Projectomschrijving

 Herinneringen en fantasie combineerde Duncan Evans in zijn tweede album Prayers For An Absentee. Begeerte en donker verlangen linken de 8 nummers aan mekaar. De nummers werden deels in een oude kerk opgenomen, deels in Evans’ eigen studio.

Bring Your Shoulder is duidelijk een lied over eenzaamheid. Eenzaamheid die door de ogen van een huilende protagonist enkel getroost kan worden door de verzoening met een van zich vervreemde metgezel. Boringlands prayer… excuseer ons: Borderlands Prayer: Well, please keep on praying, babe…

Het nummer Us and Them and You and Me lijkt uit twee delen te bestaan: elk met een uit enkele akkoorden bestaande gitaarbegeleiding. Het eerste deel oncomfortabel aanvoelend geruis, wat daarop volgt toch eerder harmonieus en vredelievend. Trembling is een song over angst. En dit is misschien wel het sterkste nummer op het album : een traag verhalend nummer dat door de eenvoud van de akoestische gitaar en enkelvoudige synthlijn wel emotioneel aankomt. Ook Christabel is zo’n nummer. De titel Poppy Tears klinkt op zich erg mooi, het nummer zelf klonk jammer genoeg eerder als puppy tears…

Voor I Know haalde Evans duidelijk inspiratie bij Nick Cave, hoewel het bij een zeer flauw afkooksel blijft. Evans zelf geeft aan bij dit nummer een folk-elektrische gitaarsound te willen creëren met invloeden van postpunk en industrial. We gaan graag een weddenschap aan met de aandachtige luisteraar die deze kan toelichten, aanduiden, benoemen… ‘Did you have to stich me up?’ is alvast het enige dat bij ons blijft hangen van dit nummer. Met ‘It ’s only a matter of time…’ rond het album af in het nummer Timewat op één of andere manier toch wat soelaas bracht, met iets sterkere gitaarlijn.

Evans luisterde vooral naar  Swans, Wovenhand, Richard Thompson, Sparklehorse, Bonnie “Prince” Billy, Leonard Cohen, Low, Nick Cave & the Bad Seeds, Hüsker Dü, Current 93, The Stooges, Bright Eyes, Gillian Welch in de periode dat hij het album op nam en geeft aan dat daar zeker invloeden van hoorbaar zijn. Dat kan zeker, maar hij kan met geen van hen vergeleken worden.

Men noemt het donkere folkrock en van ons mag het heten zoals het wil, maar dit is een zeer pover album – zowel instrumentaal als vocaal – waarbij we graag de vergelijking maken met een depressieve Jon Bon Jovi die 15 jaar na houdbaarheidsdatum in een melancholische bui dacht zijn muzikale succes te kunnen herbeleven.

En normaal gezien komen we nu aan het punt dat we zeggen: Dit is onze mening, maar oordeel vooral zelf ! Wel, doe gerust… Als je het toch goed zou vinden, aarzel niet om ondergetekende te contacteren, dan nemen we jou graag mee naar beter !

https://www.duncanevans-music.co.uk/

https://www.facebook.com/duncanevans.music/