Projectomschrijving

In ons rijtje, bands die je op W Fest dit jaar kan (her)ontdekken of opnieuw zien: La Lune Noire, de Nederlandse electrogothwaveband. We hadden een gesprek met Sven en Victor.

Voor wie jullie niet zou kennen, vertel eens wie of wat La Lune Noire zijn!
La Lune Noire is een new wave/synthpop band uit Nederland met invloeden van de wave bands uit de jaren 80, maar toch met een geheel eigen herkenbaar geluid. Opzwepende ritmes worden afgewisseld met melancholieke nummers. Gregoriaanse koren en punky gitaren. Teksten die ergens over gaan en waarbij de melodielijn voorop staan. Live doet de band met zijn energieke uitstraling de nummers van de inmiddels 3 albums alle eer en speelden ze o.a. met bands als Clan of Xymox, VNV Nation en Diary of Dreams. Ook stonden ze eerder op festivals als Summers Darkness, Black-Out Festival, Seawave en Dubhfest. La Lune Noire bestaat uit vrienden die al 29 jaar samen spelen, eerst in verschillende andere bands en sinds deze eeuw als La Lune Noire : Sven Vogelezang (drums, programming, production & lights) en Victor Verzijl (vocals, synths, guitar, composer, lyrics) en Eddie Meulmeester (roadie en toetsenist bij Hour Darkness).

Als er een instrument gebruikt wordt in jullie sound dan zijn het wel de synths. Jullie favoriete instrument bij uitstek?
Sven: Ik ben begonnen als akoestisch slagwerker, maar met de komst van elektronische muziek in mijn leven ben ik me meer gaan concerteren op synths en later ook op digitale drums. Ik ben vooral gek op de synths van Rob Papen. Hele vette arps en veel geluiden die ontwikkeld zijn voor de meer techno en house sound, maar die juist een modern tintje geven aan onze electro/wave.
Victor : Als het gaat om componeren is de synth zeker ons favoriete instrument. Mensen denken weleens dat een synthesizer zelf nummers schrijft, maar het is één van de meest complexe instrumenten die er zijn. Bedenk dat je toegang hebt tot duizenden orkesten en je zoekt dat ene specifieke geluid. Soms ben ik uren op zoek naar dat geluid dat al in mijn hoofd zit, maar nog niet onder de toetsen van mijn VST synth. Dat geluid kan bepalend zijn voor de sfeer van je nummer of net de punch geven die het nummer nodig heeft. Als drummer ben je beperkt tot je drumkit. Als gitarist heb je nog je effecten, maar het blijft je gitaargeluid, bas idem dito. Als toetsenist ben je eigenlijk dirigent en componist tegelijk. Onder muzikanten wordt dit nog weleens onderschat. Als ik niet aan het componeren ben, speel ik veel meer op mijn akoestische gitaar, dan klink ik meer als een singer-songwriter. (lacht)

Jullie komen uit Nederland. Hoe zit het met de dark wave en gothscène daar?
Iedereen klaagt dat de scène dood is en tegelijkertijd klaagt iedereen dat als je een feestje organiseert dat er ergens anders ook al een feestje is. Elke week is er ergens wel wat te doen, dus zo dood is die scene helemaal niet hoor.

Het is duidelijk dat jullie kinderen zijn van de jaren 80. Is dit het tijdperk van de gouden muziek voor jullie?
Victor : Niet specifiek, ik hou ook van muziek uit andere decennia, maar als 13-jarige kom je op een leeftijd dat je je sterk tot iets voelt aangetrokken. Als klein kind heb je dat niet, vind je alles leuk. Er komt een leeftijd dat het verandert. Ik was 13, hoorde Tubeway Army op de radio en ik was verkocht. Dan ga je zoeken naar soortgelijke artiesten, je gaat stappen in de disco’s waar ze overwegend die muziek draaien. In je tienerjaren heeft dat een enorme impact op je. Ik begon in de jaren 80 zelf met muziek maken, kocht een Moog Prodigy. Speelde daarmee nummers uit die tijd. Sommige mensen blijven constant meegaan met de nieuwste trends, ik ben voor een groot deel blijven hangen in de melodieuze muziek van de jaren 80. Ik voelde me niet aangetrokken door de housemuziek (geen teksten, geen melodie) of het Amerikaanse gitaargeweld van de grunge. Wellicht als er een andere stroming was geweest, had ik de jaren 80 makkelijker achter me kunnen laten, maar ik ben er alles behalve rouwig om. Behalve als muzikant (La Lune Noire heeft een side project genaamd Hour Darkness, waar we de bekende 80’s wave nummers in een onverwachtse mix spelen), wordt ik ook gevraagd als DJ op 80’s-avonden.
Sven: Er is in die tijd heel veel vernieuwends gedaan op muzikaal terrein. En in de breedte. De synthesizer heeft hele nieuwe muzieksoorten voortgebracht en vooral de danswereld op zijn kop gezet. Daarnaast is er ook elektronische muziek ontstaan die zich qua compositie meer kan meten met klassieke muziek. Beide stromingen neem ik graag mee in onze eigen muziek.

