Projectomschrijving

VAPORS OF MORPHINE – Gent, DOK (18/06/2017)

De tijd vliegt, dat zwaar belegen gezegde kwam zondagavond meer dan eens voorbij gezoefd toen Vapors Of Morphine het Gentse publiek succesvol aan het entertainen was in DOK met de low rock die de bandleden eigenhandig vormgaven in de late eighties, vroege nineties. De zwoele zomerzon brandde de melancholie niet volledig weg.

Vapors of Morphine, de wettelijke erfgenaam van Morphine, houdt het intussen al bijna net zo lang vol als het moederschip dat in de vroege zomer van 1999 jammerlijk kapseisde. Een zware hartaanval op een Romeins podium maakte toen een einde aan de levenswandel van Morphine – uithangbord Mark Sandman. Begiftigd muzikant met een mening en charismatisch as hell.

De veel te vroege passage van magere Hein maakte dat uw man-ter-plaatse de driekoppige formatie slechts één maal live aan het werk zag, op één van de laatste edities van Rock Torhout. Op het kleine festivalpodium (nou ja), een concert van onvergetelijke orde dat doorging onder een loden zon.

Een bijzonder goede match, de sound van Morphine vormt de perfecte muzikale omlijsting van dog days. Zoals afgelopen zondag, als de thermometer piekt en niemand nog zin heeft om een klap uit te richten.

Vapors of Morphine, aanvankelijk bedoeld als een one off – aangelegenheid in Italië n.a.v. de 10de verjaardag van het overlijden van Sandman, ademt dezelfde warme sfeer uit en gaat voor dezelfde basic aanpak en instrumentatie als weleer. Het repertoire, gebracht door de originele bandleden Dana Colley (bas sax) en Jerome Dupree (drums) bijgestaan door Jeremy Lyons (bas & gitaar), beperkt zich niet tot de Morphine-catalogus. Covers en nieuw werk zitten ook in de bagage.

Twee Vapors-albums tot dusver: The Ever Expanding Elastic Waste Band in 2010 en, meer recent A New Low, een vette knipoog naar de roepnaam van het eigenhandig ontworpen (sub)genre dat slome bluesrock en jazz combineert tot een uniek, herkenbaar geheel. Gesmaakt door een bescheiden maar uiterst hardnekkige fanbase langs beide kanten van de oceaan.

Ook voor het concert in DOK mocht de belangstelling groot heten. Anders dan aangekondigd startte de show niet om half negen. De curfew (22h sharp) en de wens om zoveel te spelen als enigszins mogelijk, maakten dat het trio een kwartier eerder dan aanvankelijk gepland uit de startblokken schoot. Zelden meegemaakt. Maar met welgemeende excuses aan het adres van de rij wachtenden.

Vapors Of Morphine bracht zondag op de meest ongedwongen manier denkbaar een evenwichtige bloemlezing uit de Morphine-catalogus en het nieuwe werk. Over de opbouw was goed nagedacht; geen aanloop met uitsluitend nieuw materiaal om dan gauw af te sluiten met een reeks klassiekers aan het eind.

Oud en nieuw werk werden perfect op elkaar afgestemd, niets viel uit de toon. Net zo goed plaats voor Mary (Morphine) als Irene (Vapors) op de playlist. De nieuwe plaat werd niet uitdrukkelijk in de vitrine geplaatst. Dana Colley zorgde voor de kurkdroge bindteksten tussen de nummers door. Er mag al eens gelachen worden.

Het concert werd na een uur en drie kwartier besloten met Buena. Geen bis wegens geen tijd meer over. Het 20ste nummer –The Night stond op de setlist vermeld als laatste – bleef noodgedwongen in de coulissen. Een ovatie dan maar van het dankbare publiek. Dik verdiend als u het ons durft te vragen, Vapors of Morphine tekende voor één van de meest intense concertervaringen van de voorbije jaren. Amen.