Projectomschrijving

Parquet Courts. Dat zijn vier kerels uit Brooklyn, New York. Ze begonnen er aan in 2010, maar bereikten vooral vanaf 2013 een groter publiek dankzij de rerelease van het tweede album Light Up Gold op het label What’s Your Rupture?. Datzelfde jaar maakten ze trouwens ook een passage in de Charlatan. Eeuwige nijd aan het adres van iedereen die daar aanwezig was. De Gentse club zijn ze ondertussen wellicht ontgroeid en afgelopen zondag sierden ze de planken van De Kreun ter gelegenheid van hun nieuwste plaat.

Ze hebben intussen de overstap gemaakt naar het Londense Rough Trade Records om Wide Awake! eerder dit jaar de wereld in te sturen. De bezetting van de band is onveranderd gebleven met Andrew Savage en Austin Brown als afwisselende frontmannen, Sean Yeaton centraal met de bas op het podium en Max Savage (broertje van) als ritmisch sluitstuk. Er was nog een andere noemenswaardige speler in het spel om Wide Awake! tot stand te brengen en zeker niet de minste, namelijk de legendarische producer Danger Mouse. Naar verluidt kwam Brian Burton zichzelf aanbieden bij de band en Parquet Courts ging de uitdaging aan om diep te putten uit 70’s-funk en Motown. Die invloeden worden veelvuldig ingelijfd en zijn op de plaat heerlijk verweven met de indiepunk die we de voorbije jaren van hen leerden kennen. De revolutie bevond zich dus in instrumentale keuzes en experimenteren met songstructuur.

Toch kunnen we niet enkel spreken van revolutie zonder ook de aanwezige evolutie aan te duiden. Parquet Courts was thematisch steeds al sterk en op Wide Awake! bereiken ze een voorlopige climax in de gevatte besprekingen van actuele socio-politieke thema’s als armoede, collectivisme en corruptie. Het schaart hen gemakkelijk en terecht onder de noemers artpunk, garagerock en soms zelfs postpunk. Toch is al dat te beperkend. Parquet Courts zijn uitgegroeid tot eenzame heersers binnen hun eigen genre dat we vanaf nu gewoonweg funky hipster hooligan dance punk gaan noemen.

Voor een voorprogramma was er zondag blijkbaar geen ruimte, dus worden we opgewarmd door de funky afrobeat van Fela Kuti die voor de show door de speakers weerklinkt. Het was vooral uitkijken hoe Parquet Courts zich live zou aanpassen aan hun nieuwe stijl en muzikale identiteit, die toch iets genuanceerder is dan de rauwe indiepunk die ze eerder aan een publiek voorschotelden. Puristen mogen tevreden zijn dat de vier nog steeds met evenveel zelfvertrouwen en punky attitude een scherpe aftrap gaven. Dat deden ze met Total Football, een nummer dat o.a. dankzij een Devo-achtige baslijn meteen voor bewegende lichamen zorgde. Heerlijk om te openen, maar het vervolg in de vorm van Dust laat ons ook weten dat ze er niet enkel passeerden om hun nieuwe plaat te promoten. Als artiest met nieuw materiaal, wil je dat materiaal uiteraard ook uitvoerig presenteren. En dat deden de vier met verve in Almost Had To Start A Fight/In And Out Of Patience. Andrew Savage toont zich tijdens het openende drieluik zoals we hem altijd al kenden: gedreven en uitgesproken, zonder compromis. En in goed gezelschap van gelijkgezinden.

Het spreekt ook wel van lef om na drie loeiende openingsnummers via Freebird II en Before The Water Gets Too High heel vroeg een rustiger moment in te plannen. Deels was dat moment van bezinning er door een gemis aan stage support en de subsequente trage wissel van instrumenten bij Andrew, wat de luide stilte in de zaal tastbaar maakte op een ietwat ongemakkelijke manier. We krijgen alleszins Parquet Courts in een nieuw jasje te zien door de Omnichord in de handen van Andrew, die op deze nummers ook wat minder tracht terug te vallen op zijn gebruikelijk aanstekelijk punkschreeuwspel. Parquet Courts heeft een gevestigde reputatie van geweldenaars te zijn op een podium, maar onwenning zijn ze zelf niet binnen hun nieuwe nummers en vooral Before The Water Gets Too High klonk zondag mogelijk nog beter en persoonlijker dan op de plaat. Het is een stijlbreuk die te appreciëren valt, maar toch het publiek niet volledig meesleepte. Tijdens de energieke openers had de zaal ogenschijnlijk al moeite om te ontwaren welke rol voor hen was weggelegd deze avond, want Parquet Courts kreeg het geheel van aanwezigen toch maar enkel voorzichtig binnen de eigen tegel in beweging. Mogelijk hadden ze het risico daarop van tevoren ook wel herkend, want opvolgen deden ze met een ode aan de punk en diens getrouwen met een onconventionele (Omnichord) cover van Today Your Love, Tomorrow The World (Ramones). Het is ook geen al te moeilijke woordspeling om daarna over te gaan naar Dear Ramona, een eerder lo-fi nummer dat op Sunbathing Animal uit 2014 staat en ons heel even de indruk geeft dat Pavement voor onze neus stond.

