Projectomschrijving

LUC DE VOS – ‘k Heb In Mijn Jeugd Gelijk Een Beest Gezopen (Lipstick Notes Records/PIAS)

Op 29 november is het ondertussen al drie jaar geleden dat Luc De Vos overleed. Of hij hetzelf ooit zou hebben geloofd, weten we niet, maar na zijn dramatische dood werd hij in Gent (en ver daar buiten) een cultheld zonder weerga.

Net zoals eenieder ander een mens met tekortkomingen (ook helden hebben die), maar ontegensprekelijk een muzikaal genie. Helaas bleef zijn hele carrière net iets te lang in de schaduw van die Mia staan. Een wereldsong en iedere keer dat deze song één of andere lijst haalde, was dat meer dan verdiend, maar Luc deed meer dan dat. Ondergewaardeerde platen maken bijvoorbeeld, of een soloplaat waar mensen nauwelijks weet van hebben.

Naast de muziek voor het toneelstuk Kaatje Is Verdronken dat hij samen met Tom Pintens van Het Zesde Metaal schreef is de ep ‘k Heb In Mijn Jeugd Gelijk Een Beest Gezopen het enige solowerk van Luc.

Pintens was trouwens ook wederom de man met wie hij deze vijf songs opnam. Nu weet je ook meteen waarom Het Zesde Metaal Boze Wolven met Where Is My Mind? van de Pixies verbindt, maar dat is dan weer een ander verhaal.

Eventjes naar die ep toch maar. Een vergeten meesterwerk, zeg maar. Vijf songs met daarop twee bewerkingen van gedichten van Willem Elsschot.

De titeltrack ‘k Heb In Mijn Jeugd Gelijk Een Beest Gezopen begint met de typische keyboards die zo typerend zijn voor wat Tom bij Het Zesde Metaal doet. Gemoedelijk, net niet zwaarmoedig, met een tekst die waarschijnlijk op zijn lijf was geschreven. Folkmuziek voor bij de haard, maar waarbij je onverbiddelijk je vingers verbrandt.

De Klacht Van De Oude is meer folk, maar wel het soort folk waarvan je de tranen in de ogen van krijgt. Mocht je ooit aan het vernuft van De Vos twijfelen (niet doen!), luister gewoon eens naar deze pakkende song.

Die Valse Teef is dan weer zo’n typische Gorki-song (sorry Luc). Het wijkt wat af van de twee Elsschot-bewerkingen, maar het blijven songs die aan je broek blijven plakken en het is het soort lijm dat nooit losweekt. Gelukkig maar. Een nihilistische tekst over het alledaagse leven, gewoon omdat het leven nihilistisch is….

Zwaarmoedigheid en De Vos het waren eigenlijk twee synoniemen, weliswaar met een grijns om de miserie te vermommen. De afsluiter van het prachtplaatje is een herwerkte versie van Ik Ben Erbij uit het in 2011 uitgebrachte Research & Development.

Drie jaar lang ben je er niet meer, Luc. Sterren komen, sterren gaan…wellicht wist je niet dat jezelf zou blijven bestaan…

DIDIER BECU