Projectomschrijving

Postpunk / darkpopband Klammer uit Leeds (UK) lanceert hun derde plaat waarbij donkere thema’s gelinkt worden aan typische eighties-riffs en -refreinen!

Coast To Coast kon een tof hitje zijn, moest zanger Poss de aanloop van het refrein niet zo lang rekken. De Oooooooooo die regelmatig opduikt, is echt té lang om het nummer niet zeurderig te laten klinken. De single Modern God kwam uit in mei en is wel een catchy nummer, dat er ook qua tekst mag wezen: ‘who would be a modern god?’. Of doet dit dan weer te veel denken aan What if god was one of us? van Joan Osborne? Het nummer bouwt broeierig op naar een nervositeit die bij het refrein losbarst met leuk klinkende, gevarieerde gitaren. Bij No Memory ligt het punkgehalte vrij hoog, net zoals bij Baddest Blocks: up tempo en ietwat schreeuwerige vocals van Poss. Klinkt wel lekker en laat je in de mood komen om laarzen aan te trekken en met een hoge dosis no nonsens–attitude in het wild rond te gaan springen. Mechanical Boy opent met een rustige gitaarintro, die overheersend blijft en waarna er ook een knappe solo komt. Dat maakt dit nummer wel sterk.

Spiral Girl verscheen reeds op vrijdag 13 juli en wij waren er niet weg van. Nog steeds niet. Het nummer verveelt snel. Datzelfde gevoel hebben we ook bij ‘TWas But A Magpie. De begintonen van Tonight zijn zo kenmerkend binnen het genre, dat het nummer te veel naar verschillende nummers die we in het verleden reeds hoorden refereert. Een nieuw samenraapsel van eerdere deuntjes, waardoor het niet slecht, maar té herkenbaar klinkt. Ook Production ligt in datzelfde bedje te kreunen en te kermen onder successen van bands die het postpunk-weer wél maakten in het verleden. Het stoerste nummer van de plaat is ongetwijfeld Common Sense. Klinkt wat chaotisch, ondanks de lange herhaling van dezelfde akkoorden. Human Clay begint ritmisch wel opvallend. Een rustiger nummer, waarbij de vocals beter tot hun recht komen dan in snellere, gejaagde nummers. In A Long Cold Summer is de frustratie, de ergernis voelbaar aan alles: de intonatie, het instrumentale en Poss’ stemtimbre. Geslaagd dus.

Klammer claimt een eigentijds geluid toe te voegen aan de postpunk-attitude maar wij horen dit amper. De nummers klinken goed, maar hebben net niet dat tikkeltje meer of anders, wat het de moeite zou maken om het album aan te schaffen. Fans van The Damned, Gang of Four, New Model Army, The Mission, The Chameleons en The Cure zullen er van genieten, als ze niets vernieuwends zoeken.

Het album is verkrijgbaar op vinyl, cd (gelimiteerd op 300 stuks) en via download.

WEBSITE

FACEBOOK