Projectomschrijving

OMD – Antwerpen, De Roma 06/12/2017

Andy McCluskey en Paul Humphreys. Niet echt namen die mensen doen recht veren, maar eens je hun muzikale alter ego van Orchestral Manoeuvres In The Dark aanhaalt, zorgt dat voor uitverkochte zalen. Ook in De Roma. Geen oude man met een valse witte baard om geschenken uit te delen in de Antwerpse zaal, wel stonden er twee kerels die sinds 1978 een synoniem voor eightiespop (al of niet fout) werden.

We zullen er de woede van de fans op onze hals voor krijgen, het ja-knikkend akkoord van de anderen, maar OMD heeft in zijn bijna 40-jarige carrière twee monumentale (Orchestral Manoeuvres in the Dark en Organisation) en twee redelijke platen (Architecture And Morality en Dazzle Ships) gemaakt. Daarna (sinds 1983 dus) stelde het duo zich tevreden met het schrijven van zeer matige singles en platen die niemand wilde. Probeer maar eens in je vriendenkring iemand te vinden die The Pacific Age of Sugar Tax in zijn collectie heeft!)

Grappig, of zo je wil triest, is dat zo wat de hele zaal hoopte dat ze een greatest hits-set zouden krijgen. Want ook met hun laatste The Punishment Of Luxury liep het niet zoals men had gehoopt. Een plaat waarbij met behulp van Kraftwerk-truken getracht wordt om de sfeer van weleer er opnieuw in te krijgen, maar daar nooit in slaagt. Een flop, en zo’n plaat waarvan de platenmaatschappij waarschijnlijk nu al spijt van heeft dat ze er geld hebben ingestoken. Maar McCluskey zelf gelooft er nog steeds vurig in, en na de eerste songs van de set (Ghost Star en Isotype) vertelt hij erbij dat hij nog steeds songs kan schrijven. Nu ja, als je het zelf zegt…

Het siert de Britten dat ze de moed hebben om hun nieuwe plaat te spelen en geen vrede nemen met het bestaan van een levende jukebox. McCluskey huppelt als een bezetene heen en weer om zijn fans te doen bewegen, maar het is pas als de magie van Messages aanfloept dat de concertgangers glimlachen. Dit is wat men noemt een klassieker, en feilloos gespeeld. Het werd gevolgd door het opgewekte Tesla Girls, destijds wat ondergewaardeerd, maar jaren na datum nog steeds een dijk van een song blijkt te zijn.

Het volk had het al lang in de mot dat dit een concert met hoogtes en laagtes zou worden. Bij History Of Modern lukte het nog aardig, maar met One More Time doken we wederom de dieperik in.

Tijd om het publiek weer wat hoop te geven. Dreaming knalde, Souvenir nog even magistraal als toen, Joan Of Arc nog altijd even Joan Of Arc en bij (Forever) Live And Die waan je je gelukkig dat Humphreys slechts twee keer achter de micro staat.

What Have We Done dan maar, zelden klonk een songtitel zo treffend. Maar hey, het is en blijft nog steeds OMD en dus had je ook nog So In Love (wow), The Locomotion (veel minder wow) en Enola Gay (altijd wow) te goed. Over Sailing The Seven Seas gaan we het niet eens hebben…

Alvorens het doek viel kregen de fans nog het slappe Walking On The Milking Way (sowieso altijd slap geweest), het meer dan leuke If You Leave en uiteraard die song die iedereen wilde horen en als afsluiter kreeg (het altijd fantastische Electricity).

Het OMD-concert in De Roma bleek uiteindelijk een half glas wijn te zijn. Moet je stoppen of moet je bijvullen? De keuze is aan de fans…

DIDIER BECU