Projectomschrijving

JDSC01207UJU, Kinky Star, Gent (18/02/18)

Juju mag dan misschien niet zo’n grote naam wezen, Kinky Star liep afgelopen zondag meer dan aardig vol om de Italiaanse band aan het werk te zien. Wie de druilerige Vlasmarkt en het concert verkoos boven een avondje treurbuis na Sportweekend heeft zich dat zeer waarschijnlijk niet beklaagd. De Siciliaanse groep stuurde zowat iedereen tevreden, en sommigen zelfs wild juichend, naar huis na een energiek concert waarin weinig genres onberoerd werden gelaten.

Juju, het geesteskind van Gioele Valentino, maakt er een sport van om de eerste van de klas te zijn in de categorie genreblurring. De output van de multi-instrumentalist mag zeker als moeilijk definieerbaar omschreven worden. Van alles wat tegelijkertijd. Moeilijk of niet; voor de nieuwe plaat Our Mother Was A Plant (Fuzz Records, sept. 2017) speelde hij alles zelf in en het resultaat is voortreffelijk.

Valentino doet onveranderlijk iets met wat je psych kan noemen maar lijkt zich vooral te situeren in het midden van een (geestverruimend) vierkant uitgetekend door een joint venture tussen Black Rebel Motorcycle Club, Pink Floyd, Prince en Monster Magnet die elk een hoek van het Juju – spectrum voor hun rekening nemen. En flink wat Afro-ritmes toevoegen aan het geheel.

DSC01229Kortom: een regelrechte nachtmerrie voor radiomakers met oog- en oorkleppen.  En verder voor iedereen die verhangen is aan algoritmes en afgelijnde formats.

In Kinky Star stonden er, net als tijdens de Autobahn-show exact een week voordien, tien nummers op de playlist. En ook nu werd de aandacht fifty-fifty verdeeld over de twee albums die tot dusver aan de oppervlakte kwamen. Van toevallige gelijkenissen gesproken.

De laconiek aandoende, nuchtere vanzelfsprekendheid waarmee Valentino en co hun complexe hutsepot live bereidden maakte echter een wereld van verschil. Een daverende versie van Sunrise Ocean, drie nummers ver in de set, zorgde voor het eerste hoogtepunt van de concertavond. Daarmee hield het gelukkig niet op. Het was zalig zweven met de repetitieve riff die James Dean vooruit stuwt. In A Ghetto en Patrick bewezen hoe onwaarschijnlijk swingend een combinatie van psych en etno wel kan uitpakken. Net als ‘Bring Em War’, een veelgelaagde mantra die resoluut op de benen mikt. Eén bis na een uurtje potpourri rock van niveau, het einde van een tot de verbeelding sprekende show. De band kon het zich permitteren om nog enkele knallers in de kleedkamer te laten. Die houden we te goed voor een volgende keer. Indrukwekkend, jawel.

Facebook
Turn Up Da Volume