Projectomschrijving

Op 3 maart geven we weer van jetje in de Kinky Star. Curtis doet Unknown Pleasures, Pink Room garagerock en Mountains To Move waar ze goed in zijn : emo met zo waar een vleugje shoegaze. Maar eerst de tien vragen aan bassist Philippe.

Welke rol speelt muziek in je leven?
De rol die muziek speelt in mijn leven is het laatste jaar enorm gegroeid.  Niet alleen is Mountains To Move dit jaar op tour vertrokken en hebben we een hoop shows gespeeld, maar ook in mijn professioneel leven draait alles rond muziek en evenementen. Sinds kort ben ik programmator bij jongerencentrum Bouckenborgh. Hierin organiseer en begeleid ik evenementen. Samen met Sander (de gitarist van Mountains To Move) ben ik ook een zijproject gestart om jonge bands te begeleiden op maat. Als je hier meer over wil weten check dan zeker eens onze site: http://www.bandwerkcounseling.com/

Mountains To Move blijft echter wel op de eerste plaats staan. Samen met je beste vrienden muziek maken op een podium voor een aantal mensen is voor mij het ultieme plezier in het leven!


Wat is de eerste plaat die je in je leven kocht. Niet liegen!
Als ik kijk naar de eerste plaat waarvoor ik speciaal naar de platen winkel ben gegaan zal dit toch een Blink 182 of Rise Against zijn. Ik ben begonnen met naar “alternatieve” muziek te luisteren door nummers te downloaden via Limewire en YouTube.

Welke artiest of band heeft jou op het podium meest geïmponeerd?
Ik denk dat ik voor iedereen van de band spreek dat het logisch is dat wij allemaal enorme fan zijn van Brand New. Een van de weinige überbands binnen ons genre. Enkele jaren terug heb ik ze mogen aanschouwen in de AB en een paar dagen later nog eens in de Melkweg (Amsterdam). Daar werd ik twee keer zo hard van mijn sokken geblazen van hoe een band live kan klinken. Meestal ben ik meer fan van kleinere intiemere shows maar bij Brand New was het plaatje compleet. Van de bloemen op de versterkers tot de nummers die ze in hun set staken. Het enige waar ik tijdens die show aan kon denken was: ‘ Dit wil ik ook doen’.

Noem drie bands of artiesten van dit moment die we in het oog moeten houden.

Tiny Moving Parts: Onlangs weer een knaller van een plaat uitgebracht. De band straalt uit wat iedereen die een instrument speelt zou moeten nastreven. Je hoort en ziet dat deze jongens puur plezier willen maken en niet anders zouden willen doen in het leven. Als ik één album mag aanraden in 2018 is het Swell van Tiny Moving Parts

Lotus: Met leden van het legendarische Accept The Change kon deze band al niet de mist in gaan. Eerst brachten ze hun EP/album ‘Israel’ uit waar ik meteen fan van was maar wat ze bij hun nieuwste plaat The Road To Calvary hebben gedaan is ongelofelijk. Wanneer je nummers bijna nooit langer zijn dan twee minuten, de teksten je rechtstreeks naar het donkerste hol van je gedachten brengt en de liveshow meer indruk maakt dan eender welke (Belgische) band die ik ooit heb gezien? Dan ben jij in mijn boekje goed bezig. Met de nieuwste plaat hebben ze nu wel wat hype mee en ik gun niemand harder het succes dan deze jongens. Schatjes naast het podium, beesten op podium!

Movements: AOTY van 2017 voor mij. Persoonlijk vind ik hun eerste ep wel net iets straffer omdat ze hier een iets hardere sound hebben maar deze band is voor mij het neusje van de zalm binnenin het genre waar Mountains To Move binnen valt. Meer moet ik niet zeggen: Luister de plaat en je weet wat ik bedoel.

Deze jongens spelen ook dankzij midwestern Anxiecty en Floodfloorshows op 15 mei in het jongerencentrum waar ik werk. Ik kijk hier alvast enorm naar uit.

Welke platenhoes vind jij de meest iconische?
Binnen het “emo” genre zijn er denk ik wel een paar iconische platenhoezen. Ik denk vooral aan American Football – Never Meant en natuurlijk Deja Entendu van Brand New. Maar toch ga ik voor een keuze binnen hardcore. Have Heart – Songs To Screams At The Sun is voor mij een platenhoes die zo legendarisch is dat iedereen die een beetje in het genre zit meteen weet hoe ze eruit ziet.
Have Heart is ook één van de eerste bands die me heeft geïntroduceerd in hardcore en muziek waar teksten centraal staan. De opnames van hun laatste shows is iets wat ik zeker maandelijks bekijk! Nooit heb ik deze band live mogen aanschouwen, dit zal waarschijnlijk ook het persoonlijk legendarische statuut van deze band helpen.

