Projectomschrijving

RIJMROCK (19/08/2017)

Op zaterdag 19 augustus vond op het gezellige Stationsplein van Rijmenam de zesde editie van Rijmrock plaats. Raf Van Assche en medeorganisator Alain Noëz slaagden er ook dit jaar in om zowel jonge opkomende groepen als gevestigde waarden zoals Frank Boeijen en Yevgueni naar dit familiefestival te krijgen. Van Assche zit al twintig jaar in de muziekwereld en zorgt mee voor de programmatie van ‘grote broer’ Maanrock in Mechelen. In zijn opnamestudio in Rijmenam passeerde reeds het kruim van de Belgische muziekwereld, maar ook internationale toppers vonden reeds de weg naar de Quest4 Studio in Rijmenam.

Yentl Ventôse mocht net als vijf jaar geleden het festival openen op de acoustic stage en deed dit voortreffelijk. De 25-jarige studente heeft reeds twee masters (musicologie en cultuurmanagement) op zak en is momenteel bezig aan een derde, jawadde! Daarbuiten werkt ze ook mee aan het festival 20/21 in Leuven.

Ze begon in Rijmenam op akoestische gitaar en schakelde nadien over naar keyboard dat ze naar eigen zeggen het best beheerst. Het was nochtans met de prachtige cover Sunday Morning van The Velvet Underground And Nico op akoestische gitaar waarmee ze het publiek echt raakte, wat een subtiele versie was dat! Met dank aan haar vriend die blijkbaar grote fan is van The Velvet Underground. Ook de eigen nummers kwamen aan en doen het beste vermoeden voor de toekomst.

De zestienjarige Tara Van Eycken uit Keerbergen slaagde erin om samen met grootheden Chris Joris en Tom Kestens reeds een single op te nemen. Vier jaar geleden stond ze nog alleen op het podium maar deze keer kreeg ze het gezelschap van Chris Joris op cajón en Jelle Meeze op bas.

Ze toonde met eigen versies van onder meer Crazy van Gnarls Barkley en Yellow van Coldplay waarom ze opgemerkt werd en al een single mocht opnemen. De single At Last van Etta James kan je in de versie van Tara trouwens online beluisteren. Voor haar laatste nummer kwamen ‘blazers’ Dieter en burgemeester Guido Vaganée meeblazen op Daddy Lessons van Beyoncé. Het zou ons niet verbazen als Tara binnen enkele jaren op het hoofdpodium staat in Rijmenam!

Volgende optredens zijn er nog niet gepland, bassist Jelle Meeze kan je op vrijdag 1 september aan het werk zien met Appamada in Haacht. Zij brengen een mix van folk, jazz en indiepop.

Tom Beardslee, Steve Ceulemans en Stefan Van Haver alias Stevie Oats traden in Rijmenam op onder de naam Beardslee & Ceulemans. Zanger en gitarist Tom Beardslee, oorpronkelijk uit Ohio, woont sinds 5 jaar in Brussel en speelde samen met gitarist Steve Ceulemans bij Johnny Trash. Beardslee leerde percussionist Stevie kennen in een Brussels café en sinds twee jaar treden ze regelmatig als trio op.

Vol passie en overtuiging speelden ze ‘de blues’ voor een aandachtig publiek. Met covers van Willie Dixon (I Ain’t Superstitious en Spoonful) en Robert Johnson (Come On In My Kitchen) waanden we ons even in Mississippi. Eigen nummers Wedding, geschreven voor zijn vrouw, en het prachtige Good Company misstonden niet tussen de andere blues klassiekers!

Beardslee en Ceulemans spelen met een ander project, RED RED op vrijdag 20 oktober het voorprogramma van The Sadies in De Melkerij in Zemst.

Toetsenist Geert Noppe stond zowaar twee keer op het podium in Rijmenam. Eerst als frontman van Walrus en nadien als rots in de branding bij Yevgueni. Walrus debuteerde in 2013 met Op de Valreep en bracht in 2015 opvolger Terug naar het Begin uit met Alex Carlier als producer. Singles Kijk!, Wat Een Mooie Ochtend en Brakke Grond werden reeds veel gedraaid op de radio.

Walrus bestaat verder uit zanger/gitarist Pieter Peirsman (Hooverphonic en Slow Pilot), saxofonist Alban Sarens (Sir Yes Sir), bassist Maarten Van Mieghem (Yevgueni en Slow Pilot), drummer Arnout Hellofs (Hooverphonic) en celliste Seraphine Stragier (Zita Swoon, Hannelore Bedert). Deze laatste speelde mee op de albums maar was er in Rijmenam niet bij.

Gevatte teksten die muzikaal prima ondersteund worden is net als bij Yevgueni het handelsmerk van Walrus. Jammer dat het aanwezige publiek niet tot aan het podium kwam waardoor er vooraan amper volk stond. Noppe en de zijnen lieten het niet aan hun hart komen en speelden vol overgave hun set waarbij Geduld een ‘drive’ bezat om u tegen te zeggen. Uiteindelijk zong het publiek lustig mee bij Rond en kreeg Walrus enigszins de respons die het verdiende.

De vrouwelijke singer-songwriters vliegen ons tegenwoordig om de oren maar als ze ons zoals Caitlin Talbut met verstomming doen slaan kunnen we dit alleen maar promoten. Ze haalde haar inspiratie bij Karen Dalton, Nick Drake, Leonard Cohen, Bill Callahan en John Martyn en treedt sinds twee jaar regelmatig op.

Ze speelde op de acoustic stage vijf eigen nummers waarvan She Blames The Wind het langste (wel tien minuten) was. A Song For Katie was in navolging van Lynyrd Skynyrd, die met Sweet Home Alabama Neil Young van antwoord dienden, een antwoordsong op Katie Cruel van Karen Dalton. Ze sloot af met het tekstueel sublieme A Song For Judy.

Het liefst van al speelt ze huiskamerconcerten waar deze intieme muziek perfect tot zijn recht komt. Wie zijn/haar huiskamer ter beschikking wilt stellen kan dit laten weten via caitlintalbut@hotmail.com.

Bart Van den Bosch