Projectomschrijving

SOPHIA + BONFIRE LAKES – Hasselt, Muziekodroom 20/05/18   

Vertrekkende in Leuven scheen er nog een prachtige zon, aangekomen in Hasselt werden uit het niets de hemelsluizen opengezet: een hevige stortbui met onheilspellend gerommel en wat flitsen op de achtergrond. Het is alsof ook de weergoden het begrepen hadden: de perfecte moodsetting voor een Sophia-concert is druilerig, triestig weer met af en toe stevig gedonder en een occasionele lichtflits geen vrolijke, warme zon.

Bonfire Lakes mag openen voor de Robin en de zijnen. Jammer genoeg zit de zaal niet eens halfvol. De Genkse groep serveert minimalistische, melancholische indiefolk met invloeden zoals Wilco, Feist, the National én Sophia zelf natuurlijk. De ideale opwarmer dus. De zeskoppige band was deze avond lichtjes onderbemand met slechts 3 leden op het podium waarvan dan nog een zanger met een luchtwegeninfectie. Of het met de ganse bezetting een beter optreden zou geweest zijn, is koffiedik kijken, maar slecht hebben deze Genkenaren het er zeker niet vanaf gebracht. Overwegend rustige melodieën en trieste teksten, soms iets meer uptempo met een boodschap van hoop. Zanger/gitarist Marino Roosen beschikt over een heel aangenaam stemgeluid, maar magisch wordt het pas tijdens de samenzang met Sarah Pepels die ook de keys voor haar rekening neemt. Sarah heeft een fragiele maar veelzijdige  stem die elke emotie oprecht overbrengt en je kippenvel bezorgt. Bonfire Lakes creëert dezelfde magie als Angus & Julia Stone en dat kan tellen. Wij onthouden vooral Two Sisters en Ghost N°2 uit hun debuutalbum Leaves. We kunnen het niet genoeg van de daken schreeuwen: België bulkt van het muzikaal talent!

Na een korte soundcheck en een inmiddels volgelopen zaal starten de heren van SOPHIA om stipt kwart over negen. Met opener Resisting wordt de toon gezet: rustig opbouwen om vervolgens het gitaargeweld op de zaal los te laten. De rest van de avond krijgen we afwisselend wat ouder en nieuwer werk. Of zoals Robin Proper-Sheppard zelf aangeeft ‘tonight we’re gonna play some of the old stuff and some new, a bit fast and a bit slow’. Hij houdt zich aan zijn woord want met So Slow en if Only krijgen we rustigere, oudere nummers te horen die ons in die typische Sophia-stemming van weemoed en tristesse brengt. Last Night I had a dream blijft een klassieker waar je nooit genoeg van krijgt.

Met Proper-Sheppard weet je nooit op voorhand waar je aan toe bent, de ene keer krijg je iets of wat conversatie met het publiek en een kort verhaaltje, de andere keer komen er buiten de ‘thank you’s’ niet veel bindteksten aan te pas. Vanavond is de zanger goedgeluimd, met momenten zelfs zeer grappig en maakt uitgebreid tijd voor wat anekdotes of een babbel met het publiek.

‘OK enough rested, we’re gonna pick things up a little!’ Dat doen ze met een meer dan 10 minutenlange versie van Desert Song N°2 dat opbouwt naar een episch crescendo waarin de scheurende gitaren losbarsten en onophoudelijk blijven doorgaan en het nummer naadloos overgaat in Darkness. We  zijn in de hemel beland!! Niet de zevende maar de ultieme muziekhemel waar de engelen gitaren zijn en SOPHIA op zijn goddelijke troon zit.

De setlist wordt verder aangevuld met kleppers zoals I Left You, Bastards, California, You Say it’s Alright en The Hustle. Afsluiten doen we met The River Song dat losbarst in een magistrale, explosieve finale die ons opnieuw kippenvel bezorgt. Sophia stelt zoals verwacht niet teleur, ook deze keer niet. Een intense, melancholische trip. Een indrukwekkende en memorabele belevenis, waarvoor wij oprecht dankbaar zijn dat we erbij waren en waar we nog lang aan zullen terugdenken.

De Belgen waarmee Robinop het podium staat tillen het optreden naar een niveau hoger. De mannen zijn geweldig goed op elkaar ingespeeld en voelen hun frontman perfect aan. Deze bezetting draait als een goed geoliede machine zonder te voorgekauwd of afgerammeld over te komen, integendeel! Jammer dat er geen momentje afkan om de jongens even voor te stellen en te bedanken want dat verdienen ze dubbel en dik!

Het zit er op, maar we blijven met een gulzige honger achter. Er zijn nog zoveel andere schitterende songs die we graag hadden gehoord. We beseffen dat er keuzes moeten gemaakt worden en het onmogelijk is om het hele, uitgebreide, oeuvre van Sophia op één avond te brengen.  Maar toch! Ook het publiek blijft joelen en klappen tot de muzikanten en hun aanvoerder terug op het podium verschijnen.

We krijgen nog drie bisnummers Something en Easy To Be Lonely en…. een cover. En niet zomaar een cover maar wel de herinterpretatie van Ryan Adams’ All You Had To Do Is Stay van Taylor Swift. Bescheiden kunnen we de frontman niet noemen, want zelf vindt hij zijn versie nóg beter dan die van Adams. We kunnen hem niet echt ongelijk geven, wat een zaalige versie krijgen we hier van Proper-Sheppard en band!! Taylor who? Een perfecte afsluiter van een perfecte avond.

SANDRA REGENT