Projectomschrijving

Grappig hoe bepaalde platen die levens hebben veranderd nu nauwelijks nog worden aangehaald. Een van de beste voorbeelden die we kunnen bedenken is Gold Mother van James, een plaat die in 1990 volgens de NME de vijfde beste plaat van dat jaar was. Een groep die in Engeland erin slaagde om op haar eentje een weide te doen vollopen. Of ze het zelf ooit hebben gewild, is maar de vraag, maar zo’n dertig jaar geleden werd deze band uit Manchester een beetje aanzien als de Britpopband voor de hippies. Je leest dat goed…

Bij ons liep het niet zo’n vaart, maar over de Noordzee liep iedere jonge muziekfanaat rond met een T-shirt met daarop de bloem die de liefde aan James verklaarde. In feite een bende nepintellectuelen. Zo zat er geen James in James, maar was de zanger gewoon Tim Booth. Een krullebol die al vanaf het begin in de jaren 80 iets wilde betekenen. Het was uiteindelijk alleen Tony Wilson die in hem geloofde en de band prompt een contract aanbod op diens Factory Records. Ook Morrissey verklaarde zich fan (toen was dat nog een voordeel) en nam hen mee op de Meat Is Murder-tour, maar de band brak nooit echt door.

Een band in zware problemen. Drugs, de drummer ging tijdens een optreden op de vuist met Booth en ook de platenmaatschappij (ondertussen Sire) had er schoon genoeg van. Tim Booth ging op zoek naar nieuwe mensen en nam met hen de derde lp Gold Mother op, maar ook hier liep het mis. In het begin toch.

Booth verkondigde dat hij de wereld ging veroveren, maar Rough Trade had daar maar weinig oren naar en besloot om de plaat niet ten volle te promoten (iets wat de labels zich in die tijd nog konden veroorloven). Booth bedankte met de middelvinger en klopte bij Fontana aan, een majorlabel dat door zijn bands meer op een indielabel leek en ook The House Of Love in haar rangen had nadat die Creation had verlaten.
Gold Mother was gewoon de juiste plaat op het juiste moment. In 1990 bleek maar één plaats van tel te zijn (Manchester) en met bands als de Happy Mondays en The Stone Roses aan het roer verklaarde iedereen zich manchester-addicted. Komt daarbij het feit dat MTV toen nog veel macht had. De singles How Was It For You? en Come Home werden grijsgedraaid, en tienduizenden handen gingen de lucht in op Sit Down.

Achteraf bekeken lijkt het allemaal wat surrealistisch. James was niet eens een briljante band, maar ze konden wel een land in vervoering brengen. Juist, Clouseau deed dat hier ook.

Maar hoewel Gold Mother zo’n cd is die tegenwoordig op de rommelmarkten zonder succes om een nieuwe eigenaar schreeuwt, neem je hem maar beter mee.  Mocht u ook één van die gewezen Britpoppers zijn, draai hem opnieuw en speel hem vooral luid! Alles staat erop. Een soft protestsong (Government Walls), de betere ballad ofschoon de minste track (Walking The Ghost), de ultieme drie minuten-popsong (How Was It For You?) of zo’n song waarbij je je onoverwinnelijk voelt (Top Of The World).