Projectomschrijving

WREKMEISTER HARMONIES + SKISKA SKOOPER Gent, Charlatan 18/05/2018

Zeggen dat de alternatieve muzikale ogen gericht zijn op België is een understatement. In zo wat alle genres zijn het de Belgen die dankzij hun originaliteit uitblinken. Een van de interessantste scenes is zonder twijfel die van de noise. Door Kapitan Korsakov en Raketkanon jaren geleden in gang getrapt en nu met talloze volgelingen in de wachtrij voor erkenning. Dat hebben ze ook bij Scracth And Snuff begrepen en dus kozen ze de band uit die vorig jaar met pracht en praal met de meest originele naam afkwam: Skiska Skooper.

Een geluid dat al even uniek als de groepsnaam is, en het moet worden gezegd: het is iedere keer een andere belevenis voor ogen en oren. Of iemand uit het publiek krijgt een gitaar om de nek, of frontman Mathias Bex springt wild in het rond of speelt gewoon met twee gitaren tegelijkertijd, maar in de Charlatan koos het trio als finale voor een heerlijke jam met buddy Bart Cocquyt van het het opkomende Gentse noisetrio Pink Room.

Tot nu toe is Pink Harlot de enige song dat kan doorgaan als een “normale” song, voor de rest zorgt Skiska Skooper voor een ravissante psychedelische trip met veel gitaarlawaai, vervormde stemmen, beukende drums en een vleugje Krautrockelektronica. We kunnen zagen dat het geluid beter kon in De Charlatan, maar we kunnen het even goed hebben over het feit dat Skiska Skooper één van die bands is die je doet beseffen dat je leeft.

Het was twee keer destructie troef in De Charlatan, hoewel Wrekmeister Harmonies muzikaal toch een paar ander mouwen is dan onze vrienden uit Diest.

Eventjes dachten we dat door de ellenlange soundcheck (niets bleek bij aanvang goed te zijn voor JR Robinson en Esther Shaw) dit een optreden zou worden vol sarcasme, en voor weinig muzikale herinneringen zou zorgen. Nog erger bleek het te worden toen JR boosaardig zijn wenkbrauwen fronste toen iemand in de zaal de traditionele discobal van De Charlatan zijn werk liet doen, maar dat bleken allemaal zorgen voor niets.

Het is geen wonder dat Thor Harris (de voormalige percussionist van Swans) meespeelt op hun jongste album The Alone Rush waaruit de meeste songs van de avond kwamen. Als je de muziek van Wrekmeister Harmonies met één ander moet vergelijken dan is dat onafwendbaar met het vroegere werk van doemdenker Michael Gira.

Geloven in een hiernamaals met gouden lepels doet het duo uit Chicago, wel het besef dat iedere dag een beetje lijden is. Weltschmerz-pop noir zoals we dat al eens hoorden van wijlen Rowland S. Howard, Hugo Race of Mark Lanegan.

Loodzwaar en van een sprankeltje hoop is er in de gitzwarte muziek geen sprake. JR Robinson verdween van het podium zoals hij erop kwam, als een schim, maar wel één die zeer veel indruk achterliet.

Als een John Father Misty het kan, moet het voor deze twee ook lukken, hopen we toch…

Copyright foto : Thrill Jockey/ Wrekmeister Harmonies.