Projectomschrijving

FUN LOVIN’ CRIMINALS Brussel, AB 12/05/2018

Afgelopen zaterdag stonden de drie gladde New Yorkers die al 25 jaar als Fun Lovin’ Criminals de wereld rond gaan, in de grote zaal van de Ancienne Belgique. Vol kregen ze die niet maar het volk dat zichzelf wel van de terrasjes af wist te sleuren is er graag bij geweest.

Het voorprogramma, tussen aanhalingstekens, was DJ Mateo. Weinig memorabel maar het publiek dat rustig binnensijpelde, wist zijn repertoire van 90’s hip hop en 70’s classic meebrul-rock wel te smaken. Als uw trouwfeest in de aantocht is zou ik hem eens bellen.

Mooi aansluitend en met de intro New York, New York van Frank Sinatra kwam het trio fraai uitgedost het podium op gewandeld. Na het verplichte handjes schudden en high-fives uitdelen met het publiek zetten ze meteen klepper The Fun Lovin’ Criminals in. Een song die gemaakt is als opener en zijn werk na al die jaren nog steeds heel goed doet.

Bij de eerste paar nummers hielden ze de energie hoog en het publiek aan het dansen om dan bij het iets zwoelere Smoke ‘Em even te zakken. Waarna frontman Huey Morgans gitaar even op de grond smakte, “Ze is een beetje moe, dat is alles” legde hij uit. Morgan communiceert graag met zijn publiek en kreeg die avond veel terug. Na elk nummer moest hij toch even herhalen hoe geweldig hij onze hoofdstad vond. Ook drummer Frank ‘Fransisco The Disco’ Benbini en en Brain ‘Fast’ Leister deden lustig mee. Soms ontstond er zelfs wat gekibbel op het podium, toneel of niet, het was vermakelijk.

Halfweg de set viel het een beetje stil en werd het misschien zelfs wat ééntonig. Want hoewel sinds 1993 de drie Yanks bewijzen dat hip hop en rock & roll hand in hand gaan, is de rage toch al even voorbij en zijn ze uitgeroepen tot menig guilty pleasure (of klassieker). Wij waren in elk geval zeer onder de indruk van het kunnen van het drietal. De multi-instrumentalist in Leister, de schwung in het spelen van Benbini (die aan hip hop-legende Questlove doet denken) en Morgan die als geen ander een publiek als een netjes opgevouwen pochet in het borstzakje van zijn kostuum weggestopt krijgt.

Gelukkig waren er ook nog de hits die ons even stevig wakker schudde zoals King of New York die nog maar eens liet weten waar de band nu ook alweer vandaan kwam. Alsof dat nog niet duidelijk genoeg was. En toen het geschreeuw van Hunny Bunny uit Pulp Fiction door de zaal weerklonk stond de zaal natuurlijk even op zijn kop en kon het mee kwelen beginnen, want natuurlijk kon dé hit Scooby Snacks niet ontbreken. Net zoals Robert De Niro in Taxi Driver de revue moest passeren (want het zijn nog steeds New Yorkers en dat zullen we dus geweten hebben).

Na een mager afscheid kreeg het publiek met veel moeite het nog steeds even enthousiaste drietal weer op het podium met een zoveelste introductie-rondje tot gevolg. Gelukkig volgde er nog een tweetal afsluiters en een lange outro zodat we allemaal met een gerust en nostalgisch hart huiswaarts konden keren.

Deze review is in samenwerking met Musiczine, neem gerust een kijkje op hun site.