Projectomschrijving

THE SOUND – From The Lions Mouth (Korova Recording-Wea)

Een classic album dat vaak over het hoofd wordt gezien, maar eigenlijk niet in de kast mag ontbreken van iederéén die hoog oploopt met Joy Division en consoorten. Ik heb me al vaak heisa en bevlogen discussies op de hals gehaald met de uitspraak dat ik The Sound altijd beter heb gevonden. Ik leg nogmaals graag uit waarom:

Verloren zielen die zich oprecht vervreemd voelen van de dagdagelijkse realiteit hebben met deze plaat een troostende zielsverwant. Adrian Borland zijn donkere emotionele teksten die zijn zwarte non conformistenziel verraden, zalven alvast de mijne. Zijn bevlogen stemgeluid in combinatie met het spaarzame gebruik van gitaren om ze dan op het juiste moment te laten openbarsten als een zwerende etterbuil. Synths die vaak slechts dienen om een dreiging te veroorzaken waar een dozijn para’s in het straatbeeld nooit tegen zullen opgewassen zijn en steeds vergezeld van een uiterst strakke en efficiënte ritmesectie. Het zijn de belangrijkste kenmerken van dit Britse viertal. Als deze tweede plaat van hen, niet op je gemoed werkt ben je rijp voor de psychiatrie.

Postpunk noemden ze het destijds en buiten het feit dat From The Lions Mouth inderdaad nét na de eerste punkexplosie in ’81 uitkwam, zit er een kern van waarheid in. De plaat bevat en wekt zowél punky kwaadheid als newwaverige weemoed op.

Sense Of Purpose was de eerste single uit de plaat en kon in ons land en Nederland op enige airplay rekenen, maar is zeker niet de beste song uit het album. Die houden ze voor de afsluiter New Dark Age waaraan dus de Gentse Sound tributeband met Red Zebra-frontman Peter Slabbynck, hun naam ontleende en die de prachtige zinsnede “They’re burning witches, up on punishment hill, dying proof in the power of authority, to exact it’s will” bevat.

Maar ook opener Winning is al gelijk een troost biedende schouder vermomd in een dijk van een song. Net als bij The Smiths druipt de misantropie van de plaat en loopt Borland niet hoog op met de mensheid. Songschrijven leek voor Borland de enige écht werkende therapie. Na deze parel volgden er nog meerdere albums , een ep en het live album In The Hothouse.

Na nooit de aandacht te hebben gekregen die ze verdienden én dus Joy Division wél, splitte The Sound in 1987. Borland ging solo verder en in 1999 gooide hij zichzelf geplaagd door aanhoudende depressies, voor een trein. Tragisch verlies, maar hij laat een kleine backcatalogus achter, waar menig suf gehypet en over het paard getild fakend klotebandje (ik ga géén namen noemen) een knoert van een punt aan kunnen zuigen, terwijl ze vaak wél schatplichtig zijn aan deze originelen. De onrechtvaardige wegen van de muziekindustrie.