Projectomschrijving

We arriveren we om kwart vier op de weide van Werchter die op dat moment nog halfleeg is. Lil’ Kleine en DJ Rashida laten we aan ons voorbij gaan. Persoonlijk hadden we hier liever nog enkele Belgische groepen aan het werk gezien (en we vermoeden dat we hierin niet alleen zijn).

Tom Odell is net begonnen aan zijn set. We komen niet echt voor de Britse singer songwriter maar wat we horen, klinkt helemaal niet slecht! We hadden een eerder rustige, ietwat melig optreden verwacht, maar dat was buiten mr. Odell zelf gerekend. Een afwisselende set met de gekende rustigere hits zoals Another Love maar ook uitbundige, lang uitgesponnen blues versies van Magnetised, Concrete en Wrong Crowd die wat ons betreft beter klinken dan de albumversie. If You Wanna Love Somebody en Hold me ontaarden in een heuse rock and roll scène à la Jerry Lee Lewis waarbij hij de toetsen van zijn piano net niet aan stukken speelt en het aanwezige publiek helemaal mee krijgt. Een verrassend goede live set en voor ons een reden om de zanger toch niet direct ter zijde te schuiven in de toekomst. We voelen ons niet te beroerd om onze mening te herzien.

Een goeie veertig minuten later mag Jessie J haar ding komen doen. Ondanks enkele hits op haar palmares lijkt het de zangeres toch maar niet te lukken om echt in die major league mee te spelen. Nochtans ontbreekt het haar niet aan talent (of airplay). Maar we zijn eerlijk en moeten toegeven dat ook wij geen enkele van haar cd’s in huis hebben. Qua bling bling outfit kan ze in elk geval concurreren met Max Colombie en het wordt direct duidelijk dat de dame niet alleen gezegend is met een geweldig stemgeluid maar daarnaast ook een rasechte entertainer is. Het optreden biedt een goede afwisseling tussen rustige, emotionele nummers en meer uptempo soul en funk. Hits zoals Do It Like A Dude, Domino en Bang Bang passeren vlot de revue. Muzikaal en vocaal is er eigenlijk niks op aan te merken. Alles is perfect tot in de puntjes uitgewerkt: van de bindteksten tot elke hoge en vibrerende noot, van de stijlvolle choreografie tot het eerlijk delen van haar podium met de backing vocals. Alles is… té perfect. Er wordt iets té veel gedemonstreerd dat ze over een fantastisch stembereik beschikt en de nummers worden soms nodeloos lang uitgerokken met de obligatoire opportune boodschappen zoals ‘every woman is a queen’, ‘love your body’ en ‘nobody’s perfect’. Voor de fans waarschijnlijk allemaal geweldig, maar wij ‘voelen’ het niet echt. Een geslaagde versie van Price Tag, de hit waar het allemaal mee begon, mag onder een stralende zon en lichte bries de set afsluiten. Laten we het erop houden dat er ergere plaatsen zijn om te vertoeven.

Om iets over zeven is het de beurt aan het Britse trio Years & Years. Een tweetal jaar geleden waren de elektropop jongens ook te gast op Rock Wercher in The Barn en echt memorabel was het toen niet echt. De stem van Olly Alexander was toen echt te zwak en regelmatig ronduit vals maar het kon de fans niet deren. Vandaag met opener Sanctify lijkt de jonge Brit er toch op vooruitgegaan te zijn. Het nummer mondt uit in een zwoel, erotisch getint dansspektakel tussen de frontman en één van zijn dansers. De rest van het optreden behoudt hetzelfde hoog show- en dansgehalte. Jammer genoeg gaat dit regelmatig dan toch ten koste van Alexanders toonvastheid. We begrijpen dan ook waarom Olly zijn backing vocals ‘sooo amazing’ vindt, zij vangen de gemiste noten vakkundig op. De danshitmachine wordt in gang gezet met Take Shelter, Shine en Desire. De dancevibes vliegen in het rond en de dansers onder ons (waaronder wij) hebben geen reden tot klagen ondanks dat de zang bergaf gaat. Het trio heeft een nieuwe cd uit dus wordt er ook nieuw werk gebracht en zien we op het podium een soort orgie tussen de frontman en zijn dansers.Wij zijn niet helemaal overtuigd. Diezelfde dansers mogen tijdens het rustige Worship onderdanig aan de voeten van hun God genaamd Olly neervleien die ondertussen enkele meters boven het podium zweeft in een mantelkleed. Met het geweldig dansbaar Hallelujah uit het nieuwe album (en hoogstwaarschijnlijk hun volgende radiohit) sluiten de Britten af. Wat hebben we gezien en gehoord? Goeie dansbare nummers, een middelmatig entertainend cabaret, middelmatige tot zwakke zang. Conclusie: er is live nog wat werk aan de winkel en die main stage is toch iets te hoog gegrepen voor de jonge Britten.