In de traditionele media wordt er wel eens neergekeken op EBM, dark wave en gothic. Hoe ga je daar als artiest mee om?
Sven: Niet. Wij maken de muziek in de eerste plaats voor onszelf. Als anderen het ook kunnen waarderen vinden we dat heel gaaf en daar genieten we dan ook van. Dat is de motivatie om door te gaan en telkens weer met nieuwe nummers te komen.
Victor : We hebben eigenlijk weinig met de traditionele media te maken. De enige keer dat we in een landelijk dagblad kwamen, ging het verhaal meer over het feit dat ik in één jaar mijn broer, ouders en vriend verloor en zelf kanker kreeg, dan over het type muziek van het eerste album Nitrogen, waarin het verwerkingsproces van dat jaar was verwerkt. De muziek werd eigenlijk niet eens besproken, meer het verhaal achter de muziek van La Lune Noire. Verder zijn bijna alle interviews of recensies van bladen of internetsites die zich meer in de scène bewegen en dus eigenlijk bij voorbaat al wat positiever zijn ingesteld.

Er zit een zekere tristesse en melancholie in La Lune Noire. Als je een song componeert, vanuit welke basis vertrek je : het gevoel of de song?
Beide. Ik heb sowieso een melancholieke inslag en luisterde als kind naar de singer songwriters muziek van mijn ouders : Don McLean, Simon & Garfunkel, etc. Daarna veel geluisterd naar Gary Numan, die ook altijd droevige ballads in zijn repertoire had. Dan ontkom je er bijna niet aan. Ik ga niet met een vooraf bedacht plan te werk. Ik laat me leiden door klanken en melodieën. Soms wordt het een enorm dansbaar nummer, soms juist een heel sfeervol nummer. Meestal schrijf ik eerst de muziek en dan de teksten. Er zijn uiteraard uitzonderingen, zoals de nummers over het gevecht tegen kanker (Tumour) of het verlies van mijn broer (The king is dead). Dan weet ik al precies waarover het gaat en volgt de muziek vanzelf. Soms zit de muziek gewoon in je hoofd en moet je het er alleen nog op de juiste manier eruit halen. Het gaat vanzelf. Een pallet heeft vele kleuren. Soms gebruik je veel zwart voor melancholieke nummers, maar als kleurenblinde binnen deze scène, kan ik kiezen uit alle kleuren.

Sven: Over het algemeen starten we met een speurtocht door de vele synths. Soms hoor je dan een geluid, vaak een arp, wat je triggert om het uit te werken tot een basis. Daarna gaat het vooral bij Victor als vanzelf. Hij kan urenlang heel enthousiast aan een nummer werken en er telkens weer een laagje aan toevoegen. Een beetje versnellen, een koortje erbij. En uiteindelijk komen we dan tot de nummers die je op onze albums en live kunt horen.

