Projectomschrijving

CANDY DULFER Sint Niklaas, De Casino 15/04/2018 

Begin vorig jaar bracht Candy Dulfer haar elfde studio-album Together uit. Eigenlijk was daar niet veel over geweten, want de albums van Candy staan meestal vol cleane kleffe elevator music en deze platen krijgen blijkbaar weinig promotie. Maar onze purperen funky dwerg heeft niet voor niks de bekende woorden “If we want sax, we call Candy” uitgesproken. De mens werkte ook met Maceo Parker samen dus hij had wel een neus voor goeie muzikanten.

De saxofoniste kwam dus haar laatste album voorstellen in een uitverkochte Casino in Sint-Niklaas. Met een 5 koppige funky strakke band en twee backings ,waaronder Ivan Peroti die meermaals de lead zang voor zich nam. Vrij logisch de man zijn stem kwam dicht in de buurt bij Phil Bailey van Earth Wind & Fire.

Met veel vurige funky soul begon Candy en haar band aan het optreden, met Predict en How it’s Done. De zaal stond direct in vuur en vlam, neen hier was niks te merken van kleffe elevator music. Met Out Of Time bracht ze een ode aan haar mentor Prince, waar Controversy en Purple Rain in terug kwamen. Bij Lily Was Here misten we Dave Stewart echt niet. Ok, de outro van dit nummer was er misschien wat over, de Nederlandse ging over naar een instrumentale versie van Lovin You van Minnie Riperton en dan werden we getrakteerd op walvisgeluiden…

In het swingende Promises nam Candy de zang voor haar rekening en dat deed ze perfect. Dat heeft er waarschijnlijk ook mee te maken omdat ze in haar thuisland meedoet in de soul tribute Ladies Of Soul waar ze ook zingt. What U Do was een fijne afrobeat-afwisseling waarin Dulfer klonk als Fela Kuti. Fijn dat er ook werd gedacht aan de mensen die dorst hadden, want het nummer Lost and Gone is een saaie FM rock ballad die veel te lang duurde, waarbij er dus massaal mensen naar de bar trokken. Gitarist Ulco Bed is een fantastische gitarist en in dit nummer kon hij dat etaleren door slaapverwekkende solo’s. Gelukkig werden we daarna op een medley getrakteerd die terug wat leven in de brouwerij bracht. California Love van 2Pac, No Diggity van Blackstreet en de klassieker Funky For Jamaica van Tom Brown volgden stomend achter elkaar met Candy in een glansrol met de vocoder.

Om te eindigen kregen we nog het titelnummer van de nieuwe plaat en een extreme lange versie van Pick Up The Pieces van The Average White Band. Bij het laatste ging Candy een jam met haar drummer aan, die toch wel wat lang bleef duren en niet kon blijven boeien. Sax A Gogo was het enige bisnummer dat we nog te horen kregen. Candy Dulfer is een sublieme muzikante, die helaas geen echte klassiekers gemaakt heeft. Maar ze weet hoe ze een publiek kan entertainen, funk en soul heeft ze nog steeds in haar lijf en daarom blijven haar optredens een waar feest.