Wat is volgens jou de meest ondergewaardeerde plaat ooit in jouw ogen?

Als ik kijk naar mijn absolute top van platen zie ik er enkel ondergewaardeerde bands staan. Het feit dat ‘emo’genre ook niet zo groot is binnen België maakt de keuze ook zeer gemakkelijk.
Ik zou er wel meerdere willen opnoemen zoals Pentimento – Self Titled, Better off – (I Think) I’m Leaving, De Belgische plaat Escapism Is A Dying Art van Accept The Change. Maar toch ga ik voor Everything Between The paint And The Wall van Grandview
Ik denk dat iedereen die zich openstelt voor deze muziek iets kan vinden in deze plaat. Qua lyrics gaat het door merg en been en de wisseling tussen harde en zachte stukken vormt de basis voor wat Mountains To Move probeert te bereiken. De band is momenteel op een soort hiatus maar een show of een tour met deze jongens doen staat toch op nummer 1 in mijn bucket list.

Wat is volgens jou de meest overgewaardeerde plaat in je ogen?
Ik hoop dat ik hier niet teveel mensen tegen de schenen gaat trappen, maar voor mij is dit toch Never Meant van American Football. Het feit dat ik zo ook vermeld in meest iconische platenhoezen geeft al weg dat de band een grote ‘cult’ volging heeft, maar spijtig genoeg doet dit album niet echt iets voor mij. Ik verlies snel de aandacht en ik leg de plaat ondanks zijn statuut bijna nooit zelf op mijn platenspeler.  Laat me duidelijk zeggen dat ik het geen slechte plaat vind, maar ik kan twintig spannendere platen bedenken binnen dit genre.

Welke plaat doet jou wenen?
Kort en krachtig: Grandview – Everything Between The Paint And The Wall. Korte luistersessie naar het nummer Shaper met de tekst erbij en het is zover.

Mocht jij voor 24 uur in de huid mogen kruipen van iemand anders, niet noodzakelijk een muzikant. Wie zou het zijn, en wat zou je dan doen?
Deze vraag is moeilijker dan ik dacht! Ik heb hier eigenlijk geen hapklaar antwoord. Ik denk dat ik sowieso voor iemand zou gaan die als artiest door het leven gaat. Je enkel bezighouden met muziek en daar je broodwinning van maken lijkt me een droom. Ik kan niet echt iemand specifiek opnoemen maar eender welk lid van een toerende en rendabele band zou mijn antwoord zijn.

Noem eens het meest gênante moment uit je artiestenleven!
Hier moet ik niet lang over nadenken. Ik ben redelijk laat begonnen met het bespelen van een instrument dus stond en sta ik ver achter de andere leden binnen de groep op het gebied van techniek en muziektheorie-kennis. Ik ben ook in de band gerold door te babbelen over muziek op café om dan als impuls beslissing toe te zeggen op het spelen van basgitaar. Tijdens ons eerste optreden ooit was ik helemaal niet genoeg voorbereid. Ik kon de nummers amper, ik had een dag voordien nog ergens tweedehands een veel te grote versterker gekocht en speelde op een bas die ik aan het lenen was van een vriend. Voor de show had ik gevraagd aan onze gitarist om nog eens een laatste keer mijn bas te stemmen, want ik kon dit namelijk niet zelf. Achteraf bekeken heel straf dat ik hier mezelf nooit heb achter gezet! Ontzettend moeilijk is dit niet en vormt de basis van alles. Ik stak mijn bas natuurlijk in een stoffen zakje en gooide hem in de bus. Iedereen kan al raden wat er dan gebeurt!

We speelden ons eerste nummer en het viel meteen op dat mijn bas volledig ontstemd was door de rit in de bus. Daar stond ik dan: een bas die niet juist staat en niet het materiaal of de know-how om hem wel juist te krijgen. Na het eerste nummer heb ik dan voor een redelijk volle zaal Quinten mijn bas moeten laten stemmen. Zeer gênant! Dag nadien meteen een stempedaal gaan kopen en geleerd hoe het wel moest. Nu stem ik live mijn bas meer dan nodig is. Waarschijnlijk een trauma opgelopen van toen.

DIDIER BECU

Vi.be

Facebook