Projectomschrijving

Het zijn drukke tijden voor Leonore. De nieuwe (schitterende) ep Sub Rosa is net uit, er staan heel wat concerten op stapel en de band is volop bezig aan het werken aan een tweede plaat. Veel vragen dus voor Chloé.

Dag Chloë. Een vraag die heel wat mensen zullen hebben, waarom heeft het zo lang geduurd vooraleer jullie een nieuwe release hadden?
Na mijn debuutplaat ben ik vrij veel gaan spelen en daarna heb ik bewust gekozen om wat tijd te nemen voor mezelf. Ik voelde intuïtief aan dat ik graag andere muzikale dingen wilde proberen. Ik was op zoek naar meer kracht in de muziek zelf, als contrast met mijn fijne, lichte stem. Ik heb een volledig nieuwe band samengesteld, die ik nu graag aan de wereld voorstel. Nieuwe band, nieuwe sound, nieuwe liedjes (lacht).

Lang wachten, maar in 2018 hebben we meteen twee releases: de nieuwe EP Sub Rosa en tegen het eind van het jaar een tweede plaat. Jullie zitten blijkbaar in een zeer productieve periode.
Ja, het gaat wel vlot, we werken inderdaad aan nieuw materiaal nu. Of de plaat dit jaar al volgt, weet ik nog niet, maar sowieso vrij snel.

Het is natuurlijk nog een tijdje wachten, maar zal de tweede lp in het verlengde liggen van wat jullie op Sub Rosa hebben gedaan?
Ja, al zal het nog een tikkeltje anders klinken. Alan Van Rompuy vervoegde ons in december als toetsenist, hij is veel met de sound bezig , ik kijk er naar uit om met die nieuwe invloed in de band verder te werken.

Iedereen is natuurlijk trots op wat hij uitbrengt, maar wat betekent Sub Rosa voor jullie?
Het is vooral een voorsmaakje van wat nog volgt. The best is yet to come, denk ik (lacht)

De songs op de nieuwe ep gaan over het onzichtbare, het verborgene en een stilzwijgend verlangen, thema’s die steeds terugkomen in de teksten. Dat mag je toch eventjes uitleggen hoor!
Ik denk dat er in ieder van ons een paar dingen verborgen zitten, dingen waarvan we niet altijd bewust zijn, maar die ons wel verregaand bepalen. Ik vind dat fascinerend, hoe het onbewuste ons dagelijkse leven mee stuurt. Er zijn ook zoveel onzichtbare dingen rond ons, ik heb heel hard het gevoel dat er meer is in het leven dan wat we kunnen zien en horen. Onze zintuigen zijn te beperkt en ons verstand is te klein om dat waar te nemen of te begrijpen. Dat thema komt heel hard terug in alle teksten. Vandaar ook de titel “Sub Rosa”, het betekent “wat verborgen is” in het Latijn.

De ep hebben jullie bijna volledig zelf in elkaar gebokst. Is daar een specifieke reden voor, of heeft het allemaal met dat verdomde geld te maken?
Ik geef de muzikanten waarmee ik speel, die trouwens ontzettend getalenteerd zijn en voor wie muziek een centrale rol in hun leven speelt, graag carte blanche. Ik weet in grote lijnen waar ik naar toe wil, maar geef hen ook graag de vrijheid om hun ding te doen. Het belangrijkste is fijn samen zijn en spelen, en van daaruit komt er volgens mij het beste naar boven. Ik voel zeker nog groeimarge, maar dat lijkt me goed. Ik wilde gewoon mijn ding doen voor dit voorsmaakje, al ga ik voor de volgende volledige plaat misschien op zoek naar een producer, daarover moet ik nog eens nadenken.

In hoe verre is Leonore Chloë Nols?
Geen idee (lacht). Leonore betekent “buitenaards licht”, ik vond het wel passen, want ik voel mij vaak een buitenaards wezen.

Leuk hoe jullie dreampop met shoegaze en zelfs wat jazz weten te mengen. Vanwaar al die invloeden?
Dat zijn mijn bandleden. Ze hebben een heel brede smaak, echt fantastisch. Ze studeerden allemaal jazz aan het conservatorium, maar hun smaak en repertoire gaat veel breder dan dat. Zelf heb ik een zwak voor postrock, al zou je dat misschien niet meteen denken (glimlacht).

 
Juist ingeschat dat je muziek zweeft tussen weglopen van de realiteit door dromerij, maar dat de teksten er jou met de neus toch terug in duwen?
Ha, ja, zo had ik het nog niet bekeken, dat ga ik onthouden.

Kun je iets over de hoes kwijt? Per slot van rekening lig je languit op de straatstenen!
Ik heb de fotograaf, Francis Vanhee, carte blanche gegeven. Hij maakte verschillende foto’s, maar ik vond deze de meest intieme. Zo kwetsbaar op de grond, dicht tegen een plek waar normaal alleen maar voeten passeren. Ik kan niet goed verklaren waarom ik dat beeld als hoes wilde.

Op 29 maart wordt de ep officieel op het podium voorgesteld en van dan af aan staan er heel wat optredens gepland. Hoe zullen we Leonore op het podium zien, wie staat er in de bezetting?
Olivier Penu drumt o.a. bij Kel Assouf, Mount Soon en Roselien, Joshua Dellaert speelt bas bij The Kingdom of Dillian, Kobe Dupont (gitarist) werkt met Geppetto and The Whales aan een tweede plaat en Alan Van Rompuy op toetsen doet veel verschillende dingen, waaronder ook filmmuziek en theater. Gewoon komen kijken, zou ik zeggen.

Ik heb begrepen dat jullie het ook niet slecht doen over de taalgrens. Klopt die visie?
Ja, de Frantstalige media zijn heel enthousiast. We doen een paar interviews en live-sessies op PureFM, Classiq 21 en La Première de komende weken. De Brusselse tv kwam filmen toen we op het Franstalige showcasefestival ProPulse mochten spelen, in de Botanique. Ook de Focus Vif en de Metro hebben al mooie woorden geschreven en er komen nog interviews. Heel fijn allemaal.

Met wie zou je het niet erg vinden om 8 uur mee in een lift te zitten en wat zou je dan doen?
Met mijn laatste crush misschien, haha (lacht). En praten over het leven, he. Over waarheid en liefde. En lief zijn tegen elkaar.

Het laatste woord is aan jou…
Ik ben heel dankbaar dat ik mijn ding kan doen. Schrijven, zingen, met m’n band liedjes arrangeren en opnemen, op mooie plaatsen spelen, in het algemeen groeien, … Er zijn daarnaast veel mensen die mij helpen, op verschillende manieren. Ze weten wie ze zijn. Aan hen en aan m’n bandleden nog eens een dikke merci !FacebookJe kan Leonore live zien :