En dan de man waar wij vooral voor kwamen (ook een beetje voor de dude na hem maar toch!). Er schiet maar een klein stukje podium over voor Max en zijn wolf want de rest wordt ingenomen door ‘de reutemeteut van Bruno Mars’ zoals Colombie zelf al wist te vertellen. Een spetterende show met veel toeters en bellen zoals in het Sportpaleis zullen we dus niet moeten verwachten. Het midden houdend tussen slaperig en zwoel komt de zanger op de tonen van The Game vol bling bling het podium op geslenterd. Die nonchalante houding en verleidende blik tijdens It’s So Real, we vergeven hem alles, zelfs zijn botten. We zijn in hogere sferen. Een extra straffe dansversie van Because You’re Mine, die stem en die typische sensuele, lichtjes geile dancemoves en confetti! We worden meegevoerd in die opzwepende erotische sfeer en kunnen alleen maar voluit mee gaan en genieten. Tijdens het intense Joaquim wordt het podium letterlijk in vuur en vlam gezet en zijn wij en de rest van het publiek in extase. Met het oneindige Runaway, het zuchtende Breathing, het koortsige Fever en het buitenaardse Strange Entity kan voor ons de avond niet meer stuk. De ondergaande zon op de weide maakt het geheel gewoon af. Met Princes, het nummer waar alles mee begon en Touchdown beëindigd Max Colombie de set en bewijst hij nog maar eens dat hij kan zingen maar ook dat hij een topartiest is, zelfs op een zo goed als leeg podium. Als je het ons vraagt: een fantastisch concert dat alle kritikasters lik op stuk geeft!

Rond kwart voor tien verschijnt de 24K kroon op de schermen en wapperen er witte doeken rond de reutemeteut van de headliner van vanavond. Mr. Mars heeft dan weer wel veel toeters en bellen én z’n band The Hooligans met hun blazers bij. En dat zullen we geweten hebben want elke troef wordt vanaf de eerste minuut ingezet met Finesse en 24K Magic. Vuurwerk, licht- en lasershow en een overdosis adrenaline. De funky moves en grooves op het podium zijn niet te schatten en het middelpunt is de enthousiaste en immer charmante Bruno Mars! Een mix van Pop, Soul, R&B, rock en Motown is zijn specialiteit. Het tempo ligt hoog en Mars en zijn band bespelen het publiek als volleerde entertainers zonder ook maar één moment fake te zijn. Wie nog sceptisch is, is het alleszins niet meer na het groovy Chunky, het zwoele That’s What I Like en het romantische Just The Way You Are. Marry You wordt voor de gelegenheid in een steviger jasje gestoken en de zanger neemt er zijn rockgitaar bij. Yep, geef ons maar deze versie! Tijdens Calling All My Lovelies krijgt Bruno het publiek helemaal uitzinnig met z’n: ‘ek wil oe zien me choeke’ in verdienstelijk Nederlands. Eén enkel hoogtepunt opsommen daar beginnen we zelfs niet aan want dan krijgen we keuzestress. Zeker nog de moeite waren het onmogelijk om op stil te staan Locked Out of Heaven met een knipoog naar The Police en de über aanstekelijke hit en tevens enige bisnummer Uptown Funk. Een climax waarop alle remmen worden losgelaten op en voor het podium! Het publiek, jong en oud, staat mee te brullen en te springen alsof ze een liter Red Bull op hebben en er heerst een ongelofelijke samenhorigheid en een gelukzalige vibe die we zelden hebben meegemaakt. Music is in everyone’s DNA!! En Bruno Mars zelf die kijkt en ziet dat het goed is.

Brengt Mars iets nieuws? Absoluut niet, hij heeft duidelijk leentjebuur gespeeld (of inspiratie gehaald, het is maar hoe je het bekijkt) bij zijn grote idolen uit de jaren ’70 en ’80. Artiesten zoals James Brown, The Brothers Johnson, James Brown, Stevie Wonder, The Whispers, Michael Jackson, … noem maar op en er dan die typische, herkenbare Bruno Mars (én Mark Ronson) sound en uitstraling aan toegevoegd. Een formule die duidelijk werkt. Bruno Mars, die kleine grote meneer, is voor ons de kers op de Boutique-taart!! Als er nu volgende keer ook mag gefilmd worden dan is iedereen gelukkig.