Projectomschrijving

Breaking Barriers, het festival in Leuven dat aantoont dat punk nog niet geregistreerd is bij de begrafenisondernemer heeft dit jaar (9 en 10 november) heel wat schoon volk. Zo is er het jonge geweld van Cocaine Piss (the best punkband of da moment!), de zwaar ondergewaardeerde geniën van Theatre Of Hate, maar ook de band die België en punk in één woord samenbracht: The Kids. Wij spraken met Ludo Mariman.

Eigenlijk hebben we geen behoefte aan een inleiding, want elke Belgische muziekliefhebber kent The Kids. Dit geldt toch minstens voor iedereen die de jaren 70 en 80 bewust heeft meegemaakt, maar hoe zit het eigenlijk met de jeugd? Merken jullie tijdens concerten dat het publiek zich blijft verjongen? Komen er elk jaar nieuwe fans bij?
Ja, toch wel. Zeker in het buitenland merken we dat.

Hoe gaat het eigenlijk in het buitenland? Krijgen jullie nog veel aanbiedingen om in buitenlandse zalen te spelen? Is er een groot verschil tussen die buitenlandse concerten en de concerten in eigen land?
Dit jaar spelen we zelfs meer in het buitenland. We hebben dit jaar reeds in Frankrijk, Duitsland, Oostenrijk en Spanje gespeeld. Ook in Istanboel zouden we passeren dit jaar. Het verschil met België is dat het meer een echt punkpubliek is tegenover een meer gemixt publiek hier.

The Kids staan natuurlijk vooral bekend als een band die tijdens de eerste punkgolf een belangrijke rol heeft gespeeld. Als gevolg gaat zo goed al alle aandacht naar de eerste twee lp’s. Overwegen jullie eigenlijk ooit nog nieuw materiaal uit te brengen?
Nee  nieuw materiaal moet je niet meer verwachten. Mensen verwachten onze klassiekers en dat zijn de songs van de eerste tweelp’s, plus enkele nummers van de derde lp en uiteraard There Will Be No Next Time. Laat ons zeggen dat ik de conservator ben van mijn songs die in de jaren zeventig en tachtig geschreven zijn.

Ondertussen staat zowat iedereen van wie de dood niet officieel door een arts is vastgesteld opnieuw op het podium. Zelfs in eigen land zijn heel wat bands die jarenlang waren gesplit er opnieuw aan begonnen, van Raxola tot Allez Allez. Zelfs Siglo XX speelt een paar exclusieve shows. Wat brengt al die mensen er volgens jullie toe om daar plots weer zin in te krijgen?
In ons specifiek geval was het een groep jongeren uit Parijs die plots voor mijn deur stonden om een interview af te nemen en te smeken om The Kids terug op te richten, zodat ze The Kids live konden meemaken. Ze wisten te vertellen dat The Kids over de hele wereld fans hadden die gek waren van de eerste twee lp’s. We hebben toen in 1996 beslist om een reünietournee van een jaar te doen  en die tournee is nu nog steeds aan de gang wegens succes.

Voor het geld moeten ze die reünies allicht niet organiseren, want zo groot is de scene helaas ook weer niet. Zijn er volgens jullie eigenlijk veel muzikanten in België die van hun muziek kunnen leven? Hebben jullie dat perspectief ooit gehad?
Nee, of je moest wel heel bescheiden gaan leven en op alles ingaan van schnabbels.

In bepaalde andere landen, in het bijzonder Duitsland, is de alternatieve scene dan weer zeer groot. Waarom is dat volgens jullie in België niet het geval? Wat zou er moeten gebeuren om de Belgische alternatieve scene te laten groeien?
Duitsland is sowieso veel groter dan België. Je moet dat wel in perspectief zien.

Er zijn natuurlijk wel een aantal muziekclubs en concertorganisatoren die hun best doen. Op 10 november spelen jullie op het Breaking Barriers festival. Het is niet de eerste keer dat jullie op het podium van Het Depot staan. Wat vinden jullie eigenlijk zelf aangenamer om te spelen, een avond met enkel The Kids of een hele dag met verschillende bands, waaronder The Kids?
Beide zijn evenwaardig. Met enkel The Kids heb je een specifiek publiek dat voor de groep komt, terwijl je een meer divers publiek zult hebben met verschillende bands.

De affiche van Breaking Barriers is vrij gevarieerd, met het jonge geweld van Cocaine Piss, Britse oudgedienden als Theatre of Hate en TV Smith en zelfs een exclusieve reünie van Siglo XX. Voelen jullie eigenlijk enige verwantschap met die andere bands of beschouwen jullie hen meer als andere artiesten die toevallig op dezelfde dag moeten spelen?
Sowieso als collega’s die eenzelfde passie hebben, dus dat schept een band.

The Kids is ondertussen wel een band met heel wat ervaring. Hebben jullie nog tips voor jongeren die zelf een alternatieve band willen starten. Vorig jaar heeft Peter Slabbynck van Red Zebra op deze vraag geantwoord dat ze er beter niet aan zouden beginnen en best een andere hobby kunnen zoeken, zoals vliegvissen. Delen jullie zijn ietwat pessimistische mening of zien jullie wel nog mogelijkheden voor beginners?
Je moet gewoon doen wat je wil doen met overtuiging en geloof. Ik heb punkrock toevallig ontdekt toen ik in Londen een optreden zag van Eddie and The Hot Rods. Dat was een openbaring voor mij en daar heb ik beslist om mij te smijten met het gekende gevolg.

Breaking Barriers