Projectomschrijving

BARDO Antwerpen, Arenberg 15/05/2018

“Take a ride on your deepest doubts and reach your stoned catharsis” luidt het in het meesterlijke Stoned Catharis, een van de vijf geniale composities op het debuutalbum van Bardo. Dat ene zinnetje blijft ons integreren en we hebben een vermoeden dat het een uitgangspunt was voor het rijke universum dat Bardo creëerde op het debuut. Dinsdagavond 15 mei 2018 mochten we kennismaken met die titelloze eerste worp van de band in de Arenbergschouwburg.

Het werd een beklemmende en energieke trip, soms rustig kabbelend en mijmerend, steeds meeslepend en vaak naar een catharsis toe werkend. Bardo nam het publiek mee in een verrukkelijke, spannende soms net niet beangstigende rollercoaster.

Bardo is het geniale monsterverbond tussen toetsenist Gilles Vandecaveye-Pinoy (Steiger), gitarist Cesar De Sutter-Pinoy, percussionist Elias Devoldere (Nordmann), bassist Lieven Van Pee (De Beren Gieren) en saxofonist Rob Banken. Niet alleen op papier een ideale combinatie, zo blijkt uit de knappe plaat en tijdens de veel te korte set dinsdagavond was het duimen en vingers aflikken bij deze overdosis muzikaal talent.

Bardo laveerde tussen sfeervolle van melancholie doordrenkte, ietwat doorrookte en broeierige ‘late night jazz’, sferische soundscapes en pure noise, of die nu met saxofoon of gitaar, of beiden samen, tot stand gebracht werd. De composities van Bardo zitten ingenieus in elkaar, met een voorzichtige en minimalistische (nu ja) opbouw, of toch even, om dan veelal tot een al dan niet dissonante, krachtige uitbarsting te komen. Songs die lijken te twijfelen, zoekende zijn, dan resoluut een weg inslaan, meanderend en aarzelend om je dan in volle gloed  goed te grazen te nemen waarna de rust terugkeert. Of niet!

Wat Rob Banken op saxofoon en basklarinet deed (en doet) is ronduit fenomenaal. Zijn sax, kreunde en huilde vervaarlijk en gevaarlijk. Bij momenten klonk het net niet zo eng dat je om je mama zou roepen. Vaak kon Cesar De Sutter-Pinoy diens gitaar goed in bedwang houden, maar wanneer hij er dan hevig mee mocht scheuren, vaak samen met de sax van Banken, was het dekking zoeken geblazen. Broer Gilles Vandecaveye-Pinoy declameerde en zong en toonde zich meester op minimale piano en spacy keys en effecten. De strakke, soms hypnotische percussie van Elias Devoldere en Lieven Van Pees potige bas waren de welgekomen cement die het Bardo huis staande wist te houden.

Jazz, spoken word, soundscapes en een heerlijk geflirt met rock, synthesizergeluiden uit de verre jaren tachtig en zelfs zeventig en een gitaarsound die zo van een album van The Cure geplukt zou kunnen zijn: het is allemaal Bardo. Dan weer dacht je even Pink Floyd of Porcupine Tree te herkennen, maar in de wereld van Bardo delen jazz, Air, Kraftwerk en Suicide ook al eens de lakens met Mogwai of Sonic Youth. Dat het resultaat dan ronduit fantastisch is, mag je niet verbazen, toch?

Nadat de band de volledige plaat had gebracht, werd om een toegift gesmeekt, maar Gilles moest iets bekennen: “We hebben nog geen bis nummers, maar toch heel erg bedankt. Oh, en de nieuwe lp en cd zijn zometeen ook te koop!”.

Wie het aparte universum van Bardo wilt leren kennen en graag vijf uitstekende muzikanten aan het werkt hoort, moet beslist de lp of cd Bardo aanschaffen! Zeg dat wij het gezegd hebben…

Bardo is uit op RAT records, het label van drummer Teun Verbruggen.