Projectomschrijving

RAMONES – It’s Alive (Sire Records)

Op 31 december ‘77 ging in het Rainbow Theatre in Londen het nieuwjaarsfeestje van de eeuw door. Het was de tiende dag touren voor Amerikaanse punkrockband Ramones die hun nieuwe plaat Rocket To Russia kwamen voorstellen. Er werd besloten om de festiviteiten op te nemen en op plaat uit te brengen onder de naam It’s Alive! naar de gelijknamige horrorfilm uit 1974. De plaat, en de gelijknamige video, zijn binnen enkele dagen dus exact 40 jaar oud, de ideale gelegenheid om dit te gaan vieren met Ramones -coverband The DD’s in de Kinky Star (op 31 december) en net als in ‘77 het nieuwe jaar met een luidkeelse GABBA GABBA HEY in te zetten.

De Ramones kenden tijdens hun carrière nooit commercieel succes, toch prijkt It’s Alive! op de 28ste plaats in Rolling Stone’s “50 Greatest Live Albums of All Time” en daar zijn best wel goeie redenen voor.

De plaat geeft de Ramones weer op hun piek, It’s Alive! was immers het laatste Ramones-album met de originele bezetting, drummer Tommy Ramone zou enkele maanden later de band verlaten en vervangen worden door Marky Ramone.

In totaal passeerden 8 Ramones de revue, waarvan gitarist Johnny en zanger Joey de enige constante waren. Niemand in de band was trouwens echt familie, de bekendste achternaam van de punk was een vette knipoog van DeeDee naar Paul McCartney’s alter ego Paul Ramon en werd door al de leden aangenomen om het groepsimago te versterken.

De Ramones stonden bekend om hun snelheid, energie en simpele riffs, dat is niet anders op It’s Alive!. De plaat gaat snel, heel snel. In totaal worden er op iets minder dan een uur 28 nummers gespeeld. We horen amper bindteksten en er wordt niet gestemd, er is enkel ruimte voor bassist Dee Dee’s iconische “1,2,3,4” waar ieder nummer mee wordt ingezet en hier en daar een minimale bindtekst van Joey, die zelf worstelt om alle lyrics er op tijd uit te krijgen.

De Ramones stoppen voor niets of niemand, zelfs niet voor het nieuwe jaar, halverwege Pinhead steekt Joey een bord met “Happy New Year” omhoog en de lucht vult zich met confetti en ballonnen. Enkele Gabba Gabba Hey’s later is het genoeg geweest en wordt de set verder gezet met Do You Wanna Dance.

De “amphetamine-pace” van de live opnames zou de band achteraf nog parten spelen toen bleek dat DeeDee bijna niet mee kon met zichzelf tijdens het opnemen van overdubs.

Legendarische momenten vragen om sappige legendes en of dit waar is of niet laten we in het midden, maar de sfeer tijdens het optreden zat er blijkbaar zo goed in dat het publiek de eerste rijen stoelen uit de grond begonnen sleuren en naar het podium smeten. Dit is niet niet te zien op de beelden en we zullen het waarschijnlijk nooit weten. Wel zien we duidelijk dat de energie duidelijk effect heeft op de menigte die van begin tot einde wil in het rond danst en springt.

Alle 28 nummers komen van de platen Ramones, Ramones Leave Home en vooral van de toen net uitgebrachte Rocket To Russia. Die laatste wordt algemeen gezien als dé Ramones-plaat en werd bij zowel critici als fans enorm positief onthaald. De perfecte combinatie van punk, surfrock en bubblegumpop, de tempowisselingen en catchy melodietjes maakten RTR tot een instant punk klassieker die nog steeds staat als een huis Rocket to Russia en de timing van de tour is een van de belangrijkste redenen waarom It’s Alive! zo een significant stuk muziekgeschiedenis is. Het zette de deur open naar contracten met grotere platenfirma’s en zorde voor toegang tot een groter publiek dan wat er tot dan toe gebruikelijk was voor punk en clubs als CBGB’s zagen hun zaal te klein worden voor de grote toestroom aan fans.

It’s Alive! was het vierde album van de Ramones, die tijdens hun 22-jarige bestaan een immense discografie op de wereld gezet hebben: 14 studio-albums, 6 live-albums, 12 compilatie-albums, 71 singles, 32 videoclips en 11 films.

De Ramones worden wel vaker gezien als de band die rock ‘n’ roll heeft gered. It’s Alive! bevestigt dit alleen maar. We horen (en zien) een band die een bestaand genre heruitvond en in een nieuw en stoerder jasje stak. Plots klopte alles, van hun bekende look die bestond uit All-Stars, blauwe jeans en zwarte leren jassen, over de bijna machinale downstrums en drumsalvo’s tot hun ijzersterke podiumpresence. De aanzet was magistraal gegeven en de fundering voor punk en hardcore voor de komende 20 jaar was gelegd.

Zelf was ik elf jaar en maakte voor het eerst kennis met punkrock door middel van De Heideroosjes. De band kwam op het podium en het geluid blies me omver, de klank van scheurende gitaren, een pompende drum en de pisnijdige zanger deden me lachen, ik was blij, dit was het, dit zou ik later ook gaan doen, hier wilde ik met mijn leven heen. Na het optreden wilde ik meer van de Heideroosjes. Ik zocht en vond onder andere het nummer Ode To The Ramones, een muzikale ode aan ‘s werelds beste punkrockband waar ik tot dan nog nooit van gehoord had. De wereld ging voor me open en ik raakte verkocht aan de “ramonescore”. Nu, bijna 15 jaar later, zijn de Ramones nog altijd een vaste waarde in mijn muziekcollectie en heeft een grote invloed op mij en veel anderen.

Xander Ramael