Bands zoals La Lune Noire moeten het vaak op hun eentje doen, is dat een zegen of een vloek?
Sven: Beide. Soms zou je willen dat het allemaal wat makkelijker gaat. Dat een boekingskantoor voor je aan de slag gaat, een platenmaatschappij het regelen en de distributie van je overneemt. Maar de charme van het allemaal zelf doen is eigenlijk veel leuker. Victor en ik maken ons product vrijwel helemaal zelf. Van muziek tot tekst, naar mixen (het masteren laten we tegenwoordig doen), ontwerp van cd-hoezen en ander promomateriaal, videoclips van camera tot montage en natuurlijk onze website. Contacten met organisatoren van feesten en festivals, digitale distributie. Je moet dus van vele markten thuis zijn!
Victor : Weer moet ik antwoorden met: beide. Het is een zegen, omdat we binnen de scène nog gevraagd worden voor optredens. Er zijn niet veel bands meer die het geluid zoals dat van La Lune Noire brengen. We hebben een eigen label, omdat we er niet van houden om met onze muziek allerlei platenmaa
tschappijen af te gaan of we a.u.b. een contract mogen krijgen. We spelen voor de liefde voor de muziek, niet om er rijk van te worden. Alle opbrengsten uit de muziek gaan weer terug in de muziek. Daar is dan ook de vloek: als band heb je geen toegang tot de geijkte kanalen die een label wel heeft. Zit je bij een label, heb je meer kans op optredens, airplay en promotie. Wij moeten alles zelf regelen. We doen wat we kunnen, maar liever zouden we meer tijd besteden aan muziek, dan aan het regelen van allerlei zaken. Een boekingsagent of label zou in die zin wel uitkomst bieden.

In Nederland waren jullie eerder betrokken bij het organiseren van een festival. Kun je daar iets meer over vertellen.
Victor: La Lune Noire helpt bij het organiseren van het BLACK-OUT Festival. Op dit podium geven we nieuwe onbekende bands uit de scène de kans om zich aan het publiek te presenteren. Inmiddels hebben ook bekende bands het festival gevonden en zijn we van de leuke kleine zaal Popcentrale verhuist naar de grote broer Bibelot Poppodium in Dordrecht. Elk jaar is het weer afwachten of het publiek de line-up weer weet te waarderen en het festival bezoeken. Tot nu toe gaat het prima, hopelijk kunnen we het lang volhouden. We hebben in ieder erg geval veel steun gehad van de Popcentrale en Bibelot. Zonder deze zalen was het organiseren van BLACK-OUT Festival veel moeilijker of misschien onmogelijk geweest.
Sven: Een jaar of vijf geleden kwamen we met het idee om uitwisselingsprojecten met bevriende bands te organiseren. Hier is het BLACK-OUT Festival uit ontstaan. Wij halen bandjes naar Dordrecht en die bandjes halen ons vervolgens naar hun stad. Echt elkaar helpen aan optredens en nieuw publiek. Een mooi concept. Tegenwoordig is dat geen doelstelling meer, we proberen gewoon een mooie line-up voor ons publiek te realiseren en vinden het natuurlijk nog steeds erg leuk als daardoor contacten ontstaan zodat wij ook weer ergens kunnen spelen. Maar het gaat vooral om het vermaken van ons publiek.

Nederlanders en Vlamingen spreken dezelfde taal, en van wisselwerking op cultureel vlak is nauwelijks sprake. Dat is toch een enorm gemiste kans, niet?
Sven: Ergens gaat er inderdaad iets mis. Alhoewel we dat op muzikaal gebied zelf niet merken. Nederland is onze grootste markt, maar België heeft ons eigenlijk ontdekt. We komen dan ook met enige regelmaat (en graag!) naar jullie mooie land. We worden altijd heel goed ontvangen en hebben vaak veel gesprekken met fans. We hebben zelfs al een relatie zien ontstaan door ons optreden (lacht).
Victor : Ik zie eigenlijk veel wisselwerking op cultureel gebied. Als ik in Nederland naar festivals en musea ga, kom ik veel Belgen tegen. Ga ik naar Vlaanderen voor een cultureel evenement of één van de vele popfestivals (ik ben vaker op een festival in Vlaanderen dan in Nederland), kom ik weer veel ‘Ollanders’ tegen. In de scene is het misschien iets minder. Ik kan hier alleen maar spreken over La Lune Noire, geen idee hoe het met andere bands vergaat. Op bescheiden schaal is er wel een wisselwerking hoor. Zo traden wij op bij Seawave festival in Bredene, dat door de Belgische band Der Klinke georganiseerd werd en zij traden weer op bij BLACK-OUT Festival. Vorig jaar stond Parade Ground nog bij ons op het podium. 2 jaar geleden samen met The Arch (ook te zien op W-Festival) op een podium vlakbij Amsterdam en onlangs nog deelden we het podium in Geleen met Der Klinke en Ground Nero. Dus gelukkig treden wij ook af en toe in België op en hebben veel vrienden hier. Uiteraard zouden we graag vaker in België optreden!

