Projectomschrijving

FRANK CARTER & THE RATTLESNAKES Brussel, AB, 11/03/2018

De treinrit, het korte wandelingetje door het hart van Brussel… Naar de AB gaan blijft een fijn ritueel. Wat muzikaal vertier is daarbovenop een van de betere manieren om het weekend af te sluiten. Hardcore-punk eminentie Frank Carter en zijn slangen hadden ons op plaat en op Groezrock al meteen overtuigd, we waren dan ook enthousiast dat we ze zo meteen in een zaal zouden zien. Maar zover was het nog even niet. Eerst was het aan de door Frank Carter gekozen supportbands om de zaal op te warmen, niet makkelijk op een zondagavond.

Tegen de tijd dat opener Woes het podium beklom was het publiek mondjesmaat binnen aan het stromen. De 5 jonge Britten trokken zich daar echter niets van aan en hadden er duidelijk zin in. Van de eerste tot de laatste seconde smeten ze zich breed lachend in hun vrolijke poppunk. Het enthousiasme en de muziek werkten aanstekelijk. De band kreeg vlot interactie met het publiek en liet de ondertussen half volgelopen zaal tevreden achter.

Opvolger Demob Happy kreeg al meteen heel wat meer volk de zaal in. We wisten niet waar ons aan te verwachten maar de pompende drums en het 70’s gitaargeweld maakten al snel duidelijk waar het om ging. Garagerock is al een tijdje weer helemaal terug en dat hebben ook deze 3 heren goed gezien. Ze brachten een kleine drie kwartier aan snelle, stevige en goed uitgevoerde fuzzy rock ‘n’ roll. De band leek echter niet volledig voorbereid en de lange stiltes tussen de nummers haalden, vooral naar het einde toe, de vaart wat uit de set.

Tegen 21u stond de zaal vol en was de lucht gevuld met anticipatie. The Rattlesnakes werden warm en luid onthaald door het grotendeels jonge publiek en beantwoordden meteen met Primary Explosive dat als een mokerslag door de zaal ging. Frank Carter’s grijns en energie waren duidelijke tekenen dat de man het vanaf de eerste minuut naar zijn zin had. Fangs en Juggernaut werden hierna vlot aan elkaar gerijgd en de massa volk voor het podium stond niet stil. Overal werd er spontaan gemosht, gedanst en vooral meegezongen. Carter weet nog steeds hoe het moet en krijgt iedereen op zijn hand. Hij bespeelt het publiek als een nijdige dirigent en doet dat meesterlijk doorheen de hele set.

8 jaar geleden speelde Carter al in de AB met Gallows, en een vergelijking dringt zich op. De vocals zijn nog steeds even intens en oprecht, met een stem die doorspekt is van de emoties en agressie. De afwisseling tussen het schreeuwen en de cleane zang werkt verfrissend en Carter toont dat hij zijn instrument als geen ander beheerst. Hij schakelt vlot tussen de twee over en hij weet perfect hoe hij sfeer moet creëren. Ook muzikaal  klopt deze band volledig. De invloeden van Gallows en Pure Love zijn duidelijk hoorbaar in de snelle groovy riffs en catchy hooks, maar we horen even goed vleugjes van The Bronx en Cancer Bats.

Vlak voor het nummer Wild Flowers wordt een oproep gedaan naar alle vrouwen in het publiek om massaal te crowdsurfen en naar alle mannen om hun manieren te gebruiken. Jammer genoeg moet de band dit nummer plots stoppen omdat iemand het toch nodig vond de boel te verstoren. De jongen kreeg een persoonlijke speech van Carter en het nummer werd verdergezet. Ondanks dit voorval bleef de sfeer optimaal en genoten de aanwezige vrouwen zichtbaar van hun moment. Na afloop van het nummer belt Carter zijn moeder even om haar een gelukkige moederdag te wensen, samen met een volle AB. Ze mag er trots op zijn.

Carter zit er niet mee in om even zijn ziel bloot te leggen en tijdens een korte stem- en drinkpauze praat hij openhartig over depressie en zelfmoord. Het zijn zaken waar hij zelf lang mee geworsteld heeft en die meer aandacht verdienen. De woorden “Be there for each other” werden onder een immens applaus onthaald waarna Loss werd ingezet.

De setlist bestond uit een mooie mix van Blossom en Modern Ruin. Afsluiter I Hate You was het perfecte eind van een sterk optreden. Carter’s handen gingen de lucht in en iedereen zong mee. De massa overstemde de pa en de wereld buiten de AB hield eventjes op te bestaan. We keerden voldaan terug naar huis.