Projectomschrijving

Het was vorig jaar. Een ontmoeting met Tim De Graeve in een Gents bluescafé die met zijn onemanbluesband Tiny Legs Tim net zijn vierde plaat uit had. Ondertussen is Melodium Rag zo wat overal (terecht!) bejubeld en omdat deze sympathieke Gentenaar deze zondag (13 augustus) op Melkrock staat, vonden we dat de tijd gekomen was om eens terug, alsook vooruit te blikken. En natuurlijk ook omdat we Tiny Legs Tim meer dan de moeite vinden!

Dag Tim, ik herinner me dat toen ik je vorig jaar interviewde en mijn eerste vraag was dan hoe moeilijk het is om een bluesmuzikant te zijn in België. Ondertussen zag ik allerlei artikels opduiken over Melodium Rag, ik zou durven stellen dat het uiterst goed gaat met Tiny Legs Tim. Juist?
Mij hoor je niet klagen (lacht). Er is inderdaad veel verschenen over mijn laatste album, meer nog dan bij de vorige en daar ben ik heel blij om. In deze flitsende tijden krijg ik de kans om me als artiest verder te ontwikkelen en bij iedere release een iets breder publiek te bereiken. Sinds mijn debuut in 2011 merk ik ook wel een toegenomen interesse voor rootsmuziek in het algemeen.

Het feit dat Tiny Legs Tim succes heeft, staat dit niet haaks op de veronderstelling die zegt dat alles vlug moet gaan? Ik bedoel jouw muziek verplicht de luisteraar om te luisteren.
De tijd gaat natuurlijk niet sneller dan vroeger, maar de wereld raast aan een steeds hoger tempo, we zappen constant van hier naar daar, gisteren is al oud nieuws,… Even stilstaan en tot rust komen is bijna een luxe. Mijn muziek is analoog en organisch. Ik kan me voorstellen dat sommige mensen daar rust in vinden. Een lp opleggen en je even zetten om te luisteren is één van die dingen die het leven mooi maken, net als een wandeling in het bos of een nacht onder de sterren.

De muziek die jij maakt is eenvoud. Muziek die zich concentreert op het essentiële: de song. Is dat één van de redenen waarom jij verliefd werd op de blues in al zijn vormen, of heeft het ook veel met de sfeer te maken?
Mijn laatste plaat is inderdaad ‘as stripped down as can be’. Door de manier van opnemen, live & direct, krijg je onverbloemd te horen wat er werd gespeeld tijdens de opname. Geen digitale truckjes om kleine foutjes recht te trekken. Dat organische geeft net die sfeer. Perfectie klinkt snel saai. De uitdaging is wel om het interessant te houden met alleen maar gitaar, zang en harmonica. Dat maakt het dan meteen weer een stuk complexer dan gewoon wat akkoordjes strummen (lacht). Trouwens, de oude blues is ook veelal song gericht, de ellenlange solo’s zijn er pas later bijgekomen. Live kan dat nog werken, maar op een album klinkt dat snel uitgemolken. Of je moet een Buddy Guy zijn of zo! Soit, eigenlijk sta ik daar niet zo heel veel bij stil. Ik laat de nummers zoveel mogelijk komen zoals ze komen.

Ben jij uniek in België? Ik ken wel heel wat bluesartiesten, maar eigenlijk ken ik niemand die klinkt als Tiny Legs Tim…
Wel dat is een mooi compliment (lacht alweer). Ik vind artistieke identiteit in het algemeen heel belangrijk, niet alleen in blues. Zelf wordt ik aangetrokken door artiesten die een uitgesproken identiteit hebben, direct herkenbaar, ook al hebben ze een heel breed oeuvre. Een voorbeeld, de oude akoestische opnames van Muddy Waters klinken voor mij evenzeer Muddy Waters als tijdens zijn Chess-periode, zelfs op Electric Mud (een experimenteel album) blijft dat heel herkenbaar.

