Projectomschrijving

THIS CAN HURT – When Nothing Matters (Lacienda Records)

This Can Hurt is het nieuwe proect van JP De Brabander (ex-DeLaVega) en Jac Noise. When Nothing Matter  werd eigenlijk vorig jaar al uitgebracht, maar rond de tijd van de release kwam één van de bandleden zwaar ten val, waardoor de hele promotiecampagne van de debuut-cd in het water viel.

Dit is wat we lezen in het promo praatje: “This Can Hurt brengt een eigenwijze en misschien zelfs ietwat onwaarschijnlijke mix die zich ergens situeert tussen Muse en Massive Attack met hier een daar wat experimentele invloeden van pakweg Nine Inch Nails of Marilyn Manson.”

Wij zien het eerder als een kruibestuiving tussen Triggerfinger en Nine Inch Nails. De nummers zijn best duister en dreigend, maar gaan nooit zo hard als bijvoorbeeld Marilyn Manson, hoewel dat gerust had gemogen. Toch nog even doorgeven dat onze man die deze cd mocht bespreken absoluut niets kent van de hele voorgeschiedenis en er dan ook met een blanco blad aan is begonnen.

If You Go begint zachtjes met een piano en iets wat op het tokkelen op een viool lijkt om vervolgens zowel op vocaal als op muzikaal vlak richting Triggerfinger op te schuiven (an sich een mooi compliment). Meer naar het einde toe bespeuren we een ietwat melancholische toon en een flinke rock’n roll-dosis. Best een beklijvend nummer: het blijft echt aan je plakken.

Danka klinkt traag, maar smeult toch een beetje. De dreigende toon en ronkende gitaren spreken ons aan. De stem klinkt af en toe ietwat metalachtig, wat zorgt voor een speciaal effect. We mogen spreken van een knap nummer.

Colder klinkt alsof rock’n roll eventjes een cold wave-jasje heeft aangetrokken met daaronder een retropop T-shirt. Ook hier zorgt de stem van Ray M. voor een hoogtepunt, naast de synth en de bas. Om deze reden klinkt deze track ook anders dan de andere nummers. De vocals klinken ook best zuiver, de muziek melodieus, waardoor het in zijn geheel nog lang blijft nazinderen.

Mindblower klinkt iets rustiger dan wat de titel laat vermoeden en dat had gerust harder gemogen omdat we duidelijk aanvoelen dat nog beter zou klinken, allicht is dat in de liveversie zo. Het is een trage groeier die ook plots stopt, hier mocht hier meer pathos en iets meer explosieven aan te pas komen. De basis is fantastisch, maar schreeuwt om dat ietsje meer.

Black Love draagt de liefde voor Marilyn Manson in zich, gedragen door een bluesy gevoel en een vervormde stem. Ook hier had het gerust wat ruiger en rauwer mogen klinken, iets energieker en iets minder ingetogen. Overstijg jezelf, giet jezelf even vol en ga ervoor! Ook hier voelen we aan dat dit nummer op een podium meer brokken gaat maken.

Bleed is iets meer rock’n roll, kent een leuke synth en ronkende gitaren. Dit is een lekker stomend nummer waarbij de fluisterende stem best sexy klinkt. De extra backings zorgen voor dat ietsje meer en geven het net dat wat dit nummer nodig heeft: extra power!

Rising Sun weerklinkt lekker vettig en sexy. De tekst slaat ook duidelijk aan en blijft hangen,net als het gebliep en de bas. Voor ons is dit één van de hoogtepunten.

Change gaat best snoeihard in het begin, waarbij we opnieuw een naakte stem horen (zonder enige effect verwerkt). De gitaren klinken lekker vet, net als de het geschreeuw: het refrein blijft hangen en belooft het beste als ze dit op een podium gaan brengen!

Codex is de vreemde eend in de bijt: een industrial getint nummer waarbij we vooral een verknipte stem aanhoren die even wat doorheen de geschiedenis mag grasduinen. Voor ons het enige nummer dat je op deze mag skippen.

Geef ons liver een nummer als Runaway: een ruige rocker waarbij ook hier de vocals dicht bij Triggerfinger aanleunen. Het melancholisch cachet spreekt ons aan. Ergens horen we iets herkenbaars, maar we kunnen het niet meteen een naam geven.

Afsluiten met een keigoed nummer werkt altijd en dat mag ook deze keer gebeuren, want met Nothing Matters is het niet anders! Dit nummer kent inderdaad invloeden die ons terugbrengen naar Nine Inch Nails (de industriële geluiden en de zwevende piano, denk maar aan Reptile), de melancholische toon in de zang: het gaat al snel aan je kleven en wat je ook doet: het gaat niet weg (een beetje net als de monsters in Alien: ze verlaten je pas als ze volgroeit zijn en in dit geval: pas als het nummer gedaan is)! De droefheid pakt je echt. Alleen de besten kunnen zorgen voor dit soort van effect en hier hoor je duidelijk grootmeesters aan het werk!

Wel, dit was een meesterwerk, waarbij er enkel nog hier en daar wat detailkritiek is, maar we zijn zeker dat dit alles op een podium nog beter gaat klinken, waardoor we uitkijken naar de eerste optredens! Belgium got talent!

FILIP VAN MUYLEM

Facebook

Website