Projectomschrijving

LIZZ WRIGHT Brussel, AB 16/04/2018

Met Grace (2017) is Lizz Wright al aan haar zesde album toe. Maandagavond 16 april 2018 trakteerde de ravissante Amerikaanse jazz-, r&b- en gospelzangeres het publiek op zes van de tien nummers uit de nieuwe plaat, aangevuld met een greep uit ouder werk én een opmerkelijke Neil Young-cover. Jazz, soul, funk en blues vonden elkaar moeiteloos maandagavond in de AB. Het indrukwekkende mooie en krachtige stemgeluid van Lizz Wright was daarbij een constante. Samen met haar hechte band wist de zangeres te ontroeren en beroeren. Alleen jammer dat de rollercoaster slechts iets meer dan een uurtje duurde.

Er werd sterk geopend met een strak en ei zo na funky Barley, dat ook de album opener is. Lizz Wright mocht voor het eerst haar klok van een stem laten gelden. “Vanavond gaan we onze nieuwe plaat Grace  aan jullie voorstellen” beloofde de zangeres. Maar we kregen dus ook een kleine selectie uit de nummers van de vorige albums. Met eerst het prachtige ingetogen Speak Your Heart, dat door merg en been ging. Een minimalistisch juweeltje met Chris Bruce op de akoestische gitaar, zuinige percussie van Brannen Temple en uiteraard de prachtige vocalen van Wright.

Hoe Wright en band zich Old Man van Neil Young eigen maakten, was opmerkelijk en ronduit fenomenaal. De studioversie op het album Dreaming Wide Awake is sterk, maar deze live-interpretatie was zoveel beter. Toetsenist Bobby Sparks zette een geweldige hammond-sound neer, Chris Bruce zorgde voor een verzengende gitaarsound in de beste Crazy Horse-traditie, de hechte ritmesectie werd verzekerd door Nicolas D’Amato op bas en Brannen Temple op drums en Lizz’ stem vulde de hele zaal. Prachtig. Op haar nieuwe album covert Wright Wash Me Clean van K.D. Lang. Deze wondermooie crooner zat maandagavond ook in de set. Heerlijk!

Ondanks de wat ons betreft ietwat overbodige en veel te lange bassolo, werd er een flink feestje gebouwd met een bijzonder funky New Game wat dus behoorlijk de pan uit swingde. En Walk With Me, nog een ‘oudje’ in de set, werd flink uitgesponnen en leek zo wel een lange jam. We vroegen ons wel af waarom de AB voor de theateropstelling gekozen had. Die zitjes stonden het dansen in de weg!

Pronkstukken uit het nieuwe album waren maandag toch zeker het gospel-esque Seems I’m Never Tired of Loving You, de bijna zompige aanstekelijke bluesrocker Singing In My Soul het niet minder fraaie Southern Nights en de bloedmooie slepende ballad die de titeltrack Grace is. Pakkend en instant kippenvel. Ook hier zong Wright adembenemend mooi; net zoals bij Speak Your Heart hield je het niet, of bijna niet, droog.

Wright stelde ons ook voor aan No More Will I Run, “een nummer dat nog niet helemaal af is, maar ik wil dat toch graag voor jullie zingen!”

Groot was ieders verbazing wanneer na een uur en tien minuten de set er al op bleek te zitten. Lizz stelde de band nogmaals voor en bedankte het attente publiek uitvoerig. Een staande ovatie bracht de band nog een keer terug naar het podium, maar na een onweerstaanbaar funky Freedom, waarbij bijna iedereen stond mee te swingen – ondanks die zeteltjes dus, was de tijd van gaan dan toch gekomen. Jammer! De band hield de vibes nog even aan toen Lizz Wright al in de coulissen verdwenen was, en even hoopte je op nog een bis, maar hier moesten we het dus mee doen. Voor nu.

Een van de kortste optredens die we dit jaar bijwoonden, ook een van de beste wat ons betreft. Misschien duikt Lizz Wright nog wel op één van ’s lands jazz- of bluesfestivals? Van ons mag het!