Projectomschrijving

Volgend jaar verschijnt op Alfa Matrix Lightflare, het nieuwe album van Psy’Aviah. De eerste track die we hieruit kunnen horen (Lost At Sea) voorspelt alvast veel goeds. We stelden in afwachting onze tien vragen aan bezieler Yves Schelpe.

Welke rol speelt muziek in je leven?
Het is een manier om de dingen die je in het dagelijkse leven tegenkomt te kanaliseren. Sommigen hebben daar andere manieren voor, zoals (intensief) sporten, yoga, tekenen/schilderen/plastische kunstvormen, lezen… Noem het maar op. Maar muziek heeft voor mij die extra laag, ik kan wat ik rondom me zie en wat ik zelf meemaak een plaats geven, het zit dus in m’n dagelijkse leven verweven.

Wat is de eerste plaat die je in je leven kocht. Niet liegen!
Mutant Funk van Praga Khan, tot op de dag van vandaag geen spijt van. Waarschijnlijk ook omdat ’t een plaat was die – voor mij althans – echt wel songwriting en electro combineerde op een manier die ik tot dan toe niet had gehoord. Niet te onderschatten het productietalent van Olivier Adams en Ludo Camberlin, wat ik toen niet wist, maar je duidelijk kan horen op de plaat. Het blijft tot op de dag van vandaag mijn favoriete Praga Khan-album, omdat het ook een mooi verhaal en geheel vormt qua productie, lyrics, sounds. Tja (lacht), ik heb er dus geen spijt van, integendeel!

Welke artiest of band heeft jou op het podium meest geïmponeerd ?
Ik vond Underworld en Moby memorabele momenten – vooral de lange sets en bij de eerste band de manier waarop ze omgaan met hun set in elkaar te knutselen. Verder zijn klassieke concerten dingen die me live vooral het meest raken – wat die mensen kunnen met een gitaar, piano of viool. Check bijvoorbeeld het For Aces-quarter dat ik op het Antwerpse gitaarfestival nog aan het werk zag met de nummers D.A.N.Z.A of het geweldig mooi opbouwende The Dream Of Kaillash, en dan weet je wat je met vier gitaren kan doen.. en dan nog live.. Knap!

Noem drie bands of artiesten van dit moment die we in het oog moeten houden. 
Ik kan alleen maar zeggen welke projecten ik momenteel graag beluister, en dat is zowat alles wat Max Richter uitvoert, sowieso verder Koner, Maya’s Moving Castle, MNDR, Dnkl, Kyoko en Florrie. Bands of projecten die wat mij betreft misschien niet genoeg aandacht krijgen die ze verdienen. En ok, sorry, ’t zijn er meer dan drie geworden (lacht).

Welke platenhoes vind jij de meest iconische?
Dubnobasswithmyheadman van Underworld. Het zal er mee te maken hebben dat ik toen opgroeide en verschillende soorten muziek leerde kennen, maar dat sprak me echt meteen aan en ik denk nog vaak terug aan die cover – er zijn er die het daarna ook vaak zijn gaan kopiëren, waarschijnlijk ongewild of zonder het te beseffen. Maar net zoals in hun muziek is hier de de gelaagdheid die subtiel opbouwt en het op eerste gezicht (gehoor) het chaotische vooral aanwezig – maar als je verder kijkt (luistert) kom je meer te weten en zit je meegesleept in een verhaal!

Wat is volgens jou de meest ondergewaardeerde plaat ooit in jouw ogen?
Misschien is dat wel The Inevitable End van Röyksopp voor mij.. Die plaat is beklijvend en zit vol emotie – echter nooit vaak op de radio gehoord hier. Als ik mensen de plaat laat horen zeggen ze vaak, oh, ik wist niet dat dit Röyksopp was, of, neen ik dacht dat ze gestopt waren (lacht). Het is voor mij een plaat die toont dat elektronische muziek totaal niet koud is, maar juist heel erg warm en kan raken. De meeste songs van het album hebben trouwens top-videoclips.

Wat is volgens jou de meest overgewaardeerde plaat in je ogen?
Ik praat niet graag over wat ik niet goed vind – als iets me niet raakt dan is dat persoonlijk, dus ik ga  hier ook geen namen noemen. Maar laat me de vraag anders stellen; welke songs en platen worden de hemel in geprezen en gehyped en na zes maanden nog effectief opgezet? De kracht in een album ligt erin dat je er naar teruggrijpt. Veel wat er op de radio’s komt is niet zo tijdloos of aangrijpend voor mij althans…

Welke plaat doet jou wenen?
The Inevitable End van Röyksopp vooral dan de nummers I Had This Thing, Monument, Running To The Sea, You Know I Have To Go

Mocht jij voor 24 uur in de huid mogen kruipen van iemand anders, niet noodzakelijk een muzikant. Wie zou het zijn, en wat zou je dan doen?
Ninja of Yolandi van Die Antwoord. Ik vind niet alles goed, maar soms zijn de nummers, videoclips en ideeën er wel knal op. Geen idee hoe ze dat volhouden en sowieso in Zuid-Afrika opgroeien lijkt me een vreemde ervaring. Daarenboven vind ik het een geweldige taal, mijn gps is ingesteld op Zuid-Afrikaans. (lacht)

Noem eens het meest gênante moment uit je artiestenleven!
Ik schaam me voor maar weinig dingen die ik doe of uitbreng. Het is wat je op dat moment doet en hoe je op dat moment je voelt. Maar er is ergens een release op een compilatie-cd waar ik echt niet naar kan luisteren – de mastering daar was zo slecht gedaan dat ik die graag “vergeet” (lacht)… Maar het lukt zo te zien niet goed. Verder, niet echt beschamend, maar we moesten ooit in Parijs optreden rond 10u ’s avonds in Le Klub. Een gemak, we vertrokken rustig rond 14u – en belanden doen op de ring waar een ketingbotsing zich hard voorgedaan. 2u en een half stilstaan – en een promotor die af en toe belt waar je blijft, ‘oh file’ – “ah das normaal” zegt de promotor, “waar zijn jullie?” – “ah nog steeds in Antwerpen…… België…

DIDIER BECU

Facebook

Website