Projectomschrijving

JOAN BAEZ Brussel, Bozar 21/05/2018

Folklegende Joan Baez neemt afscheid van de grote podia, al kan deze krasse dame nog gerust enkele jaren doorgaan met dat nog steeds prachtige stemgeluid en die mooie warme klanken die ze uit de akoestische gitaar tovert. Dat mochten we alleszins vaststellen maandagavond 21 mei 2018 in de Brusselse Bozar, waar Baez gul putte uit het ‘American songbook’ en de vele standards die ze zich op geniale wijze eigen maakte. Ook een greep uit de covers van haar jongste album Whistle Down The Wind kwamen aan bod. Of hoe de Fare Thee Well tour ook het nieuwste album promoot.

Of die nieuwe plaat dan ook haar zwanenzang wordt, weten we niet. De nieuwe interpretaties zijn alleszins weer van een uitermate hoog niveau. Dat bleek al bij de fraaie herwerking van Tom Waits’ Whistle Down The Wind, de title track dus, dat al vroeg in de set zat. Op de stem van Baez lijken de jaren alvast geen vat te hebben. Zacht en warm, moeiteloos de hogere octaven bezoekend. In It’s All Over Now, Baby Blue combineerde Baez beide op meesterlijke wijze, wat ons ook deed denken aan wat Margo Timmins van Cowboy Junkies doet.

Tussen het overdonderende welkomstapplaus waarmee de folklegende op het podium verwelkomd werd en de terechte staande ovatie na de derde toegift, wist Baez te imponeren en charmeren. Af en toe maakte de zangeres graag de tijd om de liedjes wat te kaderen, soms in een niet onverdienstelijk Frans, allicht zonder weet van die andere twee landstalen die in dit land gesproken worden. Maar dat kon ons niet deren. Zeker ook niet haar keuze om Brassens’ Chanson Pour l’Auvergnat op sublieme wijze te vertolken, met een rollende Franse r à la Jacques Brel. Met Le Temps De Cerises, ondermeer gekend van Yves Montand, zorgde ze voor een flink kippenvelmoment. We zagen de bekoorlijke jongedame naast ons een traantje wegpinken.

Zonder te preken, Baez is Bono niet, werd ons bij tijd en wijlen een geweten geschopt. Zoals bij The President Sang Amazing Grace (Zoe Mulford), dat Baez verbond aan het verhaal van Obama die de kerk bezocht waar een schietpartij negen levens gekost had. “Hij had geen troostende woorden klaar, maar zong Amazing Grace”, aldus Baez. We konden het ons zo voorstellen. Een pakkende en bloedmooie aanklacht was dit. En er was de prachtige Woodie Guthrie-compositie Deportee (Plane Wreck At Los Gatos), een verhaal van zeventig jaar geleden, over Mexicaanse vluchtelingen die teruggestuurd werden en omkwamen in het vliegtuig op weg naar Mexico. “We do a song for refugees now” had Baez de song aangekondigd. Opnieuw actueel, zoveel is duidelijk. Zonder te verwijzen naar dat ongeleide projectiel dat op dit moment in het Witte Huis zetelt. Tijd voor verandering dus: “I need another world, this one’s nearly gone” zong Baez in het donkere Another World, dat je allicht ook kent in de originele versie van Anohni.

Natuurlijk was ook good ‘ole Bob Dylan aanwezig. Bijvoorbeeld met heerlijke interpretaties van Farewell, Angelina en het eerder vermelde It’s All Over Now Baby Blue. Bij Diamonds & Rust moest de zangeres plots lachen met haar eigen update in tekst: “nu nog zingen It was ten years ago zou weinig geloofwaardig zijn, vandaar: it was fifty years ago”, grapte Baez. Enorm sterk was trouwens deze Diamonds & Rust, net als haar fraaie renditie van Kris Kristoffersons Me and Bobby McGee. Misschien minder doorleefd dan de Janis Joplin-versie maar oh zo mooi gezongen.

We hebben enorm genoten van het gitzwarte Silver Blade (Josh Ritter), dat zich als spannende krimi manifesteerde. Een erg sterk verhaal, met een geweldige opbouw, op prachtige wijze op muziek gezet. Zo hebben we dat graag. Dat de zangeres het hele verhaal uit het lied in het Frans vertelde, was niet echt nodig, maar ze scoorde er wel opnieuw mee bij de Franstaligen in de zaal.

Ook in Dylans Seven Curses was de spanning te snijden. Nog zo’n donker juweeltje was Joe Hill (Earl Robinson) en ook het stokoude Silver Dagger uit Baez’ debuutalbum werd van onder het stof gehaald. Maar dit oudje klonk nog erg kranig!

Eigenlijk was het hele optreden van Joan Baez een groot feest van erkenning. De aha-erlebnissen waren dan ook talrijk. Veel had Baez niet nodig: haar unieke stemgeluid en haar fraaie gitaarspel. Al mogen ook de beide prima begeleiders, die haar bijstonden op percussie, een fraaie wasbord-solo incluis en banjo, gitaren en piano, niet onvermeld.

Na drie fraaie bisrondes met een tot sing-a-long omgetoverd Imagine (John Lennon), Simon & Garfunkels The Boxer dat duchtig werd mee-gelay-gelay-layd, en Swing Low Sweet Chariot zat de set van ruim twee uur er onverbiddelijk op.

Dat Baez stopt op een moment dat het nog helemaal niet hoeft en dat lijf en leden het nog doen, siert haar. Beter dat dan blijven verder doen tot het pijnlijk wordt. Voorbeelden hiervan zijn legio. Dan is Baez verstandiger. Het betekent wel dat je beter zorgt dat je erbij bent wanneer ze ergens optreedt. En dat kan nog: de Amerikaanse komt ook nog naar de Koningin Elizabethzaal in Antwerpen op 9 februari 2019. Er zijn nog tickets. Doe jezelf dus een plezier, koop een ticket en geniet.