Projectomschrijving

SOPHIA Opwijk, Nosta 17/05/2018

“You probably think I’m a depressive motherfucker. Guilty as charged” grapte Sophia-boegbeeld Robin Proper-Sheppard. Zelfkennis blijft nog steeds een deugd en de vele trouwe fans zijn de Amerikaan al decennia dankbaar dat hij zijn weltschmerz in ontroerende klaagliederen weet om te zetten. Het is geen muziek waar je vrolijk van wordt, het relaas van een mistroostige troubadour die zijn kromme hersenkronkels omzet in melancholische pracht.

Nog steeds geen Belg, voegt hij eraan toe, maar zijn band is dat des te meer. Op drummer Jeff Townsin na, zijn de rest (klasse-) Belgen: Sander Verstraete (Faces On TV, Hypochristmutreefuzz), Bert Vliegen (Teen Creeps) en Jesse Maes (Hypochristmutreefuzz).

Robin weet het zelf ook wel. Hoe sterk zijn band vanaf het begin ook is bejubeld, toch is het sinds dat hij onze landgenoten heeft ontmoet dat Sophia op zijn allersterkste is.

Er is geen tour, wel een optreden op het uitverkochte Duitse Orange Blossom-festival dit weekend en daar werden twee Belgische data aan toegevoegd. Eentje in de Muziekodroom (op 20 mei) en in de Nosta.

Voor het optreden in Opwijk was er alweer een reden om de blik naar het verlangen van weleer op te zetten, want het was twintig jaar geleden dat Robin op dat podium stond. Of het waar is of niet weten we niet, maar de chanteur blijkt zich alles nog te herinneren.

Naar verluidt zou de band deze zomer nieuwe songs inblikken voor de opvolger van As We Make Our Way. Niets van gemerkt in Opwijk, want het was een set van hits. Nou ja, niet dat ze ook maar één keer een hit hebben gescoord, maar de fans kennen de teksten wel van achteren naar voren. Zagen we ook in de Nosta. Gesloten ogen en bewegende lippen die de songs woord per woord binnensmonds prevelden.

Voor wie het niet weet, of ze nog nooit zag (foei!) brengt Sophia een perfecte mix van zeemzoete liefdesliedjes vol tranen (het liefdesleven van Robin is geen pad op rozen) en frustratie die geuit wordt in pure noise, wat uiteraard de trouwe fans aan de oude dagen van The God Machine doet denken. Een obscure band waar sommigen maar niet over uitgepraat raken, ook al kon je niet zeggen dat ze ooit succes hadden.

De meer dan anderhalf uur durende set werd gestart met Razorblades. Een song die net als het ijzeren stukje onschuldig is, maar je kan eraan dood bloeden. Opvallend weinig songs uit As We Make Our Way (California haalde toch de set), wel veel oud materiaal. Sinds ze vorig jaar op het Cactus Festival er helemaal hun debuut Fixed Water hebben door geblazen, heeft Robin meer en meer zin om oude (weliswaar niet vergeten) songs aan zijn fans te etaleren, zoals tijdens de bis Something uit There Are No Goodbyes.

Hoogtepunten? Zijn er laagtepunten in een Sophia-optreden? Kruisig er ons voor, maar de band heeft maar één voorspelbaarheid in zich: ze zijn altijd goed.

So Slow klinkt nog steeds beangstigend (de dood die geen genade kent), If Only opgedragen aan de moeder van zijn dochter, de morbide chaos van Darkness waarin Bert Vliegen toont waarom hij zo’n sleutelfiguur is in de recente Sophia, de ritmische “hit” Pace die ons liet denken aan tijden toen De Laatste Show een band als Sophia kon uitnodigen, de smart van I Left You of de gebruikelijke slotsong The River Song (ideaal om het publiek naar de merchandise te lokken zodat ze zich de driedelige live-cd kunnen aanschaffen).

Slotbedenking? Een recensie lezen van Sophia is pure tijdsverspilling, ze ontgoochelen gewoon nooit…

Copyright foto: Sophia