Projectomschrijving

De broers Ron en Russell Mael maken al samen muziek sinds 1967. Onder de naam Sparks kwam de eerste release er echter pas in 1971. In de loop der jaren zijn de broers onder deze naam altijd hun eigen ding blijven doen. Ze ontwikkelden hun eigen genre en hebben ondertussen 23 studio albums opgenomen. Ron en Russel zijn de enig overgebleven originele leden van de band. De line-up veranderde regelmatig maar de composities zijn uiteindelijk toch van de hand van beide broers. Daarom klinkt Sparks anno 2018 nog steeds zoals in 1971. Het duo heeft nooit meegedaan aan rages en wist zijn eigenheid altijd te behouden.

Na de opname van The Seduction of Ingmar Bergman in 2009 nam Sparks een rustpauze tot Franz Ferdinand (grote fans van Sparks) kwamen smeken voor een samenwerking die resulteerde in het knappe FFS uit 2016. Ron en Russell hadden terug inspiratie gevonden en brachten in 2017 het sublieme Hippopotamus uit. Sindsdien is Sparks terug op tournee. Vorig jaar waren ze te gast in de Brusselse AB wat een groot feest werd. Konden ze dit in Antwerpen nog eens overdoen?

Na een stevig set van 1 uur en 40 minuten kunnen we alleen maar bevestigen dat Sparks volledig terug is. Met een jeugdig enthousiasme huppelt de 70 jarige Russell over het podium en hij zingt nog steeds met een loepzuivere stem! De hoge noten kan hij nog met gemak aan. Broer Ron zit ondertussen rustig aan de synth met een uitgestreken gezicht. Eén keer viel hij uit zijn rol en toverde enkele sublieme danspasjes tevoorschijn. De jonge vijfkoppige band die het duo begeleid bestaat uit rasmuzikanten die het Sparks repertoire goed in de vingers hebben.

Met hun eigenzinnige mix van glamrock, new wave, pop, disco, avant garde electro en de bijzondere Sparks humor, pakten ze met groot gemak de zaal in. Hun laatste plaat Hippopotamus kwam het meest aan bod maar we kregen ook opvallend veel te horen uit hun werk uit de jaren 70. Het viel op dat ook deze nummers nog steeds heel eigentijds klinken. We kunnen alleen maar concluderen dat Sparks hun tijd ver vooruit was. Grappig was het klein stukje My Way (de Frank Sinatra versie) dat ze speelden op het einde van hun set terwijl ze in het begin hun eigen When Do I Get to Sing “My Way” brachten.

Hun enige hit This Town Ain’t Big Enough for Both of Us was fenomenaal en deed de zaal ontploffen. Maar wie denkt dat Sparks een one hit wonder is, heeft het mis. Ze hebben altijd wel een soort van underground label gekregen maar hun aanhang is daarom niet kleiner geworden. Voor de bisnummers verscheen er een spandoek in het publiek met daarop “Sparks Forever”. Dat zegt genoeg… Sparks is nog steeds een overtuigende live act!