Projectomschrijving

11 november is een symbolische dag voor het zwijgen van de wapens, maar niet voor het punkgeweld in Het Depot, en dat met een tweede editie van Breaking Barriers. Een van de bands op het podium is Red Zebra. Malcolm Nix had een diepgaand gesprek met zebra van het eerste uur Peter Slabbynck. 

Red Zebra bestaat weer! De hoeveelste versie van de band is dit nu eigenlijk? En heeft er nog iemand zicht op wie er in de loop der decennia ooit in deze band heeft gespeeld?
Geen idee. Ik hou dat niet bij allemaal, al weet ik natuurlijk wel nog wie er bij de band gespeeld heeft. Maar vraag me niet in welk jaar of zo. Sowieso ben ik iemand die liever vooruit kijkt dan achteruit.

Waar blijven jullie eigenlijk de energie halen om vol te houden? Ik kan me niet voorstellen dat Red Zebra een echte goudmijn is en de internationale roem blijft helaas ook uit. Wat motiveert jullie uiteindelijk nog na al die jaren?
Ik ben blij dat ik weer onder de naam Red Zebra kan spelen. Sam en Hazy zijn blij dat ze de rode draad weer kunnen oppikken. Frits is blij dat hij promoveert van EX-RZ naar Red Zebra. En Kurt, waarmee ik al samenspeelde in New Dark Age, is een fan van Red Zebra en is nu zowaar lid van de band. We’re a happy family ! En dat geeft ons uiteraard energie. De wereld gaan we niet meer veroveren, maar nog plannen genoeg.

Hoe zorgen jullie ervoor dat Red Zebra geen nostalgie-act wordt? Hoe houden jullie de band relevant in een steeds evoluerend muzikaal en maatschappelijk landschap?
Nostalgie zal het altijd zijn, zeker nu we weer nummers uit de ‘80’s spelen. Maar eenmaal de set helemaal op punt staat, wil ik beginnen aan nieuwe nummers. Als die OK zijn, wil ik zeker weer iets uitbrengen. Maar even geduld nog, niet alles tegelijk.

Red Zebra is uiteraard afkomstig uit de originele punkbeweging, maar in welke mate voelen jullie zich nog verwant met de hedendaagse alternatieve scène? Zijn er eigenlijk jonge Belgische bands waar jullie een muzikale verwantschap mee ervaren?
Tja, wat is tegenwoordig alternatief in een tijdperk waarin alles te zien en te horen is op de sociale media? Om alternatief te zijn, treed je best niet op en breng je beter alleen singles uit in het oud-Georgisch die dan nog achterstevoren moeten gedraaid worden op 33 toeren. Snap je? Maar ik heb bewondering voor het eigenzinnig parcours dat Whispering Sons aflegt. Ik kijk er naar uit om samen eens op het podium te staan.

Wat betekent de alternatieve scène eigenlijk (nog)? Wat houdt het voor jullie eigenlijk in een band te zijn die niet blindelings naar mainstreamsucces streeft?
Dat streven we wel na, maar het lukt niet. Haha. Wat mij wel nog altijd verwonderd is dat zo weinig bands songs schrijven die verwijzen naar de actualiteit en zo nalaten ergens een kritische noot te laten horen. Maar goed, iedereen maakt zijn eigen keuzes, ik moet mij niet inlaten met wat anderen doen en ik kom uit een ander tijdperk.

Op 11 november spelen jullie op de tweede editie van het Breaking Barriers festival in Het Depot. Op de affiche staan uiteraard nog een boel andere bands, zoals The Bollock Brothers, Struggler of Kiss The Anus Of A Black Cat. Zijn dit voor jullie geestesgenoten of gewoon mensen die toevallig die avond ook op het podium zullen staan?
Uiteraard interesseert het me wie op het het podium staat. Nu kan ik eens mijn vriend Chesko zien spelen met de Bollocks, KTAOABC heb ik nog nooit zien spelen en Struggler heeft me aangenaam verrast op Bimfest. Ik weet niet of ik ze allemaal zal zien, want de avond ervoor spelen we in Parijs en mogelijk blijven we daar wat hangen. Les zèbres rouges au Moulin Rouge!

Worden jullie nog steeds achtervolgd door het onsterfelijk succes van die ene song of hebben de meeste mensen ondertussen door dat jullie naast I Can’t Live In A Living Room nog tientallen andere goede nummers bij elkaar hebben geschreven? Stoort het niet dat jullie door veel mensen enkel worden geassocieerd met wat eigenlijk gewoon een b-kantje was?
I Can’t Live In A Living Room is een eigen leven gaan leiden. Ik heb mij daar bij neergelegd. Geef mij maar de nummers van Bastogne, zoals The Art of Conversation en Man Comes From Ape. Als we bijvoorbeeld in Duitsland spelen, wachten ze daar niet tot ‘living room’ passeert om een feestje te beginnen bouwen. Hier is dat wel het geval. Er zijn ergere dingen in het leven. Zonder ‘living room’ bestond Red Zebra al lang niet meer.

Ik wil jullie even een stelling voorleggen: “muzikanten die daarnaast nog een andere (lees: echte) job hebben, zijn eigen onafhankelijker dan beroepsmuzikanten, want zij zijn voor hun inkomen afhankelijk van hun artistiek succes en kunnen bijgevolg minder hun zin doen”. Wat is jullie mening hierover?
Ik heb nooit geprobeerd te leven van muziek, daar heb ik te weinig talent voor. I just sing and eat a banana.

In welke mate is Red Zebra doorheen de jaren eigenlijk beïnvloed door maatschappelijke ontwikkelingen? Zijn jullie songs afspiegelingen van hoe jullie de wereld zelf ervaren?
Ik schrijf steeds over wat er om mij heen gebeurt. Dat is sterker dan mijzelf. Ik heb schriftjes vol met titels. Ik hoef maar The New York Times te lezen en ik heb weer wat titels bij. Maar ik spreek hier enkel voor mij persoonlijk. En ik vind het ook belangrijk dat er enige humor doorsijpelt in een tekst. Don’t take it too seriously.

Red Zebra draait ondertussen al bijna veertig jaar mee en heeft dus wel wat ervaring opgebouwd. Hebben jullie enig advies voor wie nu in dit land met een alternatieve band begint?
Begin er niet aan. Kies een leuke hobby, vliegvissen bijvoorbeeld.

MALCOLM NIX