Projectomschrijving

I’m All Ears is de tweede worp van de Britse band Let’s Eat Grandma, een piepjong brits duo van een jaar of 20. Ze hebben niet alleen een originele groepsnaam maar ook een super originele sound: donkere elektro die je niet direct zou associëren met hun jonge leeftijd. Alleen de stemmen van deze dames verraden hun jeugd.

Hun eerste plaatje I, Gemini werd naar verluidt uitgebreid bewierookt. Maar zelfs kenners van die plaat zullen even slikken bij het beluisteren van de opvolger. Dit is immers opnieuw geen hapklare brok maar muziek die pas na een aantal luisterbeurten haar schoonheid openbaart. Bij de eerste luisterbeurt waren we allerminst overtuigd want de elektro klanken leken zo onaards en dissonant. Naarmate we er evenwel meer naar luisterden, ontdekten we de verbanden. We hoorden drums, strijkers, loops, en vanalles dat we niet konden thuisbrengen.

De productie gebeurde door een gevarieerd trio met David Wrench (The XX/Frank Ocean/Caribou), SOPHIE (Madonna) en Faris Badwan (The Horrors). Of het de bedoeling is, weten we niet maar we horen mooie melodieën zoals bij Frank Ocean en The XX, maar ook popdeuntjes zoals bij Madonna én speciallekes zoals bij The Horrors. Verwacht geen luisterliedjes maar eerder composities die bijna als klassieke muziek in mekaar zitten. Geen naïef gepingel maar indrukwekkende werkstukken die je door hun klankkleur en teksten van de ene naar de andere emotie slingeren.

Als je op zoek bent naar vergelijkbare groepen dan moeten we je ontgoochelen, we hebben ze eigenlijk niet gevonden. Cool & Collected deed ons mijmerend terugdenken aan Low Red Moon van Belly en Hot Pink deed soms denken aan Tegan en Sara, maar de combinatie met dit soort electro is écht iets speciaals.

Vanaf het eerste nummer is de toon gezet White Water is een instrumentaal nummer maar is een zeer indrukwekkend visitekaartje waar ze het hele pallet van klankkleuren die ze in petto hebben etaleren. Hot Pink lijkt bij de start een vrij toegankelijk nummer en doet denken aan indie folkmuziek waar meisjes meerstemmig op zingen (denk aan First Aid kid), maar na een minuutje of zo is het duidelijk dat dit iets helemaal anders is.

Toegegeven dit is ‘moeilijke’ muziek, maar een nummer als It’s Not Just Me kan perfect een radiohitje worden. De zinnetjes “Because the point is that I see it’s not just me/The point is that you feel my company” zat de hele dag in ons hoofd.

Een indrukwekkende plaat. Onze raad: luister er een paar keer naar vooraleer te oordelen.