De band rondde hier een trager moment binnen de set af en trok een tweede dansbare episode van de avond op gang met twee knallers van formaat uit doorbraakalbum Light Up Gold. Master Of My Craft en Borrowed Time zijn nog steeds steenharde punkfavorieten van het publiek. Het was een duidelijk ingepland moment om bewegingsdrang op te wekken, afgerond door Pretty Machines vanop Content Nausea (ook 2014). Toch zijn co-frontman Austin Brown en kompanen wat meer gewoon dan brave Belgen die vol respect luisteren.

De titeltrack van de nieuwste plaat, Wide Awake! dus, was live dan wel weer een instantfeestje. Het meest funky nummer uit de set kon iedereen wel ogenblikkelijk bekoren en vormde een hoogtepunt van hun passage in De Kreun. Iedereen toch eindelijk even mee in feestmodus, wat ook wat broodnodige energie verschafte aan een band die dat ook vanuit een publiek nodig heeft. Met hernieuwde moed leidden ze ons verder in de ontdekking van hun nieuwe identiteit met een resem verse tracks.

Veel meer beweging of beroering kwam er nadien jammer genoeg toch niet echt, zelfs na de letterlijk uitgesproken toelating daartoe en de vraag ernaar vanwege Austin Brown. Psycho Structures kon als psychrock van de bovenste plank nog even verderzetting van gedruis verzekeren. Maar het daaropvolgende Back To Earth was als meeslepend traag nummer over de dood, met snijdende synths en langgerekte akkoorden, een beetje een antidotum voor de energie waar de band naar vroeg en snakte.

Parquet Courts zijn zeker wel nog gedreven door dezelfde thema’s en dat lieten ze naar het einde van de set toe opnieuw blijken. Buiten de inclusie van Outside (Human Performance), kregen we een reeks nieuwe songs uit Wide Awake! die de gevatte besprekingen van socio-politieke thema’s in hun eigenzinnige snedige stijl op de voorgrond zetten. Op Normalization mag Andrew terug gaan schreeuwen over pre-fab experiences en perceived autonomy, ook live komen de keuzes voor meer breaks en tempowisselingen (historisch toch wat ongebruikelijk voor de heren) hier goed voor de dag. Zo horen en zien we van Max Savage op drums dingen waarvan we niet wisten dat hij het in zijn skillset had. En dat bekoort. NYC Observation zette de trend van protestsongs verder met een geestdriftige uiteenzetting over armoede, geweld en drugproblematiek die elke dag zichtbaar is voor iedereen in de metropolis. Het was intussen duidelijk dat de mannen zich duidelijk nog steeds beter in het vel voelen bij korte upbeat nummers, zeker als die in Extinction (een kortverhaal over zelfverbetering) een poppy ondertoon hebben. Mardi Gras Beads nam ons voor de laatste keer mee naar een sferisch plateau dat we van de New Yorkers nog niet gewoon zijn, al is het ook voorzien van geslaagde breaks daar waar je het soms niet verwacht. Ze knoopten er lekker de psychedelische two-chord rager One Man No City aan en gaven hun slotsaluut met Light Up Gold II, twee bedrijvige nummers vanop albums die nu verder in het verleden lijken dan ze in feite zijn.

Parquet Courts verzekert zich reeds vroeg in het jaar met Wide Awake! van een plaats in de eindejaarslijstjes van velen. Ze navigeren wat weg van de comfortzone die ze kennen, maar slagen erin om ongebruikelijke invloeden uit funk op te nemen in hun geheel eigen geluid. Ze verliezen hoegenaamd geen punkidentiteit en weten al die nieuwe inspiratie te sublimeren tot een verfrissende en baanbrekende plaat. Jammer genoeg kwam dat zondag niet volledig tot uiting in Kortrijk.

Alle elementen waren aanwezig om een complete show te leveren en met die intentie kwam Parquet Courts ook voor de dag. Er is uitgebreid nagedacht over de spanningsboog van de set en de selectie van songs uit vorige albums, maar toch slaagden de New Yorkers er niet in om de aanvankelijke gedrevenheid aan te houden. Het startschot was veelbelovend en het is een band die er absoluut staat, al leek het soms alsof Parquet Courts zondag niet geheel overtuigd waren door wie er voor hen stond. Ogenschijnlijk rekenden ze op meer reactie van de aanwezigen, die het allemaal zeer veilig en bescheiden beleefden. En dat is ook gewoon je voorrecht als publiek. En dat is ook gewoon iets dat eender welk persoon dat ooit op een podium heeft gestaan, moet kunnen aanvaarden. Verlegen zijn de jongens uit Brooklyn niet. Dus probeerden ze ook echt wel allerlei charmante technieken om De Kreun mee te krijgen in hun missie van de avond. Tot letterlijk meer interactie verzoeken, inpromptu jamsessies inzetten en gezangen over Fellaini begeleiden toe. Maar De Kreun genoot ervan op z’n eigen manier, al kan een mens snappen dat het voor de New Yorkers bij momenten wat lauw overkwam. Een mogelijke verklaring is het overaanbod van de dag (Gentse Feesten, Cactusfestival, Dour, …) en het ontbreken van zatte Fransen als gangmakers (die zaten ook op een ander feestje), maar vooral bij die eerste theorie moeten we ons dan afvragen of Parquet Courts-fans van het eerste uur wel overtuigd genoeg zijn om loyaal te blijven.

Op 15 november is er herkansing op een ander groot podium in ons land. Ze komen dan namelijk naar de Botanique. Tegen dan zijn ze ingespeeld en, zeg Brussel, kunnen we gewoon nu al afspreken dat we gaan om te feesten? Ja? Ok. Merci he.