Op de één of andere manier ben jij ook in het rockcircuit terecht komen. Is dat geen kers op een taart, persoonlijk vind ik niets ergers dan een artiest die gevangen zit in een niche…
Ja, dat klopt. Meer nog, het is eigenlijk omgekeerd gegaan. Het heeft een tijdje geduurd vooraleer ik optredens in het bluescircuit werd aangeboden. Maar ik denk dat die opdeling aan het verdwijnen is. Kijk naar wat we doen in de Missy Sippy in Gent of tijdens Boogieville. Daar komt heel wat volk die nooit naar een bluesfestival gaat en toch heel enthousiast is. In Nederland speel ik geregeld op nieuwe rootsfestivalletjes die heel breed programmeren en vaak verbonden zijn aan een of ander poppodium. Dat gaat dan echt van Country en Americana over New Orleans Jazz en Delta Blues tot Rockabilly en Electro Blues. Er zijn de laatste jaren ook telkens weer kwaliteitsvolle rootsacts die heel mooi staan op de grote festivals, denk bijv. aan Seasick Steve of C.W. Stoneking. Een toetejuichen evolutie!

Ook de opnametechniek speelt voor jou een grote rol, zo nam je je vorige plaat met een welbepaalde microfoon op. Hoe ontdek je zo’n dingen? Ben jij het soort mens die alles over de muziek en zijn geschiedenis wil te weten komen en dat uittest op zichzelf?
Die micro hebben we ontdekt toen we de dag van de opname de studio binnen kwamen ( The Yellow Tape ). Als er al een plan bestond werd dat meteen van tafel geveegd, die micro stond in het midden van de ruimte en werkte als een magneet. Op 5 minuten tijd werd beslist om alles met die ene micro op te nemen. In ons enthousiasme hebben we zelf niet gedacht aan een back-upplan in het geval het toch niet het gewenste resultaat zou opleveren, we zijn er gewoon in gevlogen.

Je vertelde me dat je zoiets als om de twee jaar een plaat opneemt. Ik veronderstel dat jouw vijfde plaat al ergens in je hoofd gemaakt is, niet?
Yes, de nummers zijn er en het is zich volop aan het ontwikkelen. Zoals het er nu naar uit ziet, weer iets helemaal anders. Ik vind het zelf enorm spannend.

De Belgische muziekscène zit ongelooflijk in de lift, ook al ben jij een artiest die niet wordt opgepikt door de mainstreammedia, maar toch…heb jij als Belg het gevoel dat het vandaag iets gemakkelijker is geworden?
Er gebeurt inderdaad veel in België, veel nieuwe bands, releases,… maar daaruit zou ik niet meteen afleiden dat het makkelijker geworden is. Ik denk dat dit vooral te danken is aan de wilskracht, doorzetting en vastberadenheid van onze artiesten. Door de veelheid aan bands is het voor iemand die net start nog moeilijker om onder de aandacht te komen. Geld is er sinds de ‘crisis’ ook nog steeds niet. Onze regering snijdt nog steeds verder in het budget voor cultuur. Broodspelers spelen aan dezelfde of zelfs lagere gage dan 15 jaar geleden…

In feite, treed jij ook in het buitenland op, Tim?
Jazeker! Ik ben nu net terug van Estland en in oktober ben ik 2 weken op tour in Spanje. Regelmatig ook kortere uitstapjes naar Nederland, Frankrijk, Duitsland.

Wat is voor jou het allermooiste moment uit je carrière?
Moeilijk om ééntje te pikken, maar ik krijg meteen weer een heel goed gevoel als ik terug denk aan het voorprogramma dat ik speelde voor Richard Thompson in de AB. Helemaal alleen voor een volle zaal muziekliefhebbers. Dat was mooi!

Je staat dit jaar op de affiche van Melkrock. Wat mogen we verwachten en waarom moeten we naar jou gaan kijken?
Heel blij met de plek op Melkrock. Ik kijk ernaar uit! Ik kom met de full band, dus geen Melodium Rag (lacht). Verwacht een korte maar krachtige set met heel wat nieuwe nummers. En ik neem wellicht andere gitaren mee dan met de ‘Stepping Up’ tour

Zijn er bepaalde acts die jezelf ook wil zien?
Het is altijd uitkijken naar Dans Dans en André Brasseur wil ik zeker ook zien.

We zijn beleefde mensen, dus geven we jou het laatste woord.
Wel, ik zou jou en Luminous Dash graag willen bedanken voor dit interview en bijgevolg ook jullie bijdrage aan het ‘preachen’ van The Blues (lacht)! We zien elkaar wellicht 13 augustus op Melkrock?

Foto’s : Erik Luyten en Steven Hendrix

DIDIER BECU

Tiny Legs Tim Facebook

Tiny Legs Tim Website

Rumoer