Projectomschrijving

ROYAL TRUX – Platinum Tips And Ice Cream (Drag City/V2)

Een mens moet toch wat. Dus besloot het duo Jennifer Herrema en Neil Hagerty om hun band Royal Trux nieuw leven in te blazen. Met een tournee en daar hoort een plaat bij natuurlijk. De dope hebben ze, volgens internetbronnen, al jaren achter zich gelaten. Al lijkt de ene verslaving te zijn vervangen door een andere, alcohol met name.

Ook hun fatalistische liefdesrelatie, die uiteindelijk het einde betekende van Royal Trux, lijkt betere tijden te kennen, al dan niet als koppel. Soit, ze kunnen opnieuw zonder ruzie maken hetzelfde podium op, wat ze sinds 2015 weer regelmatig doen.

Halfweg de jaren 1990 organiseerde Democrazy (Gent) een concert van Royal Trux, toen de club nog in de legendarische Reinaertstraat was gevestigd. Herrema op hoge hakken, bontmantel om het lijf, zonnebril op het hoofd en arrogant het publiek bekijken alsof het niet bestond en er ook niet toe deed. Hagerty ramde wat op zijn gitaar, de gelegenheidsband kon zelf wel zorgen voor de ritmes die bij een song hoorden. Een rommelig, maar tegelijk intrigerend optreden was het, en dat is twee decennia later nog geen sikkepit veranderd.

Niet op hun recente doortocht door de Lage Landen als we ons bekende aanwezigen mogen geloven, en ook niet op Platinum Tips And Ice Cream, dat geen studio- maar een liveplaat is. Nummers geplukt uit het hele oeuvre, van debuut Royal Trux uit 1988 tot aan Pound For Pound (2000) toe.

De twee concerten vonden plaats op het Berserktown II Festival in Los Angeles en in Webster Hall, New York, waar het duo duidelijk in zijn element was. De plaat trapt af met het superrommelig gebrachte Junkie Nurse uit Untiteled, een nummer dat in deze versie enige keren luisteren nodig heeft om zijn genialiteit prijs te geven.

De elf nummers die volgen laten duidelijk de fascinatie voor The Rolling Stones horen, die ze geregeld op hun albums tentoon spreidden en die ook aanwezig was bij Pussy Galore, waarmee Hagerty, samen met onder meer Jon Spencer, Exile On Main St coverde.

Inderdaad, het hele album in de geniale vernieling gespeeld. Het rommelige valt eigenlijk, behalve op de opener, heel goed mee. Gelikt klinkt het uiteraard nooit, dat mag ook niet bij een band als Royal Trux. Herrema kan ook nooit de maat houden. Dat hoort bij de pose natuurlijk. En ondanks die zogenaamde mankementen klinkt het album gewoonweg heerlijk en blijkt dat geen enkele van de gebrachte nummers ook maar enigszins verouderd is.

De mix laat Herrema helemaal in het middelpunt staan, want haar voordracht zit helemaal vooraan, net zoals het op een concert het geval is. Mocht de mengtafelbediener anders beslissen, zou die geheid bonje hebben met mejuffer Herrema. Echt experimenteren zoals op Twin Infinitives doet Royal Trux al lang niet meer. Rocken met een hoek af des te meer. Welkom terug heet dat dan.

Patrick Bruneel