Vertel ons iets over de toekomst van La Lune Noire. Wat kunnen we verwachten?
Victor: We zijn druk bezig met opnames van het 4e album met de werktitel Dictator. Tekstueel is het meer maatschappelijk betrokken dan de vorige albums. Ik had het gevoel dat er iets gezegd moest worden over de wereld waarin we leven en onze muziek is hiervoor een mooie uitlaatklep. Niet dat ik beweer alle kennis in huis te hebben hoe het beter kan gaan, maar misschien wel dat het anders moet. Muzikaal gezien is het waarschijnlijk het meest uptempo album van La Lune Noire tot nu toe. Het album gaat dit jaar uitkomen, een datum is nog niet gekozen (geschreven op 30/3/17).
Sven: We starten een crowdfundingactie om het masteren en persen te kunnen bekostigen. Hou onze website en Facebook dus goed in de gaten! Zodra we live zijn zouden we het heel leuk vinden als we veel Belgische klanten mogen blij maken met één van onze speciale fanpakketten.

Jullie staan binnenkort op W-Fest. Wat kunnen we verwachten?
Sven: Een optreden met veel energie, nieuwe nummers en klassiekers.
Victor: La Lune Noire zal minstens 4 nummers van het nieuwe album spelen. Voor de mensen die ons al kennen, zal dit geweldig nieuws zijn. Voor iedereen die ons nog nooit op het podium heeft gezien, staat de verrassing van het festival te wachten!

W-Fest is een festival met heel wat legenden en nieuw talent. Wie wil jij absoluut zien?
Victor: Wij vinden het een geweldige eer om samen met deze bands op de affiche te staan. Ik kan gerust zeggen dat ik bijna een meter aan vinyl en cd’s van deze artiesten thuis heb. Fischer-Z is de band die ik waarschijnlijk het meest live gezien heb. The Human League, Anne Clark en Front 242 vind ik geweldig, maar ik kijk eigenlijk het meest uit naar bands die ik nog nooit live gezien heb: China Crisis, Blancmange, Thompson Twins, Big Country, Lene Lovich. Red Zebra zal ik helaas missen, dan zijn we op weg terug naar huis. Ik ben ook heel benieuwd naar de andere bands op vrijdagavond! Na ons optreden op vrijdag zijn we dus ook op zaterdag en zondag op het festivalterrein. Kom vooral even een praatje maken! Meet en greet kan bij ons het hele festival lang!
Sven: De bands die ik het liefst live zou gaan zien zijn Front 242, Fischer-Z en Anne Clark. Of het allemaal gaat lukken is natuurlijk de vraag, maar we zijn in ieder geval op het festival, het hele weekend!

Wat heb je het liefst op een festival: frieten, ijsjes of bier?
Sven: Frieten en ijsjes gaan er altijd in! Sorry, voor bier zijn we allebei niet te porren. Maar dat ligt niet aan jullie bierbrouwerskunsten!
Victor: Lekkere muziek, mooie vrouwen en goed gezelschap!

Als ik België zeg, aan wat denk je dan?
Victor: Aan een nummer van Het Goede Doel!
Sven: W-Festival!

Het laatste woord is aan jou!
Sven: Altijd leuk om mee te werken aan een interview, zeker voor onze Belgische vrienden! Tot op W-Festival!
Victor: Wij hebben erg veel zin in het optreden bij W-Festival. We hopen er veel van onze Belgische vrienden te ontmoeten en dat we vele nieuwe vrienden mogen maken. Kom niet alleen voor de grote namen, op vrijdag is er ook een geweldige line-up van Belgisch talent en één buitenlandse band met een Franse naam (en het is niet Depeche Mode!). Support your local scene!

DIDIER BECU

W Festival

La Lune Noire Facebook

La Lune Noire Website