na enig verzet uiteindelijk op het schavot belanden en roemloos hun lichaam versplinterd zien op de guillotine.

Alle gekheid op een rockstokje… als je into rock bent met een kantje af, naar het voorbeeld van Candle Bags of Piquet, dan ben je op de juiste plaats. Als al je geliefde rockgenres samenkomen in één nieuw pakketje, dan wil je zeker luisteren naar het tweede album genaamd II. Ze werden al uitvoerig besproken, maar ik heb een 180 gram vinyl-exemplaar op mijn draaitafel liggen en wil daarom mijn ongezouten mening aan de eeuwigheid van de journalistiek toevoegen.

La Jungle heeft de energie van de jonge Arctic Monkeys. Ze zijn met twee, waardoor ze niet die totale sound behalen. Dat uitgepuurde, loopgedreven, daar moet je van houden. Mat en Rémy voegen daar een redelijke hoeveelheid originaliteit aan toe. Let wel op: je wordt koud gepakt en op sommige momenten grijpt dit alles naar je keel. Niet voor pussies dus.

De sound is een welgerichte en goed gestuurde brok frustatie, die door zijn verrassende wendingen toch beluisterbaar blijft. Het is krautrock omwille van zijn veelzijdigheid, mathrock omwille van de speciale patronen en trance owegens de beats en de melodieuze structuren.

De plaat start met één woord, Hahehiho. Het zou een song kunnen zijn van K3, maar dan ben je bij La Jungle aan het verkeerde adres. The opposite dus. Een ADHD-Duracell-beertje rent voorbij aan hoog tempo. De eerste schitterende break komt er na 3 minuten. Het is één thema met weinig variatie, maar een goede opwarmer voor wat nog moet komen.

Technically You’re Dead staat bijna haaks op de eerste en opent met een hoog tempo gitaarriffs gedragen door een herkenbaar rockritme. Aangezien ze geen bas in hun gelederen hebben, wordt dit af en toe opgevangen door een extra loop. De eerste break van dit nummer heeft zulk een sublieme interactie. Het deuntje op het einde voelt eerder oosters aan, maar past door het opzwepende karakter ervan.

Een super eenvoudige bassnaunnamed (3)ar om Helizona op te starten. Een danceritme eronder en we zijn vertrokken. Rare geluiden kruiden het gerecht. Loop na loop komen er extra kruiden bij. Een Kraftwerk-deuntje ligt als laatste erbovenop, als kers op de taart. Een aandachtige luisteraar zou nu helemaal opgewarmd moeten zijn en niet langer in staat om te blijven zitten.

Tijd voor de veroordeelde watermeloenen. Blood Watermelon is een heerlijk lang nummer van meer dan 8 minuten en bouwt op met meer spacy-achtige accenten aangevuld met onrustige gitaarakkoorden. Opvallend hier zijn de korte roll’s op de toms (Rémy), een droge sound die ook wel destijds gebruikt werd bij ska. ‘Mat’ doet zijn best om er wat krijsende keelklanken aan toe te voegen.

Cold pakt je dus koud, zoals eerder vermeld. Wat mij betreft, het nummer dat het beste La Jungle omhult. Sterke opbouw van de loops, strakke beats, swingend, voldoende variatie maar toch sec tegelijk, uitslaande rockpatronen, mogelijkheid tot headbangen, ritmeversnelling in het midden van de song, en ga zo maar door.

Ik heb moeite om dit kleinood van mijn draaitafel te halen, het kleeft…

SARAH GOMMERS

La Jungle Facebook 

La Jungle Website

Black Basset Records